CHAP21

CHAP21

W𝗁𝗂𐙚𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾

ماشین به آرومی کنار جدول متوقف شد ، موتورش خاموش شدو سکوت نرم شب مثل یه موج آبی روی شیشه‌ها نشست.

برای چندثانیه هیچکدوم حرف نزدن ، فقط صدای دور ماشین‌هایی که از خیابون اصلی رد میشدن شنیده میشدو نور چراغ‌ها روی آسفالت پخش شده بود.

کیف حمل آبی‌رنگ روی پاهای نانی بود ، گربه‌ی کوچیک بعد از اونهمه هیجان و استرس بالاخره خسته شده بودو مثل یه توپ پشمالوی سفید گوشه‌ی کیف جمع شده بود.

نگاه نانی سمت خونه‌اش رفت و لبخند کمرنگی که روی لبهاش بود خیلی آروم محو شد.

چراغها خاموش بودن ، هیچ نوری پشت پنجره‌ها دیده نمیشدو مهم‌تر از همه..خبری از ماشین جینگ نبود.

یه تای ابروش آروم بالا رفت.

جینگ معمولا این ساعت شب خونه بود ، امشب هم قرار نبود شیفت داشته باشه.

نگاهش چندثانیه خیره موند و بعد ذهنش خیلی جدی مشغول ساختن چندتا سناریوی کاملا منطقی شد.

شاید رفته بود خرید.

شاید رفته بود بنزین بزنه.

شاید..

شاید یه زندگی مخفی داشت؟

نه ، نه این کاملا احمقانه بود.

ولی اگه جینگ درواقع رئیس یه باند مافیایی بود چی؟

یا شاید عضو یه گروه مخفی بود که شب‌ها دورهم جمع میشدن و درباره‌ی راه‌های تسخیر دنیا حرف میزدن؟

یا شاید..

صدای باز شدن در ماشین رشته‌ی افکارشو پاره ‌کرد.

وقتی سرشو بلند کرد اسکای کنار ماشین وایساده بودو در رو براش باز نگه داشته بود.

"پیاده شو"

نور آبی چراغ خیابون‌ روی موهای تیره‌اش افتاده بود..نگاه نانی از روی صورتش سر خورد پایین و تازه متوجه شد اوضاع چقدر خنده‌داره.

اسکای ساک ورزشی خودش ، کیف گیتار نانی و کیف‌دستی‌های خرید رو توی دستش نگه داشته بودو احتمالا اگه نانی چندثانیه بیشتر معطل میکرد اسکای یه جای خالی برای بلند کردن اونم پیدا میکرد.

با این حال کاملا عادی وایساده بود.

انگار هیچ چیز سنگینی دستش نبودو این وضعیت کوچکترین اهمیتی نداشت.

نانی خندش گرفت"استقامتتو دوست وارم"

بعد کیف گربه رو محکمتر بغل کردو از ماشین پیاده شد.

هوا خنک‌تر از قبل بود ، باد ملایمی بین شاخه‌ی درختها میپیچیدو همه‌چیز آبی‌تر از چندساعت قبل بنظر میرسید.

اسکای در ماشینو بستو صدای قفل شدنش توی خیابون پیچید.

نانی همونطور که کنارش ایستاده بود گفت"مراقب گربم باش ، قول میدم خیلی زود رضایت جینگ‌جینگ رو بگیرم"

و بعد یه مکث کوتاه خیلی جدی اضافه کرد"نهایتا از خونه میندازتم بیرون و مجبور میشم توی خونه‌ی سی زندگی کنم"

"نانی.."

"شوخی کردم"

اسکای آهی کشیدو کیف گیتار رو روی شونه‌اش جابجا کرد ، بعد نگاه کوتاهی به کیف گربه انداختو پرسید"نمیخوای واسش اسم انتخاب کنی؟"

نانی همونجا خشکش زدو بعد از سه ثانیه با ناباوری گفت"به کل فراموشش کردم"

واقعا یادش نبود ، امروز انگار صدسال طول کشیده بود.

ائون ، دیو ، گربه ، دامپزشکی ، خرید ، استرس..همه‌چیز انقدر پشت سر هم اتفاق افتاده بود که حتی به مهم‌ترین مسئله‌ی دنیا یعنی اسم گربه فکر هم نکرده بود.

