CHAP23

CHAP23

W𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾

سرشب بود ، نه از اون شب‌هایی که اسکای خسته و کوفته بعد از چند ساعت تمرین و شرکت توی کلاسهای دانشگاه خودشو به خونه میرسوند و مستقیم روی تخت سقوط میکرد.

امروز تعطیل بودو تقریبا تمام روز رو داخل خونه دراز کشیده بود ؛ گاهی روی کاناپه ، گاهی کنار آکواریوم ، گاهی روی زمین اتاق و بیشتر وقت‌ها کنار موجود سفید پشمالویی که انگار طی پنج روز گذشته بی‌سروصدا خودشو توی زندگی اسکای جا داده بود.

صدای باز شدن زیپ داخل اتاق پیچید و اسکای ظرف غذای کوچیک نوآ رو داخل کیف گذاشت ، بعد بسته‌های غذا و بعد اسباب‌بازی ماهی آبی‌رنگ که هر روز چندبار از زیر تخت میکشیدش بیرون.

وقتی سرشو بلند کرد نوا وسط تخت دراز کشیده بود ، بدنش کش اومده بودو پنجه‌های کوچیکش رو به سقف بودن انقدر راحت بنظر میرسید که انگار از اول صاحب این اتاق بود.

لبخند کمرنگی روی صورت اسکای نشست"اونجا زیاد شلوغی نکن"

نوآ حتی نگاهشم نکرد و اسکای بطری آب کوچیکشو کنار بقیه وسیله‌ها جا داد"نانی رو هم گاز نگیر ، و مطمئن شو اگه از پنجره فرار کنی فرصت یه زندگی خوب رو کنارش از دست میدی"

اینبار نوا فقط چرخیدو کامل پشتشو به اسکای کرد.

اسکای چندثانیه نگاهش کردو بعد خنده‌ی کوتاهی از گلوش بیرون پرید.

واقعا داشت با یه گربه حرف میزد ، اونم طوری که انگار بچه‌ی هفت ساله‌اش رو برای اولین‌ روز مدرسه آماده میکنه.

"اوکی..این دیگه زیادیه"

اما حقیقت این بود که زیادی نبود ؛ حداقل نه برای خودش.

پنج روز زمان زیادی بنظر نمیرسید و برای وابسته شدن به چیزی کافی نبود اما هربار که نوآ شب ها روی تختش جمع میشد یا وقتی صبح‌ها قبل از بیدار شدن کاملِ اسکای روی سینه‌اش میخوابید کمتر احساس تنهایی میکرد.

از جاش بلند شد ، کیف رو برداشت و همون موقع نگاهش به انعکاس آبی آکواریوم روی دیوار افتاد ؛ موجی نرم ، آروم و زنده که روی سقف و دستهاش میخزید انگار باعث میشد تمام اتاق رنگ آبی به خودش بگیره.

اسکای ناخوداگاه مکث کرد و نگاهش روی انعکاس آب موند ، این نور درست چند شب قبل آبی‌تر بنظر میرسید.

شاید بخاطر کسی که اون موقع روی تختش دراز کشیده بود.

موهای روشن ، چشم‌های فندقی و لبخندی که هر چند ثانیه یکبار وسط حرف زدن روی صورتش ظاهر میشد.

یچیز مبهم به آرومی توی قفسه سینه‌ی اسکای تکون خورد اما نه انقدر آشنا که نشه نادیده‌اش گرفت.

مشکلی که این روزها داشت همین بود ، احساساتش بیش از حد عجیب شده بودن.

انگار هربار که اسم نانی رو میشنوید یا بهش فکر میکرد چیزی توی قلبش بیدار میشد که سالها ساکت مونده بود و بدتر از همه اینکه نمیدونست باهاش چیکار کنه.

همه‌چیز از اون مهمونی احمقانه شروع شده بود ، درسته؟

جشن تولد آئون.

خوب یادش بود که اون شب حتی حوصله‌ی بیرون رفتن رو هم نداشت و اگه دیو به زور از خونه نمیکشیدش بیرون احتمالا تمام شب رو روی کاناپه میگذروند ، اصلا برای آئون مهم نبود که اسکای توی مهمونی باشه یا نه اینو خیلی خوب میدونست.

اما با وجود تمام اینها بازم رفته بود و نانی کاملا ناگهانی و غیرمنتظره دستشو گرفته بودو تقریبا بهش دستور داده بود تا برای پیدا کردن بلو کمکش کنه.

اونجا همه‌چیز تغییر کرده بود.

درسته؟

به نور لرزون آکواریوم خیره موند ، موج‌های آبی آروم روی دیوار حرکت کردن و برای اولین‌بار توی این مدت نتونست جواب روشنی برای سوال خودش بده.

