CHAP22
W𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾صبح روز بعد هنوز تکههایی از شب گذشته مثل نورهای شناور ته یه آکواریوم ، آروم و بیصدا داخل ذهن نانی حرکت میکردن...تصویر اتاق اسکای ، نور آبی ، صدای آروم فیلتر آب و انعکاس موجهایی که روی پوستشون میرقصیدن.
هربار که پلک میزد برای چندثانیه دوباره همونجا بود ؛ روی تخت اسکای ، شونه به شونهی پسری که همیشه میدونست چجوری سکوت رو به یچیز آرامشبخش تبدیل کنه و به نانی این حس رو میداد که انگار بعد از ساعتها شنا کردن وسط دریا روی آب شناور بودو به آسمون نگاه میکرد.
و هنوزم نمیدونست چرا تنها کسی که میتونست چنین حسی بهش بده اسکای بود.
توی محوطه همراه رفیقاش مشغول راه رفتن بود ، لاو دستشو دور بازوش انداخته بود ، سی درحالیکه طرف دیگهاش راه میرفت دستهاشو داخل جیب شلوارش انداخته بود و نانی داشت تمام دراماهایی که دیروز واسش اتفاق افتاده بودن رو تعریف میکرد.
"باورتون میشه وقتی دکتر داشت دستشو باندپیچی میکرد کم مونده بود گازش بگیره؟"
لاو خندید"شاید چون استرس شما دوتا بهش سرایت کرده بود"
سی توی جدیترین حالت ممکن سرشو تکون داد"دقیقا"
نانی سعی کرد بحث رو عوض کنه"بهرحال..نوآ فعلا پیش اسکای میمونه تا من جینگ رو راضی کنم"
"نوآ؟"
"اسمشه"
لاو سرشو تکون دادو سوال دیگهای پرسید"جینگ چی گفت؟"
نانی آهی کشیدو اخم کمرنگی روی پیشونیش نشست"هنوز باهاش حرف نزدم ، اون تازگیا خیلی عجیب شده"
سی یه تای ابروشو بالا انداخت"عجیب..؟"
نانی برای ثانیهای فکر کرد انگار داشت تمام مدارک رو کنار هم میچید و بعد بدون وقفه مشغول حرف زدن شد"دیشب ساعت دو برگشت خونه ، درحالیکه مطمئنم شیفت شب نداشت وقتی اومد من روی کاناپه دراز کشیده بودمو سعی میکردم به دیو فکر نکنم اومد یکم کنارم نشست و وقتی موبایلش زنگ خورد رفت توی اتاقش تا جواب بده"
سی با حالت پوکری به نانی نگاه کردو گفت"شاید فقط میخواست خصوصی حرف بزنه"
"نه سی ، امکان نداره"
"چرا؟"
"چون جینگجینگ هیچوقت خصوصی حرف نمیزنه اون همون دختریه که سال پیش نتیجه آزماش خون خودشو توی صف بستنیفروشی برام توضیح داد.
لاو با خنده گفت"شرط میبندم داره با کسی آشنا میشه"
"منم همین فکرو میکنم"
سی سرشو تکون داد"شماها زیادی سریال کرهای میبینین"
نانی وسط محوطه ایستادو برگشت سمتش"پس میتونی بهم توضیح بدی چرا نصفهشب داشت لبخند میزد؟"
"شاید چون حقوقش زیاد شده"
لاو با جدیت گفت"داری از یه مجرم دفاع میکنی سی ، پی جینگ کاملا مشکوک رفتار میکنه"
نانی خواست حرف لاو رو ادامه بده که ناخوداگاه نگاهش از روی دوستهاش رد شدو اونور محوطه بین دانشجوها متوقف شد.
اسکای داشت به سمت ساختمان اصلی دانشگاه میرفت ، چندتا ورقه دستش بودو بادِ آروم صبحگاهی موهای تیرهاش رو کمی بهم ریخته بود.
برخلاف همیشه خیلی سرحال بنظر میرسید ، انگار دیشب خواب خوبی داشته.
همون لحظه سرشو بالا آورد و نگاهشون از میون جمعیت بهم رسید.
لبخندی که با دیدن نانی زد ساده و آروم بود ، براش دست تکون دادو نانی قبل از اینکه بتونه فکر کنه با لبخند متقابل دست تکون داد.
فقط همین ، یه حرکت ساده و سلام معمولی که صبح رو چند درجه روشنتر میکرد.