اسکای سرشو تکون دادو خیلی بیتفاوت گفت"چرا نمیای خونمون؟"

نانی پلک زد"چی؟"

"هم جاشو درست میکنیم هم براش اسم انتخاب میکنیم"

نگاه نانی ناخوداگاه سمت خونه‌ی اسکای کشیده شد.

پنجره‌های روشن و سایه‌هایی که پشت پرده‌ها حرکت میکردن باعث شدن نانی یادش بیاد که هیچوقت با والدین اسکای یه برخورد واقعی نداشت ، فقط چندتا سلام کوتاه و لبخند مودبانه..همین.

آروم گفت"مطمئنی ایده‌ی خوبیه؟"

اسکای شونه بالا انداختو به سمت خونه قدم برداشت.

نانی مجبور شد دنبالش راه بیوفته"ولی من تاحالا والدینتو ندیدم"

"خب؟"

"خب؟!"

نانی سرعتشو بیشتر کرد"وضعیت من الان اصلا خوب نیست ، اگه بچه‌ی خودمم یه روز یه پسر غریبه رو درحالیکه بچه بغلشه و حتی لباسای تمرینشم عوض نکرده بیاره خونه.."

اسکای همون لحظه فهمید این مکالمه قراره به کجا برسه ، لبخندشو قورت داد اما گوشه‌ی لبش برای لحظه‌ای لرزید.

"نانی ، تو غریبه نیستی"

نانی حرف قبلیشو نصفه‌نیمه رها کردو چشمهاش گرد شد"پس چییم؟"

اسکای چیزی نگفت و همین موقعیت رو بدتر کرد.

"اسکای جواب سوالمو بده"

نانی احساس کرد الان رسما داره با دیوار حرف میزنه ، دیواری که از قضا یکم چهارشونه بود‌.

"درضمن ، وسیله‌هامم برداشتی ممکنه یه فکر دیگه کنن"

اسکای بالاخره ایستادو برگشت سمتش ، حالت نگاهش مشخص میکرد داره تمام تلاششو برای نخندیدن میکنه.

"توی ذهنت چی میگذره هیرانکیت؟تو همسایمونی"

نانی دستپاچه‌تر از قبل گفت"کدوم همسایه‌ای بعد چندسال یهویی تصمیم میگیره بیاد خونتون؟"

"یهویی نیست ، تو قبلا هم اومدی"

نانی لبهاشو از هم فاصله داد اما هیچ کلمه‌ای از گلوش خارج نشد چون متاسفانه حرف اسکای درست بود.

ولی این فرق داشت ؛ اون روزی که نانی رفته بود خونشون پدرمادرش بیرون بودن ، اون روز مجبور نبود خودشو به بزرگسال‌هایی معرفی کنه که احتمالا توی پنج ثانیه‌ی اول قرار بود شخصیتشو قضاوت کنن.

"اون موقع فرق داشت ، تنها بودیم"

درست زمانی که داشت دنبال یه دلیل جدید برای ترسیدن میگشت در خونه باز شد.

هردو برگشتن سمت خونه و نانی همونجا آرزو کرد زمین باز بشه و اونو ببلعه.

مادر اسکای با لبخندی که بیش از حد آروم و آگاه بود جلوی در ایستاده بود.

بیشتر شبیه آدمی بنظر میرسید که احتمالا پنج دقیقه‌ی گذشته رو پشت در مونده و تمام مکالمشونو شنیده.

"سلام پسرا"

تمام وجود نانی یخ زد ، چون اگه کسی فقط جمله‌ی آخرش رو هم میشنوید به احتمال زیاد نتیجه میگرفت این دونفر دارن مخفیانه باهم قرار میذارن.

یه لبخند مصنوعی زد که احتمالا بیشتر شبیه درد کشیدن بود"سلام خانم"

اسکای هم خیلی عادی گفت"سلام مامان"

انگار هیچ اتفاقی نیوفتاده بود ، انگار مادرش همین الان فیلم زندگی مسخرشونو تماشا نکرده بود.

زن از جلوی در رفت کنار"چرا وایسادین؟بیاین داخل"

اسکای بدون هیچ حرفی کمی عقب رفتو فضارو برای رد شدن نانی باز کرد ، درست مثل همیشه و این باعث شد نانی بیشتر عصبی بشه.