شاید چون شروع داستان اصلا شب مهمونی نبود ، شاید شروع واقعیش خیلی قبل‌تر اتفاق افتاده بود ، توی روزهایی که مطمئنا همه فراموششون کرده بودن.

روزهایی که نانی حتی خبر نداشت وجود دارن ، روزهایی که اسکای هفده‌ساله بودو روی بغل دستی و همسایه‌ی روبروییش نانی هیرانکیت کراش داشت.

پسری که اون روزها موهاش کمی کوتاه‌تر بود ، کمی لاغرتر و کمی دست‌وپاچلفتی‌تر.

درحالیکه تمام آدم‌های اطراف مشغول زندگی خودشون بودن اسکای آروم و بیصدا از فاصله‌ی امنی نگاهش میکرد ، اون روزها فکر میکرد این فقط یه کراش احمقانه‌ی دبیرستانیه ، از همون حس‌هایی که بعد از چندماه محو میشن اما حالا بعد از تمام این سال‌ها و بعد از آدم‌های زیادی که اومده و رفته بودن فقط کافی بود نانی اسمشو صدا بزنه و اسکای خیلی ریلکس بره پیشش.


اونور خیابون ، داخل خونه‌ای که پنجره‌هاش نور عصر رو مثل آب داخل اتاق‌ها پخش میکردن همه‌چیز متوقف شده بود ، نه بخاطر یه اتفاق بد بلکه بخاطر یه خبر غیرمنتظره.

درسته ، نانی بعد از پنج روز بالاخره شخصیت رازدارشو گوشه‌ای توی ذهنش خفه کردو بودو راز آئون رو به دوستهاش گفته بود.

چیزی که گفته بود انقدر یهویی بود که مغز هیچکس نمیدونست باید باهاش چیکار کنه.

جینگ خیلی وقت بود که داخل اتاقش ناپدید شده بود ؛ میلک روی کاناپه نشسته بود ، موبایل رو با یه دست نگه داشته بودو دست آزادش به آرومی بین موهای آلبالویی‌رنگ لاو حرکت میکرد.

لاو هم روی کاناپه دراز کشیده بود ، یکی از پاهاش آویزون ، سرش روی پای میلک و با حالت آدمی که داشت به خبر نابود شدن دنیا گوش میداد به سقف نگاه میکرد.

سی وسط آشپزخونه ایستاده بود ، کاسه داخل دستش بودو با دهن نیمه‌باز به نانی خیره شده بود.

نانی هم انگار نه انگار که چند ثانیه پیش یکی از عجیب‌ترین رازهای دانشگاه رو برای لاو و سی لو داده بود پارچ شیشه‌ای رو برداشت و چند تکه یخ انداخت داخلش.

صدای شفاف برخورد یخ‌ها با دیواره‌ی شیشه بین سکوت خونه پیچید و بعد نوشیدنی بلوبری رو آروم داخل اولین لیوان ریخت.

رنگ آبی و بنفش مایع زیر نور عصر برق زد.

نانی جلوی نگاه خیره‌ی سی تصمیم گرفت جوری حرف بزنه که انگار داره درباره‌ی وضعیت آب و هوا نظر میده.

"نمیدونم باید بخاطر اینکه آئون بلو نیست ناراحت باشم یا بخاطر اینکه اگه دیو بفهمه آئون با کی قرار میذاره خوشحال باشم"

لاو بدون اینکه سرشو بلند کنه گفت"الان قرار گذاشتن آئون با یه پسر دیگه چرا باید برای دیو مهم باشه؟"

سکوت کوتاهی توی خونه برقرار شد.

بعد نانی خیلی آروم پارچ رو روی کابینت گذاشت و چرخید ، دستشو مثل میکروفون جلوی صورت سی گرفت و رفیق عزیزش با حالتی که انگار تازه داشت یه فاجعه رو پردازش میکرد گفت"چون موقع دعوا با استمپ کم مونده بود دماغش بشکنه؟"

نانی با وقار مجری‌های برنامه‌های خبری سرشو تکون دادو میکروفون خیالی رو آورد پایین.

نگاه لاو روی اون دوتا خیره موند بعد آروم گفت"این واقعا وحشتناکه"

سکوت کوتاهی بینشون افتاد ، اون مدل سکوتی که بعد از فهمیدن یه حقیقت جدید میومد..حقیقتی که باعث شد تمام تلاش‌ها و استرس‌های نانی بی‌نتیجه بنظر برسه.

سی هنوز توی شوک بود اما نانی دیگه حوصله‌ی فکر کردن به این چیزهارو نداشت.

پارچ نوشیدنی رو سمت لیوان دوم برد و به رنگ آبی داخلش نگاه کرد.

آبی.

همیشه همه‌چیز آخرش به آبی ختم میشد.