وقتی اسکای به سمتشون قدم برداشت سی اولین کسی بود که متوجه شد ، یه تای ابروش بالا رفتو با همون حالت متفکرانهای که همیشه قبل از گفتن مزخرفترین حرفهای دنیا به خودش میگرفت گفت"چرا احساس میکنم اسکای قراره عضو جدید اکیپمون بشه؟"
لاو خم شد سمتشو موهای آلبالویی و نرمش توی هوا تاب خوردن"همیشه دوست داشتم دوستپسر نانی عضو اکیپمون باشه ، همونطور که دوستدختر من عضو اکیپمونه سی تو جدی طلسم شدی نمیخوای کسی رو برای خودت پیدا کنی؟"
نانی با چشمهای گرد شده گفت"لاو! اون قرار نیست دوستپسرم باشه"
هیچکدوم اهمیتی به حرفهاش ندادن و سی گفت"لاو به خودت بیا ، میلک عضو اکیپمون نیست من صدساله ندیدمش"
"درگیر پایان نامهاش شده ، اگه توی اکیپمون نیست چرا هر ماه باهامون میاد سینما؟"
نانی آهی کشیدو یه قدم ازشون فاصله گرفت"واقعا چرا با شماها دوستم؟"
لاو تصمیم گرفت حرفهای مزخرف نانی رو نادیده بگیره و بینهایت راضی از حرکتش گفت"نانی باید از اسکای بخوای باهامون بیاد سینما"
نانی لبهاشو از هم فاصله داد تا حرفی بزنه اما متاسفانه هیچ جوابی نداشت.
نه میتونست بگه 'عقلتونو از دست دادید؟'
نه میتونست بگه 'چرا اسکای باید باهامون بیاد؟'
و نه میتونست توضیح بده چرا فکر کردن به این ایده اونقدرام بد بنظر نمیرسید؟
دقیقا توی بدترین لحظهی ممکن اسکای بهشون رسید.
"سلام بچهها"
صداش آروم و گرم بود.
لبخند لاو فورا پررنگتر شدو درحالیکه هنوز دستش دور بازوی نانی حلقه بود گفت"سلام اسکای حالت چطوره؟"
سی هم سرشو تکون داد"سلام رفیق"
اسکای متقابلا برای سی سر تکون دادو بعد برگشت سمت لاو"خوبم"
قبل از اینکه فرصت کنه حرف دیگهای بزنه لاو با سرعت نور بهش حمله کرد"حال نوهام چطوره؟"
اسکای مکث کرد ، سرش کمی کج شدو با تردید گفت"نوه..؟"
نانی صورتشو با دست پوشوند"منظورش نوآعه"
فهمیدن اون موضوع فقط یک ثانیه طول کشیدو همین کافی بود تا خندهی کوتاهی از گلوی اسکای بپره بیرون و بعد با نهایت آرامش گفت"حالش خوبه مامانبزرگ"
لاو جیغ خفهای کشیدو سرشو به بازوی نانی کوبید"اوه خدای من ، نازترین لقبی یود که توی عمرم گرفتم"
نانی همونطور که رسما از زندگی ناامید شده بود گفت"شماها غیرقابل تحملین"
برخلاف چیزی که انتظار میرفت اسکای نه تنها معذب نشده بود بلکه لبخندشو هنوز گوشهی لبش داشت.
اون لبخند آرومی و بیصدایی که نانی هربار با دیدنش احساس میکرد موج کوچیکی روی سطح آب افتاده.
سعی کرد بحث رو عوض کنه"دیشب قرار بود راجب نوآ با جینگ حرف بزنم اسکای ، ولی ساعت دوی نصفهشب برگشت خونه و بعد تصمیم گرفت وانمود کنه من یه دکوری توی خونهام و همونطور که با موبایلش حرف میزد رفت توی اتاقشو درو بست جدیدا خیلی مشکوک رفتار میکنه"
لاو فورا گفت"چون داره با یکی آشنا میشه"
سی زیرلب نالید"باز شروع شد"
اسکای چندثانیه به نانی نگاه کردو آروم گفت"عجله نکن نانی ، مامانم از نوآ خوشش اومده"
نفس نانی کاملا ناخودآگاه همونجا آزاد شد ، انگار از دیشب نگران واکنش خانوادهی اسکای بود.