نگاه اسکای روی صورتش موند ، همون نگاه کوتاهی که همیشه باعث میشد نانی ناخوداگاه جلوتر حرکت کنه و نانی هم با لبخندی که بیشتر شبیه تهدید بود از کنارش رد شد.

هنوز قدم دوم رو توی خونه نذاشته بود که رو به مادر اسکای گفت"ببخشید این موقع شب مزاحمتون شدم"

لبخند زن نرم‌تر شد.

"اتفاقا خوشخال شدم"

و بعد با همون آرامش ادامه داد"اسکای معمولا بجز دیو و ائون کسی رو نمیاره خونه"

لبخند نانی یکم محو شد.

دیو..آئون.

فاجعه‌ترین ترکیب دنیا.

همون لحظه اسکای در رو بست و یه جفت دمپایی آبی جلوی پاهاش گذاشت.

بالاخره نگاه مادر اسکای به کیف حمل گربه افتادو لبخندش روشن‌تر شد.

"وای خدای من"

یکم خم شد تا داخلشو ببینه.

"چقدر نازه"

گربه همون لحظه غرش خواب‌آلودی کردو زن تقریبا ذوب شد"گربه‌ی خودته؟"

نانی به چهره‌ی زن خیره شدو یهو احساس کرد توضیح دادن این وضعیت واقعا غیرممکنه.

'سلام'

'من همسایه‌ی روبروییتونم ، برادر کوچیکتر جینگ'

'این گربه رو امروز پیدا کردم'

'الانم آوردمش خونتون چون چندروز نگهداریش گردن پسرتونه'

'خواهشا منو از پنجره پرت نکنید'

قبل از اینکه چیزی بگه اسکای جوابشو داد"آره ولی چندروز قراره من ازش مراقبت کنم"

مادرش فقط سرشو تکون داد انگار از قبل انتظار همچین چیزی رو داشت و همین نانی رو بیشتر میترسوند.

به سمت پله‌ها رفتن اما قبل از رسیدن بوی غذا توجه نانی رو جلب کرد و بعد مردی رو دید که داخل آشپزخونه مشغول آشپزی بود.

پدر اسکای.

سرشو بلند کردو با دیدن نانی لبخندی از سر ادب زد"سلام"

نانی تعظیم کوتاهی کرد"سلام"

"خوش اومدی"

نگاهش برای چندثانیه‌ی کوتاه روی گربه موند و بعد رو به اسکای گفت"اگه قراره ازش نگهداری کنی مراقب باش روی تمریناتت اثر نذاره"

سکوت کوتاه و عجیبی بینشون افتادو بعد اسکای جواب داد"نگران نباشین"

لحنش آروم و محکم بود اما چیزی پشتش پنهان شده بود ، چیزی که نانی نتونست اسمشو پیدا کنه.

نه عصبانیت ، نه ناراحتی و نه حتی دلخوری.

فقط یه فشار قدیمی ، مثل رد طنابی که مدتها دور چیزی کشیده شده بود ، مثل زخمی که خوب شده بود اما جاش مونده بود.

پدرش چیزی نگفت ، فقط سرشو تکون دادو اسکای هم بی‌معطلی از کنارش رد شد و آروم مچ دست نانی رو هم گرفت.

فقط برای یه ثانیه ، فقط برای هدایت کردنش سمت پله‌ها اما انگار همون لمس کوتاه کافی بود تا نانی از اون حس سنگینی فاصله بگیره.

پله‌های چوبی زیر قدمهاشون صدای آرومی دادن ، نه انقدر بلند که سکوت نسبی خونه رو بشکنن و نه انقدر آروم که حضورشون انکار بشه.

اسکای چندپله جلوتر راه میرفت ، کیف‌دستی‌ها توی دستش بودو آستین گرمکن‌ آبی و مشکیش تا روی مچش پایین اومده بودن.

نانی بی‌دلیل چندثانیه بهش خیره شد ؛ به شونه‌های پهنش ، به موهای تیره‌ای که زیر نور سفید کمی نرم‌تر بنظر میرسیدن ، به آرامشی که همیشه دورش بود..انگار هیچ عجله‌ای توی دنیا وجود نداشت ، هیچ‌چیز قرار نبود خراب بشه و همه‌چیز تحت کنترل بود‌.