آروم گفت"بهتون قول میدم دیگه سراغ بلو نرم"

برای اولین‌بار هیچکس مخالفت یا شوخی نکرد ، هیچکس نپرسید از تصمیمی که گرفته مطمئنه یا نه.

چون هر سه نفر خستگی پشت صداشو شنیدن.

نانی نفس آرومی کشیدو با لبخند مسخره‌ای گفت"واقعا مهم نیست کیه ، امیدوارم خانم لی هم مووآن کنه چون من رسما خسته شدم"

همون لحظه صدای زنگ در خونه بلند شدو لاو با سرعت نور صاف نشست"نوآ؟"

جو خونه تو یه ثانیه عوض شدو نانی حتی فرصت نکرد جواب بده.

لبخندش از کنترل خارج شد ، لبخند پهن و بچگونه‌ای که همیشه یهویی میومد سراغش.

"نوآ"

و تقریبا همزمان با لاو رفت سمت در.

در که باز شد برای ثانیه‌ی کوتاهی هردوشون مکث کردن.

اسکای پشت در ایستاده بود ، موهای تیره‌اش کمی بهم ریخته بودن ، کیف روی شونه‌اش بودو نوآ با حالت خواب‌آلودی توی دستش جا خوش کرده بود انگار از اول به اونجا تعلق داشت.

چشمهای لاو گردو شدو یه قدم اومد جلو"وای..خدای من ، این بچه از عکسشم خوشگل‌تره"

اسکای خندید و نگاه نانی از نوآ روی کسی سر خورد که بغلش کرده بود"سلام اسکای"

نگاه اسکای بالا اومدو گفت"سلام هیرانکیت"

نانی دوباره به نوآ نگاه کرد و لبخندش ناخواسته نرم‌تر شد.

اسکای اون تغییر رو دید ، همیشه میدید.

نانی درحالیکه تمام توجهش روی گوله‌ی سفید کوچولو بود دستهاشو جلو برد"بیا اینجا"

اسکای هم کمی خم شد تا نوآ رو تحویل بده و اونجا بود که فاجعه رخ داد ، یا حداقل اتفاقی که توی ذهن نانی فاجعه محسوب میشد.

نوآ یهو بیدار شد،

پلک زد،

به صورت اسکای و نانی نگاه کردو تصمیم گرفت هیچکدوم رو انتخاب نکنه.

تو یه حرکت برق‌آسا از بین دستهاشون سر خورد و مثل یه گلوله‌ی سفید روی زمین فرود اومد.

سُر خورد ، تعادلشو پیدا کرد و مستقیم رفت زیر کاناپه.

سکوت.

اسکای و نانی همزمان به فضای خالی بین دستهاشون نگاه کردن ، بعد به زیر کاناپه و بعد دوباره بهمدیگه.

و یهو هردو باهم خم شدن.

"نوآ!"

ده ثانیه بعد خونه تبدیل به منطقه‌ی بحران شد.

لاو روی زمین دراز کشیده بودو داشت زیر کاناپه رو نگاه میکرد.

"دارم دمشو میبینم"

سی از آشپزخونه دوید بیرون ، میلک هم بالاخره موبایلشو کنار گذاشت و درست همون لحظه نوآ از زیر کاناپه خارج شد.

مثل روح ، مثل ابر و مثل موجودی که هیچ وابستگی احساسی به امنیت خودش نداشت.

"اونجاست"

نانی دوید تا بگیرتش ، نرسید.

اسکای از سمت دیگه خم شد ، نرسید.

نوآ از بین پاهاشون رد شدو روی کف چوبی خونه سر خورد.

صدای خنده‌ی لاو بلند شد"واای چقدر خنگوله"

اسکای دو قدم جلو رفت تا نوآ رو که حالا به پایه‌ی میز نزدیک شده بود بگیره اما نانی سریع‌تر بود.

زانوهای لختش روی زمین خورد ، دستشو سپر کردو نوآ مستقیم با حالت متعجبی خورد به کف دستش.

اسکای برای ثانیه‌ی کوتاهی از حرکت ایستاد و نگاهش روی نانی موند.

پسری که موهاش روی صورتش ریخته بودن ، گربه‌ای رو که بین دستهاش گیر انداخته بودو خنده‌ای که از ته گلوش بیرون میومد.

یه حس قدیمی توی سینه‌اش تکون خورد ، نانی هیچوقت نفهمیده بود اسکای سالها پیش همینطور نگاهش میکردو جزئیاتشو به خاطر میسپرد.

تمام توجه نانی روی موجود کوچولویی بود که حالا بالاخره بعد از کلی دویدن و سر خوردن و فرار کردن انگار تصمیم گرفته بود برای چند دقیقه با دنیا اعلام آتش‌بس کنه.