"مامانت فرشتهاس"
اسکای فقط سرشو تکون دادو گوشهی لبش کمی بیشتر بالا رفت و دقیقا همون لحظه بود که لاو تیر خلاص رو زد.
"چرا دارین مثل کاپلای طلاق گرفته رفتار میکنین که هنوز نمیدونن کدومشون باید از بچه نگهداری کنه؟"
چشمهای اسکای و نانی همزمان گرد شدو سی همونجا سرشو روی شونهی نانی گذاشت تا خندهاش دیده نشه.
"لاو تو نمیتونی با نوآ اذیتمون کنی"
لاو با معصومترین حالت دنیا برگشت سمت نانی"اذیتتون میکنم؟ببخشید نانی"
بعد نگاهش آروم سر خورد سمت اسکای"خون اسکای.."
نانی همونجا فهمید بزرگترین فاجعهی قرن توی راهه.
"لاو.."
لاو با همون حالت حرفشو قطع کرد"دیروز من یه نوزادو توی بغلم گرفتم ، سی هم ازم عکس گرفت"
"لاو..."
"اسکای توی اون عکس نبود ، واقعا معذرت میخوام"
سی داشت از خنده خفه میشدو نانی آماده بود تا مرتکب یه جنایت علیه بهترین دوستش بشه.
اسکای؟
اون فقط آروم و بیصدا وایساده بودو چیزی نرم و عجیب توی دلش تکون میخورد ، مثل پیلهای که هرلحظه قرار بود چندتا پروانهی آبی رو به پرواز دربیاره.
نانی اون عکس رو به دوستهاش نشون داده بودو نمیدونست چرا این موضوع باعث میشد گرمای کوچیکی زیر دندههاش پخش بشه.
نانی انگشت اشارهاش رو تهدیدوار سمت لاو گرفت کاملا آمادهی شروع یه دعوای تاریخی بود اما یهو متوقف شد.
نگاهش از روی صورت لاو رد شدو توی جمعیت به یه پسر نزدیک سالن آمفیتئاتر گره خورد.
پسری با گرمکن آبی_مشکی ، قد بلند و قدمهای آروم.
آئون.
تمام شوخیها تو یه ثانیه از ذهنش پاک شدن ، مثل خاموش شدن ناگهانی موسیقی یا افتادن یه سنگ وسط آبِ ساکن.
نگاهش تیز شدو با اخم نفسشو بیرون داد"بلو اینجاست"
هر سه برگشتن ، خیلی آروم و معمولی بهش نگاه کردن و بعد اسکای انگار که هیچ اتفاق خاصی نیوفتاده بود گفت"توی این دانشگاه درس میخونه ، بایدم اینجا باشه"
نانی حتی نگاهشم نکرد ، چشمهاش هنوز روی آئون قفل بود انگار اگه پلک میزد اون پسر رو بین جمعیت گم میکرد.
سی با صدای جدی و چهرهای که لبخندش کاملا پاک شده بود گفت"میدونی که واقعا باید باهاش روبرو بشی و به بلو بودن متهمش کنی"
چندثانیه سکوت.
باد از بین محوطه گذشت و صدای دور گفتگوی چندتا دانشجو به گوش رسید.
نانی یهو تصمیمشو گرفت ، بند کیف گیتارشو از روی شونهاش پایین کشیدو بدون نگاه کردن انداختش توی بغل اسکای..انقدر طبیعی که انگار سالها بود همین کارو میکرد.
"حسابشو میرسم"
اینو گفت و با قدمهای بلند و مصمم به سمت آمفیتئاتر رفت.
به سمت آئون و جوابی که مدتها دنبالش بود.
اسکای بدون هیچ حرفی بند کیف گیتار رو روی شونهاش مرتب کردو نگاهش روی قامت لاغر و کشیدهی نانی که داشت ازشون دور میشد موند.
لاو آهی کشیدو رو بهش گفت"بعضی وقتا ترسناک میشه"
باد آرومی از بین درختها رد شدو نانی با عجله از کنار چندتا دانشجو گذشت.
یکی میخندید ، یکی با عجله سمت دانشکدهاش میدوید و یکی هدفون روی گوشش داشت اما انگار صداها زیر آب بودن..خفه ، دور و محو.
مثل وقتیکه سرشو داخل وان آب فرو میکرد و دنیا به موجهای آبی نامفهومی تبدیل میشد.