وقتی به طبقه‌ی بالا رسیدن اسکای جلوی اتاقش ایستاد ، دستگیره در باز شدو بعد بدون هیچ تشریفاتی گفت"بیا تو"

نانی یه قدم جلو رفتو همونجا ایستاد.

اتاق اسکای..واقعا آبی بود.

نه اون آبی که آدمها برای رنگ کردن دیوار انتخاب میکردن ، این اتاق انگار داخل یه تکه غروب دریایی ساخته شده بود.

پرده‌ها کشیده شده بودن ، چراغ سقفی خاموش بودو تنها منبع نور آکواریومی بود که کنار دیوار قرار داشت.

نور آبی ملایمش مثل آب روی دیوارها حرکت میکردو موج‌های لرزون روی سقف میلرزیدن.

انگار یه اقیانوس نامرئی بالای سرشون نفس میکشیدو سقف از سطح آب تشکیل شده بود ، و اگه نانی زیاد بهش خیره میموند شاید میتونست صدای موج‌هارو هم بشنوه‌.

اسکای چراغ رو روشن کردو نور گرم برای لحظه‌ای داخل اتاق ریخت اما نانی سریع گفت"خاموشش کن اسکای"

اسکای یه تای ابروش بالا رفت ، چراغ رو دوباره خاموش کردو کیف‌هارو روی میز گذاشت.

نانی هنوز سرجاش ایستاده بود ، مثل آدمی که وارد یه موزه شده.

پلکی زدو کیف گربه رو محکمتر توی بغلش گرفت.

"اسکای؟"

"هوم؟"

"چرا بهم نگفتی ماهی نگه میداری؟"

اسکای مشغول پایین کشیدن زیپ گرمکنش شدو نیم نگاهی به آکواریوم انداخت"ازشون میترسی؟"

چشمهای نانی فورا باریک شد"چرا باید از چندتا موجود بدون مغز بامزه بترسم؟"

بعد مکث کوتاهی با جدیت اضافه کرد"اگه قرار بود اینجوری باشه الان با لاو و سی دوست نبودم"

خنده‌ی خفه‌ای از ته گلوی اسکای پرید بیرون و نانی با قیافه‌ی حق به جانبش اخم کرد"دارم حقیقتو میگم"

"مطمئنم"

اسکای اینو گفت و سرشو پایین انداخت تا لبخندش کمتر دیده بشه اما گوشه‌ی لبش هنوزم بالا مونده بود.

نانی هم با رضایت لبخند زد ، پیروز شده بود..حداقل از نظر خودش.

نگاهش دوباره سمت آکواریوم سُر خورد.

ماهی‌های نقره‌ای کوچیک توی نور آبی شناور بودن و باله‌هاشون مثل تکه‌های ریز ماه روی آب برق میزدن.

"اگه گربه دلش خواست ماهیاتو بخوره چی؟"

لبه‌ی تخت نشست و کیف آبی‌رنگ رو کنار خودش گذاشت.

اسکای به موجود سفید کوچیکی که احتمالا همین الانم داشت با تمام توانش برای زنده موندن تلاش میکرد نگاه کردو گفت"اون هنوز برای فهمیدن اینکه ماهیا میتونن خوشمزه باشن خیلی کوچیکه"

نانی خندید"نکته‌ی خوبی بود"

اسکای سرشو تکون دادو قبل از اینکه از اتاق خارج بشه گفت"زود برمیگردم"

در پشت سرش نیمه‌باز موند و نانی برای چندثانیه به فضای اطرافش خیره موند.

بعد سرشو سمت کیف حمل خم کرد ، موهای روشنش توی هوا معلق موندن و استخوان ظریف گردنش زیر نور آبی جلب توجه کرد.

از قسمت توری به داخل کیف نگاه کرد ؛ گربه مثل یه گلوله‌ی پنبه‌ای کوچیک وا رفته بود ، پنجه‌های سفیدش زیر شکمش جمع شده بودن و با چشمهای گردش بیصدا به نانی نگاه میکرد.

مثل اینکه از بین تمام آدمهای دنیا تصمیم گرفته بود همین پسر رو انتخاب کنه.