نوا مثل یه تکه ابر توی دستهاش جمع شد و نانی خیلی آروم از جاش بلند شد ، انقدر آروم که انگار کوچکترین حرکت اضافه ممکن بود همه‌چیز رو بهم بزنه.

همون لحظه قلب لاو کاملا تسلیم شد ، صداش تُن صداش انقدر پایین بود که بیشتر شبیه پچ‌پچ بنظر میرسید.

"نانی.."

یه قدم جلو اومدو دستشو ناخوداگاه روی بازوی نانی گذاشت ، انگار میترسید از شدت کیوت بودن بچه‌ی نانی زیر پاهاش خالی بشه‌.

چشمهاش برق میزدن و هیچ تلاشی برای پنهان کردنشون نمیکرد.

"این..خیلی..نازه"

گوشه‌ی لب نانی رفت بالا و با حالت شیطنت‌آمیزی به لاو نگاه کرد ، انگار تازه فهمیده بود دقیقا باید چه حرکتی بزنه تا اون دختر بیشتر ذوق کنه.

خیلی آروم انگشتشو روی سر نوآ کشید ، بعد زیر چونه‌اش رو قلقلک دادو وقتی لاو تقریبا داشت آب میشد با خونسردی کامل گفت"میدونم"

"قسم میخورم دوثانیه‌ بعد قراره بمیرم"

نانی خندید ، واضح بود که داره از این وضعیت نهایت استفاده رو میکنه.

دراما کوئین بودن یه هنر بود و متاسفانه هردوشون توی اون زمینه استعداد ذاتی داشتن.

میلک دستی بین موهای بهم ریخته‌اش کشید ، هنوز نفسش از دویدن دنبال نوآ کمی نامنظم بود اما با دیدن اون صحنه ناخوداگاه لبخند زد.

سی هم نزدیک‌تر رفت ، با اینکه قبلا نوآرو دیده بودو توی عملیات نجاتشم حضور داشت اما دیدن این موجود سفید کوچولو توی بغل آدم‌های موردعلاقه‌اش یچیز دیگه بود.

لاو روی نوک پاهاش بالا و پایین پرید"نانی"

"بله؟"

"میشه بغلش کنم؟"

نانی به صورتش خیره شد ، به چشمهای درشت و صورت امیدوارش ، لاو دقیقا شبیه بچه‌هایی شده بود که جلوی ویترین اسباب‌بازی توقف میکردن.

لبخندی زدو نوآرو کمی بالاتر برد"هوم ، فقط مراقب باش دوباره فرار نکنه"

سی که کنارشون ایستاده بود اخم کوچیکی روی پیشونیش نشست و برگشت سمت اسکای"توی برخورد اول که خیلی آروم بود ، یهو چیشد؟"

اسکای فقط نگاه کوتاهی به نوآ انداخت و لبخند کمرنگی گوشه‌ی لبش نشست.

خودشم نمیدونست.

چند ساعت قبل همین موجود کوچیک ، آروم و خواب‌آلود توی بغلش لم داده بودو حالا انگار تصمیم گرفته بود تمام انرژی ذخیره‌شده‌ی زندگیشو یجا مصرف کنه ، از چنگ انداختن به بازوی اسکای گرفته تا قایم موشک بازی با پنج تا آدم بزرگسال.

نانی نوآرو به سمت لاو بردو لاو با احتیاط اغراق‌آمیزی بچه‌گربه رو گرفت ، انگار داشت یه قطعه‌ شیشه‌ی گران‌قیمت رو تحویل میگرفت..یا شاید چیزی مهم‌تر از اون.

وقتی وزن کم نوآرو روی کف دستهاش حس کرد نفسشو نگه داشت.

نوآ همون لحظه چشمهاشو نیمه‌باز کرد ، به انگشتهای کشیده‌ی لاو نگاه کرد ، بعد به مچ دستش و به این نتیجه رسید که مهم‌ترین چیز دنیارو پیدا کرده.

دستبند مرواریدی آبی و مشکی.

پنجه‌ی کوچیکش همراه با باند صورتی جلو اومد و شروع کرد به بازی کردن با مهره‌ها.

نور آبی عصر از پنجره‌ها روی کف چوبی کشیده شده بودو بوی بلوبری و شکر هنوز توی هوا میپیچید.

هیاهوی شهر اونطرف شیشه‌ها محو شده بودو پنج نفر وسط خونه ایستاده بودن ، دور موجود کوچولویی که انگار ناخواسته مرکز توجه همشون شده بود.

سی اولین کسی بود که سکوت رو شکست ، نگاهی به بقیه انداختو گفت"این صحنه زیادی خانوادگیه ، چرا یه عکس نگیریم؟"

همون لحظه چشمهای نانی روشن شدن و اون برق خاصی که همیشه قبل از هیجان‌زده شدنش ظاهر میشد خودنمایی کرد.