چندمتر جلوتر نزدیک ساختمان آمفیتئاتر بالاخره بهش رسید و انگشتهاش محکم روی شونهاش نشستن جوریکه هیچ راه فراری باقی نمونه.
"آئون"
پسر با این حرکت یهویی تقریبا از جا پریدو با ابروهای بالا رفته چرخید اما وقتی نانی رو دید لبخند معمولی و آزاردهندهی همیشگیشو زد و گفت"سلام نانی"
نانی فقط نگاهش کرد.
برای یک ثانیه واقعا دلش میخواست سرشو به نزدیکترین دیوار موجود بکوبه.
سلام نانی؟
جدی؟
این کسی بود که مدتها داشت تمام آدمهای دانشگاه رو سرکار میذاشت.
کسی که باعث شده بود نانی نصفهشبها توی اتاقش بشینه و کامنتهای بلورو بخونه.
کسی که ناخواسته اسمشو روی زبون صدها نفر انداخته بودو زندگیشو تبدیل به یه معمای بیپایان کرده بود و حالا...
مثل فروشندهی سوپرمارکت محلشون خیلی عادی میگفت سلام نانی؟
لحظهای به چهرهاش خیره شدو دنبال یه نشونه گشت ؛ استرس ، ترس ، نگرانی..هرجیزی.
اما چیزی که میدید فقط آئون بود.
همون آئون همیشگی.
همون آئون احمقی که هفتهی پیش موقع تمرین نزدیک بود توپ بسکتبال رو روی صورت مربی بکوبه و این موضوع بیشتر کلافهاش میکرد.
چون اگه واقعا بلو بود چرا جوری رفتار میکرد که انگار هیچ اتفاقی نیوفتاده؟
آه کوتاهی کشیدو دستشو لای موهای روشنش فرو برد.
دیگه حوصلهی بازی نداشت.
"آئون ، میدونم تو بلویی"
جمله بینشون معلق موند ، مثل سنگی که وسط یه دریاچهی آرومِ آبی افتادو موجش به ساحل نرسید.
نانی منتظر کوچکترین واکنش و نشونهای بود که بهش نشون بده درست حدس زده اما آئون فقط پلک زدو ابروهاش آروم بالا رفتن.
"نانی؟"
صداش انقدر معمولی بود که نانی دلش میخواست جیغ بکشه.
"چیه؟"
"از متهم کردن آدمای بیگناه خسته نشدی؟"
نانی اخم کرد"بیگناه؟آئون من اونشب توی دانشگاه دیدمت"
لبخند آئون کمرنگتر شد و همین کافی بود تا قلب نانی یه ضربان جا بندازه.
'گرفتمت'
اینو توی ذهنش گفت و یه قدم جلوتر رفت"اونشب بعد تموم شدن تایم رسمی توی دانشگاه بودی ، اگه برای لایو گرفتن نیومده بودی.."
صداش آرومتر شد"پس داشتی چیکار میکردی؟"
باد موهای آئون رو بهم ریخت ، برای چندثانیه فقط به نانی نگاه کردو بعد یهو دستشو روی صورتش کشید.
"اوه خدای من.."
"اعتراف کن"
"اونطور که فکر میکنی نیست نانی"
نانی صداشو یکم بالا برد"حرف بزن آئون"
"باشه باشه باشه"
قبل از اینکه نانی بتونه چیز دیگهای بگه آئون سریعا نگاهی به اطراف انداخت و بعد مچ دستشو گرفت"دنبالم بیا"
از کنار ساختمون رد شدن و به بخش خلوتتری رسیدن ، جایی که صدای محوطه ضعیفتر بنظر میرسید..فقط باد بودو سایهی درختهایی که روی دیوار سیمانی افتاده بودن.
آئون بالاخره ایستادو بعد از اینکه نانی با اکراه دستشو از بین انگشتهاش بیرون کشید برای لحظهای به زمین نگاه کرد.
واقعا شبیه کسی شده بود که میخواست یه راز بزرگ رو اعتراف کنه و همین باعث شد قلب نانی محکمتر بکوبه.
بالاخره این کابوس لعنتی داشت تموم شد ، بالاخره قرار بود داستان بلو تموم بشه.
حالا بلو اسم داشت ، صورت داشت.
بالاخره...
"من با یکی از بازیکنای تیم حریفمون قرار میذارم"
باد وزید ، یه برگ خشک روی زمین افتاد و مغز نانی کاملا خاموش شد.