لبخند خیلی آرومی روی لبهای نانی نشست ، از اون مدل لبخندهایی که خودشم حتی متوجهش نبودو آروم گفت"مطمئن باش ماهیای آکواریومی خوشمزه نیستن"

گربه پلک زدو نانی انگار که جوابشو گرفته بود ادامه داد"بجاش خودم برات غذا درست میکنم ، باشه؟"

اینبار دم کوچیک گربه تکون خوردو نانی با رضایت سرشو تکون داد"تو واقعا بچه‌ی حرف گوش کنی هستی"

و گفتگوشون اونجا تموم شد.

بعد صاف نشست و نگاهشو دور تا دور اتاق چرخوند.

اتاق اسکای دقیقا شبیه خودش مرتب و بی‌سروصدا بود ، هیچ چیز اضافه‌ای وجود نداشت اما ناکامل هم بنظر نمیرسید.

کتاب‌ها منظم چیده شده بودن ، میز مرتب بود ، هدفون روی پشتی صندلی چوبی قرار داشت و عجیب‌ترین چیز این بود که هیچ خبری از جام ، مدال و لوح تقدیر نبود.

واقعا عجیب بود‌.

اگه خودش جای اسکای بود تمام مدال‌هاش روی دیوار بودن ، لوح‌ها داخل قفسه و جام‌ها روی میز.

حتی احتمال داشت شب‌ها چراغ مطالعه رو جوری تنظیم کنه که نور مستقیم روی موفقیت‌هاش بیوفته.

باید همه میفهمیدن برندست.

درسته؟

پس چرا اینجا انقدر از اون نظر خالی بود؟

انگار کسی عمدا تمام نشونه‌هارو جمع کرده بود ، انگار هیچوقت وجود نداشتن و..شاید اصلا چیزی برای نشون دادن وجود نداشت.

فکر احمقانه‌ای بود ، اسکای یکی از خفن‌ترین ورزشکارهای دانشگاه بود اما با این حال اتاقش شبیه اتاق یه قهرمان نبود.

شبیه اتاق کسی بود که اهمیت نمیداد قهرمان باشه یا نه و این به طور عجیبی دلگیرکننده بود.

وقتی نانی از جاش بلند شد عضلاتش هنوز کوفتگی تمرین عصر رو داشتن اما قدرت کنجکاوی بیشتر بود.

به سمت قاب عکس‌ها رفت ، نور آبی آکواریوم روی شیشه‌هاشون افتاده بودو وقتی به چند قدمی دیوار رسید قلبش برای لحظه‌ای مکث کرد.

دیو همه‌جا بود.

توی تمام عکسها‌.

انگار جهان علیه نانی توطئه کرده بود و همه‌ی آدمها توافق کرده بودن هرجایی که میرن یه نسخه‌ای از دیو رو اونجا جا بذارن.

نانی برای لحظه‌ای احساس کرد حتی اگه یخچال اسکای رو هم باز کنه دیو از بین قفسه‌ها بهش سلام میکنه.

آه کوتاهی کشید که خودشم متوجهش نشد.

اگه میخواست با خودش روراست باشه خسته بود.

حق داشت ، مگه نه؟

پنج سال تمام منتظر بود دیو فقط یه نگاه کوتاه بهش بندازه و حالا..به جایی رسیده بود که فقط چند سانتی‌متر تا بوسه باهاش فاصله داشت‌.

حق داشت کمی فضا بخواد ، حق داشت چندروز بهش فکر نکنه و حق داشت برای مدت کوتاهی فقط نفس بکشه‌.

اما انگار دنیا باهاش موافق نبود.

انگار همه‌جا یه تابلوی بزرگ و غول‌پیکر وجود داشت با حروفی به اندازه‌ی قد خودِ دیو..و روش نوشته شده بود:

دیو وجود داره.

دیو توی دانشگاه ، توی باشگاه ، توی عکسها ، توی سکوت و حتی داخل اتاق بهترین دوستش..و شاید ناراحت‌کننده‌ترین بخش ماجرا این بود به هیچ عنوان نمیتونست از شنیدن اسمش یا دیدن چهره‌اش ناراحت بشه.

فقط..کمی قلبش فشرده میشد.

مثل موجی که آروم به ساحل میرسید ، نه انقدر شدید که غرقش کنه اما به اندازه‌ای مداوم که هیچکس فراموش نکنه دریا هنوز سرجاشه.