"آره آره"

اسکای ناخوداگاه بهش خیره شد ، به چشمهای فندقی رنگش و هیجانی که بی‌هوا صورتشو روشن کرده بود.

یهو به این نتیجه رسید که نانی چقدر خوشگله.

میلک موبایلشو توی هوا تکون دادو گفت"من میگیرم"

لاو فورا شونه‌هاشو صاف کرد ، البته تا جایی که میشد بدون تکون دادن نوآ انجامش بده.

سی و نانی دوطرفش قرار گرفتن و اسکای ناخوداگاه چند قدم عقب‌تر موند.

همون عادت مزخرف ایستادن توی حاشیه‌ی کادرها و حاشیه‌ی زندگی آدم‌هایی که دوستشون داشت.

شاید خودشم متوجه نشد ، اما نانی شد.

"اسکای؟"

اسکای نگاهش کرد"هوم؟"

"چرا وایسادی؟"

و قبل از اینکه بهش فرصت جواب دادن بده دستشو بدون فکر گرفت ، انگشتهاش دور مچش حلقه شدن و اسکای رو کشید سمت خودش.

قلب اسکای برای ثانیه‌ی کوتاهی از حرکت ایستاد و بعد خودشو کنار بقیه پیدا کرد.

انقدر نزدیک که شونه‌اش به شونه‌ی نانی خورد و تونست بوی عطر شیرینشو از روی لباسش حس کنه ، انقدر نزدیک که مجبور شد نگاهشو از صورتش بدزده.

میلک هم کنار سی ایستاد و موبایل رو بالا گرفت ، نور عصر روی اسکرین افتاد.

"آماده‌این؟"

"نه صبر کن موهام.."

"دیر گفتی عزیزم"

"میلک!"

"سه.."

خنده.

"دو.."

نوآ باند صورتی رنگشو بالا آورد.

"یک.."

عکس گرفته شدو برای کسری از ثانیه همه‌چیز توی خونه از حرکت ایستاد.

نور آبی عصر ، خنده‌های نصفه ، موهای بهم‌ریخته‌ی لاو ، نوآ و دست نانی که هنوز دور مچ اسکای بود.

لحظه‌ای کوچیک و بی‌اهمیت ، شاید چیزی که چندسال بعد هیچکس به یادش نمیاورد.


چند دقیقه بعد نوآ وسط فرش سالن داشت فرمانروایی میکرد ، یه پشمک لقمه‌ای که هر چندثانیه یکبار تصمیم میگرفت به یه نقطه‌ی کاملا جدید حمله کنه.

میلک روی زمین چهارزانو نشسته بودو سعی داشت با نوآ ارتباط برقرار کنه ، سی هم کنارش نشسته بودو هروقت نوآ روی پنجه‌های کوچیکش می‌ایستاد تا حمله کنه گزارش زنده ارائه میدهد.

"و اینم شکارچی معروف جنگل‌های آمازون.."

نوآ پرید.

"داره حمله میکنه"

در همون حال نانی توی آشپزخونه کنار کابینت ایستاده بود ، سینی چوبی جلوش بودو داشت لیوان‌های باقی‌مونده رو پر میکرد.

صدای آروم برخورد شیشه با چوب بین خنده‌های بقیه گم شده بود.

اسکای کنارش ایستاده بود ، پسری که قرار بود بعد تحویل دادن نوآ مستقیم به خونه برگرده.

حداقل خودش این تصمیم رو گرفته بود ، اما بعد نانی گفته بود"نه ، به هیچ عنوان حق نداری بری"

و بعد هم به شکل کاملا غیرمنطقی تصمیم گرفته بود بحث رو تموم‌شده فرض کنه.

و حالا اسکای اینجا بود ، توی فاصله‌ای که نانی میتونست بوی ملایم صابون لباسهاشو حس کنه.

کیک خامه‌ای رو آروم برش میزد ، تیغه‌ی چاقو داخل لایه‌های نرم کیک فرو میرفت و هر برش تقریبا بی‌نقص از آب درمیومد انگار این پسر حتی کیک بریدن رو هم بلد بود که اصلا منصفانه بنظر نمیرسید.

نگاهش همون لحظه روی بازوهای اسکای افتادو توجهش به چندتا خط باریک و قرمز جلب شد.

چندثانیه طول کشید تا متوجه بشه و بعد بی‌اختیار پرسید"نوآ چنگت زده؟"

اسکای بدون اینکه سرشو بلند کنه گفت"آره ، ناخناش بلند شدن"

چیزی توی دل نانی تکون خورد ، تصویر واضحی جلوی چشمش شکل گرفتو گوشه‌ی لبشو جوید.

کاش هیچ موجود زنده‌ای روی زمین ناخن نداشت.