"چی؟"
مکث.
"چه ربطی داره؟"
آئون سرشو عقب برد ، چشمهاشو بست و آهی کشید که از ته روحش میومد.
"لعنت به این زندگی"
"داری موضوع رو عوض میکنی"
"نه دارم بهت توضیح میدم"
نانی دست به سینه ایستاد"خیلی بد توضیح میدی ، ادامه بده"
"پارتنرم دلش میخواست دانشگاهمو ببینه اما نمیتونستم روز روشن بیارمش اینجا"
"چرا؟"
"چون از بازیکنای تیم حریفمونه و دیو اگه اینو بفهمه منو زنده زنده دفن میکنه"
نانی چندثانیه ساکت موند ، بعد خیلی آروم گفت"باور نمیکنم ، این مسخرهترین بهونهای بود که شنیدم آئون"
آئون چندثانیه فقط نگاهش کرد و بعد انگار آخرین رشتهی صبرش پاره شد.
موبایلشو از جیبش بیرون کشید ، قفل اسکرینشو باز کرد ، بین عکسها گشت و بعد موبایل رو جلوی صورت نانی گرفت.
"بیا ، حالا راضی شدی؟"
نانی به اسکرین نگاه کرد و دنیا برای چندثانیه ایستاد.
نفسش بند اومد و چشمهاش آروم گرد شدن چون پسری که توی عکس بود رو واضحا میشناخت.
استمپ.
همون پسری که دیو ازش متنفر بود ، همون پسری که پدرش داور مسابقه بود.
کنار آئون روی نیمکت شونه به شونه نشسته بود ، بازوی آئون دور گردنش حلقه بودو یه لبخند بشدت عاشقانه روی صورتش بود ؛ لبخندی که فقط وقتی آدم به کسی نگاه میکنه که دوستش داره روی صورتش میشینه.
برای چندثانیه هیچ صدایی وجود نداشت ، فقط اون عکس بودو تکههای پازلی که آرومآروم توی ذهن نانی جا میوفتادن.
صداش پایین اومد"این واقعیته؟"
"دوست داری فتوشاپ باشه؟"
"آئون"
"معلومه که واقعیته"
نگاه گیج نانی از اسکرین جدا شدو پرسید"اسکای و دیو خبر دارن؟"
همون لحظه رنگ از صورت آئون پرید"چی؟معلومه که نه"
موبایل رو پایین آورد و توی جدیترین حالتی که نانی دیده بود گفت"بلو ، حق نداری بهشون چیزی بگی"
کلمهی اول جملهاش مثل پتک روی سر نانی فرود اومد.
بلو.
بازم بلو.
بازم اون اسم لعنتی و معمای بیپایانش.
چیزی توی سینهاش آروم و بیصدا فرو ریخت مثل موج آبی که روی شنها میشکست و عقب میکشید.
پس آئون بلو نبود ، تمام این مدت اشتباه میکرد.
انگشتشو بالا آورد و مستقیم سمت صورت آئون گرفت"اولا ، من بلو نیستم. دوما ، اگه اسکای و دیو بفهمن داری با استمپ قرار میذاری.."
آئون چشمهاشو بست انگار از همین الان داشت مراسم خاکسپاری خودشو میدید"میدونم"
"پوستت کندهاس"
"میدونم"
"خیلی کندهاس"
"باشه نانی فهمیدم قراره بمیرم"
نگاهی بهم انداختن و توی جدیترین موقعیت ممکن خندشون گرفت ، اما لبخند نانی خیلی زود محو شد چون زیر اون شوخی کوتاه یه حقیقت سنگین باقی مونده بود.
بلو هنوز اونجا بود ، جایی بین دانشجوهای این دانشگاه و نزدیکتر از چیزی که شاید فکر میکرد.
تازه متوجه شده بود یک قدم هم به جواب نزدیک نیست بلکه دورتر هم شده.
اگه آئون بلو نبود پس اونشب چه کسی جز اون چهارنفر توی دانشگاه بود؟
اون پسر لعنتی دقیقا کجا پنهان شده بود؟
هیچ نظری نداشت ، هیچ حدسی نمیتونست بزنه و هیچ خبری هم از سرنخ نبود.
فقط یه اسم و یه سوال وجود داشت.
بلو.
اگه آئون بلو نبود ، پس کی میتونست باشه؟
To be continued..