نه آدم‌ها ، نه گربه‌ها و نه هیچکس دیگه‌ای.

خیلی نامحسوس سرشو چرخوند و نگاه خیلی کوتاهی به اسکای انداخت ، به خط فک تیزش ، به موهایی که نور پنجره افتاده بود روشون و به تمرکزی که موقع چیدن کیک داشت.

سریع نگاهشو برگردوند چون نمیدونست چرا اینکارو کرده و ترجیح هم میداد فعلا بهش فکر نکنه.

اسکای آخرین تکه‌ی کیک رو داخل بشقاب گذاشتو بالاخره سرشو بلند کرد.

از همون اول متوجه شده بود.

نانی وقتی استرس میگرفت یکی از عادت‌های عجیبش جویدن لب بودو حالا کم مونده بود به خونریزی برسه.

"چیشده نانی؟"

نانی سینی رو بلند کردو توی سکوت کوتاهی که بینشون پیچید نگاهش به نگاه اسکای گره خورد ، همون نگاهی که آدمو وادار میکرد به همه‌چیز اعتراف کنه.

"احساس میکنم هیچوقت نتونم ناخنای نوآرو بگیرم ، اون خیلی کوچولو و نرمه"

اسکای پلک زدو نانی کاملا جدی ادامه داد"اگه یهو بجای ناخن انگشتشو قطع کنم چی؟"

اینبار یه خنده‌ی واقعی از بین لبهای اسکای بیرون اومد ، از اون خنده‌هایی که نانی تازگی‌ها دوست داشت بیشتر بشنوه و این موضوع خودش یه مشکل جدید بود.

"گربه‌ها انگشت ندارن نانی"

اینو گفت و وقتی دستش روی شونه‌ی نانی نشست قلبش فورا تصمیم گرفت مثل یه احمق رفتار کنه.

همونطور که هدایتش میکرد سمت سالن گفت"خودم ناخناشو میگیرم"

نانی فورا برگشت سمتش"جدی؟قول میدی؟"

"قول میدم"

خیال نانی به شکل مسخره‌ای راحت شد انگار باری از روی شونه‌اش برداشته شده بود ، انگار اگه اسکای میگفت میتونه انجامش بده پس واقعا میتونست.

با این فکر گونه‌هاش کمی گرم شدن ، انقدر کم که اگه کسی اشاره نمیکرد احتمالا متوجه نمیشد یا حداقل خودش اینطور امیدوار بود.

برای اینکه بحث رو عوض کنه یه شوخی مسخره انداخت وسط"اگه یه روز رندوم ازم متنفر شدی و دیگه دلت نخواست منو ببینی چی؟"

اسکای همون لحظه ایستاد"چی؟"

"اونوقت باید ناخنای نوآرو ببافم؟"

یک ثانیه سکوت.

دوثانیه.

و بعد هردو باهم خندشون گرفت ، خنده‌ای که بخاطر بی‌منطقی سوال دراومده بود.

چرا باید همچین اتفاقی میوفتاد؟

چرا باید اسکای یه روز از نانی متنفر میشد؟

فکر مسخره‌ای بود اما با این حال ردش مثل ابری نازک روی آسمون آبی باقی موند و بعد از چندثانیه از بین رفت.

وقتی همراه سینی نوشیدنی و کیک وارد سالن شدن لاو گوشه‌ی کاناپه ولو شده بود ، نوآ روی شکمش خوابیده بودو با پنجه‌های کوچیکش بند تاپشو میکشید.

سی و میلک هم پایین کاناپه روی فرش نشسته بودن.

نانی سینی نوشیدنی‌هارو روی میز گذاشت ، نور عصرگاهی از شیشه‌ها رد شدو مایع آبی داخل لیوان‌هارو شبیه تکه‌های کوچیکی از اقیانوس نشون داد.

اسکای هنوز کامل کنار سی ننشسته بود که صدای قدمهای آرومی بلند شد‌.

جینگ داشت از پله‌ها پایین میومد و یچیزی توی ظاهرش فرق داشت.

موهاش مرتب‌تر از همیشه بودن ، رژ لب ملایمی زده بود ، گوشواره‌های براقشو انداخته بودو کت آبی تیره‌ای تنش بود که نانی میتونست قسم بخوره خواهرش هیچوقت اینو برای شیفت بیمارستانش انتخاب نمیکرد.

مهم‌تر از همه..نگاهش روی اسکرین موبایل بودو لبخندی زده بود که مطمئنا موقع دیدن پیامک تموم شدن بسته‌ی اینترنت روی لبهاش سُر نمیخورد.

یه تای ابروی نانی بالا رفت"جینگ‌جینگ داری میری؟"

جینگ با شنیدن صدا سرشو بلند کرد ، مشخص بود اصلا نفهمیده نانی چی گفته.

"چی؟"

سی با حالت شوخی گفت"داره میگه خوشگل شدی"

لاو بلافاصله با پاش لگدی به پشتش زد"نمک نریز"

نانی دست به سینه ایستاد"برای رفتن به بیمارستان زود نیست؟بیا باهامون عصرونه بخور"

جینگ خیلی سریع جواب داد"میل ندارم"

بعد دستشو لای موهای برادرش فرو برد و بعد از اینکه بهمشون ریخت گفت"خوش بگذرونین بچه‌ها"

همه بهش سلام کردن ، خداحافظی کردن و جینگ قبل از اینکه به در خروجی برسه از حرکت ایستاد.

برگشت سمت میز تلوزیون و ادکلنشو برداشت ، بطری شیشه‌ای آبی رنگی که همیشه اونجا رها میشد.

چشمهای نانی همونجا باریک شد.

جینگ دو پاف روی گردنش زد ، بعد یکی روی مچ دستش و زنگ خطر توی ذهن نانی به صدا دراومد.

"واسه بیمارستان عطر میزنی؟"

جینگ برای ثانیه‌ی کوتاهی خشکش زد و نانی اون مکث رو دید ، همه دیدن‌.

دختر جوون خیلی سریع شیشه‌ی ادکلن رو توی کیفش انداخت و راه افتاد سمت در"فعلا نانی"

"جینگ.."

در بسته شد و نانی با ناباوری برگشت سمت بقیه ، همون نگاه خطرناکی رو داشت که معمولا چند دقیقه قبل از فاجعه ظاهر میشد.

"دیدین؟"

سی آه کوتاهی کشید"شروع شد"

"دیدین گفتم مشکوکه؟اون حتی متوجه نشد اسکای نوآرو آورده"

میلک سرشو به چپ و راست تکون داد ، اسکای لیوانشو برداشت و نوآ همون لحظه تصمیم گرفت روی شکم لاو چرت بزنه.

نانی بدون ذره‌ای تردید خودشو بین اسکای و میلک جا داد ، درست مثل فرماندهی که برای تشکیل جلسه‌ی اضطراری اومده بود.

لاو هنوز روی کاناپه ولو بود اما نگاهش دقیقا همون نگاهی بود که آدم قبل از شنیدن یه شایعه‌ی جالب پیدا میکرد.

یه تای ابروش رفت بالا و انگشتشو توی خامه‌ی کیکش فرو برد"خب..این واقعا مشکوک بود نانی"

همین جمله کافی بود تا نانی احساس کنه بالاخره یکی توی اون جمع داره از عقلش استفاده میکنه.

انگشتشو به سمتش گرفت"دیدی؟"

لاو با جدیت سرشو تکون داد"دیدم"

میلک نوشیدنی آبی‌رنگشو برداشت ، یکم نوشید و کاملا منطقی گفت"پی جینگ فقط عطر زد ، کجاش مشکوکه؟"

نانی چرخید سمتش ، نگاه مخصوصشو به میلک انداخت تا بهش بفهمونه این حرف واقعا مایه‌ی ناامیدیه.

سی سرشو به دسته‌ی کاناپه تکیه دادو آهی کشید"باز داری دراماتیک رفتار میکنی"

"من دراماتیک نیستم سی"

"توی تعریف گوگل جزو اون دسته از افراد قرار میگیری"

نانی نفس عمیقی کشیدو دستهاشو روی زانوهاش گذاشت ، سعی کرد منطقی بنظر برسه که البته موفق نشد.

با لحن جدی‌تر و اخمی که زیادی واقعی بود گفت"اون یه مدته واقعا عجیب شده ؛ زودتر میره سرکار ، دیرتر برمیگرده و همش سرش تو گوشیه"

وقتی مطمئن شد میلک و سی قرار نیست حرفشو جدی بگیرن سرشو چرخوند سمت اسکای و اسکای فورا متوجه شد اشتباه بزرگی قراره رخ بده چون نگاه نانی دقیقا شبیه نگاه آدمی بود که دنبال تائید میگشت.

"اسکای؟"

"هوم؟"

"اگه توام یه خواهر داشتی و اینجوری رفتار میکرد مشکوک نمیشدی؟"

اسکای میدونست جواب این سوال اصلا ساده نیست ، چون اگه میگفت بله نانی تشویق میشد و اگه میگفت نه ناراحتش میکرد.

هردو گزینه خطرناک بودن.

برای همین چندثانیه رو صرف پیدا کردن یه جواب امن کرد اما قبل از اینکه موفق بشه سی صاف نشست و نجاتش داد"خیلی خب ، فرض میکنیم مشکوکه..اما بعدش چی؟"

نانی خواست حرفی بزنه اما هیچ کلمه‌ای از گلوش بیرون نیومد مشخص بود هیچ برنامه‌ای نداشت.

لاو یهو صاف نشست ، نوآ که روی شکمش لم داده بود با نارضایتی میوی کوتاهی کردو خودشو انداخت پایین.

"شاید باید گوشیشو یواشکی برداریم"

میلک با ناباوری خندید"این کار خیلی بچگونست"

سی کلافه دستشو روی صورتش کشید"احساس میکنم وسط مهد کودکم"

متاسفانه اوضاع بدتر شد چون نانی یهو گفت"پس باید بهش ردیاب وصل کنیم"

همه برگشتن سمتش.

"چی؟"

نانی کاملا جدی بود"ببینیم کجاها میره"

لاو همون لحظه با هیجان ادامه داد"حتی میتونیم یکی رو استخدام کنیم تا بره دنبالش"

"دقیقا"

میلک با وحشت نگاهشون کرد"بچه‌ها خودتونو کنترل کنین"

سی با ناباوری گفت"زده به سرتون؟"

اسکای هرچی بیشتر به حرفاشون گوش میداد بیشتر احساس میکرد این گفتگو نباید واقعی باشه ، اما بود.

کاملا واقعی بود.

و بدتر اینکه نانی و لاو واقعا از نقشه‌هایی که میکشیدن راضی بودن ، مثل دوتا دانشمند دیوونه که بالاخره شریک مناسب خودشونو پیدا کردن.

ترکیب خیلی خطرناکی بود.

نانی گفت"اصلا چرا هکش نکنیم؟من یکی رو میشناسم"

میلک آروم گفت"خدای من"

بعد دستشو روی پیشونیش گذاشت"نانی الان جدیی؟"

نانی بدون ذره‌ای شوخی با حالت سوالی گفت"ایده‌ی خوبی نیست..؟"

بعد با اعتمادبنفسی که وجودش باید غیرقانونی میبود گفت"اگه فقط اینستاگرامشو هک کنیم میفهمیم توی زندگیش داره چیارو از من پنهان میکنه"

سی دهنشو باز کرد تا مخالفت کنه اما قبل از اینکه حرفی بزنه چیزی توی ذهن نانی جرقه زد..انگار یه ایده‌ی وحشتناک توی مغزش متولد شده بود.

آروم‌تر از قبل گفت"صبر کن..یه دیقه"

و یهو چشمهاش گرد شد"خدای من"

لاو کمی خم شد جلو"چیشد؟"

"چرا قبلا بهش فکر نکرده بودم؟"

"به چی؟"

نانی با هیجان گفت"حتی میتونیم ازش بخوایم بلو رو هم هک کنه"

هیچکس متوجه نشد ، نه لاو ، نه میلک ، نه سی و نه حتی خود نانی اما با مطرح شدن این موضوع نگاه اسکای برای ثانیه‌ی کوتاهی روی نانی قفل شد.

چیزی کوتاه و کاملا بیصدا توی سینه‌اش تکون خورد.

قبل از اینکه بخواد بیشتر فکر کنه سی بالاخره واکنش نشون داد"نانی دیوونه شدی؟اینکار جرمه!"

لاو با اخم گفت"یعنی قراره انقدر بدبخت بشیم که بلو ازمون شکایت کنه؟"

میلک انگشت اشارشو به سمت نانی گرفت"فعلا بیخیال بلو و مشکلات گیتاریت شو"

نانی با بی‌میلی اخم کرد و لاو حرف میلک رو ادامه داد"بنظرم باید بریم جینگ رو توی بیمارستان استاک کنیم"

دوثانیه سکوت بینشون افتاد و بعد نانی با هیجان گفت"آره"

سی سرشو به سطح کاناپه کوبید ، میلک چشمهاشو بست و اسکای برای اولین‌بار توی زندگیش فهمید چرا بعضی آدم‌ها ترجیح میدن تنهایی زندگی کنن.

لاو خیلی جدی گفت"باید خیلی حرفه‌ای مثل سریالا تعقیبش کنیم"

نانی حرفشو تائید کرد"آره"

"شاید حتی باید عینک آفتابی هم بزنیم"

دیگه هیچ منطقی توی اون خونه وجود نداشت.

فقط هرج‌ومرج بود.

هرج‌ومرجی با طعم کیک خامه‌ای ، نوشیدنی‌های بلوبری و یه بچه‌گربه که حالا خودشو روی پای اسکای جمع کرده بودو پنجه‌هاشو توی پارچه‌ی شلوارش فرو میبرد.

اسکای به این نتیجه رسیده بود که خوشبختانه نانی اونقدری که اوایل فکر میکرد خطرناک نبود.

البته..امیدوار بود که نباشه.

To be continued..

Report Page