بعد از چندثانیه بالاخره موفق شد نگاهشو از قاب عکسها بگیره و فکرشو از اون پسر قدبلند جذاب دور کنه.

موفق شد به خودش بگه'بسه'

بعد روی پاشنه‌ی پا چرخیدو درست همون لحظه در اتاق باز شد.

صدای آروم لولاها بین سکوت آبی اتاق پیچیدو اسکای وارد شد.

یه سینی توی دستش بود با دوتا لیوان آبمیوه ، قطره‌های سرد بخار روی شیشه‌ی لیوان‌ها نشسته بودنو تکه‌های یخ آروم به دیواره برخورد میکردن.

زیر بغلشم یه کتاب داشت.

نانی روی تخت نشست ، دستهاشو دوطرف خودش روی تشک گذاشتو نگاهش روی کتاب سر خورد"قراره درس بخونیم؟"

اسکای سینی رو روی میز گذاشتو صدای برخورد آروم چوب روی چوب بلند شد.

بعد کتاب رو بدون هیچ توضیحی روی پاهای نانی گذاشتو رفت سمت وسیله‌هایی که نانی برای گربه خریده بود.

انگار از همون اول میدونست باید چیکار کنه.

تخت صورتی رو گوشه‌ی اتاق گذاشت ، ظرف آب رو کنارش قرار دادو همونطور که مشغول کار بود گفت"بنظرت کتاب درسیه؟"

نانی کتابو برداشت ، نگاهی به جلدش انداختو همون لحظه خنده‌اش گرفت.

یه نوزاد لپ‌گنده با لبخند احمقانه‌ای روی جلد بود.

"کتابِ اسم؟"

سرشو بالا آورد"اسکای الان جدیی؟"

اسکای فقط شونه بالا انداخت.

نانی لای کتاب رو باز کرد ؛ صحفه‌ها پر از اسم بودن ، اسم‌های مختلف ، دخترونه ، پسرونه و حتی اسمهایی که آدم نمیدونست سازنده‌اش موقع انتخابشون چه فکری کرده.

چند دقیقه بعد صدای باز شدن زیپ کیف اومدو نگاه نانی ناخوداگاه بالا رفت.

اسکای همونطور که یکم خم شده بود گربه رو از داخل کیف بیرون آورد ، گوله‌ی سفید کوچیک هنوز خواب‌آلود بود.

انقدر کوچیک بود که تقریبا تمام بدنش داخل یه دست اسکای جا میشدو شاید این بیشتر از کوچیک بودن گربه بزرگ بودنِ دست‌های اسکای رو نشون میداد.

گربه توی دستش تکون کوچیکی خورد ، خمیازه‌ای کشیدو دوباره خوابش برد انگار هیچ اتفاقی توی دنیا ارزش بیدار موندن رو نداشت.

اسکای اونو با احتیاط روی تخت کوچیکش گذاشت ، انقدر آروم که انگار از شیشه ساخته شده بود یا شاید ابر و شاید حتی از چیزی نرم‌تر.

گربه فقط توی خودش جمع شد ، دم کوچیکشو دور بدنش پیچیدو دوباره خوابید.

اسکای ظرف غذارو هم کنار تخت گذاشتو بعد از اینکه مطمئن شد همه‌چیز سرجاشه برگشت سمت نانی.

"خب؟"

کنارش روی تخت نشستو تشک کمی فرو رفت.

نانی هنوز داشت اسم‌هارو میخوند"کمکم کن"

اسکای یکی از لیوان‌هارو برداشت ، وقتی یخ‌ها داخلش بهم خوردن صدای خنکی ایجاد شد‌.

لیوان رو داد دست نانی و انگشتهاشون برای لحظه‌ی کوتاهی بهم خوردن ، و بعد هردو بدون هیچ حرفی مشغول خوندن شدن.

چند دقیقه بعد فقط صدای ورق خوردن کتاب توی اتاق میپیچید ، همراه با حرکت فیلتر آکواریوم و نوری که روی سقف شنا میکرد.

نانی جرعه‌ای از آبمیوه خورد و نگاهش ناخوداگاه روی فاصله‌ی بین خودشو اسکای افتاد و اونجا این سوال به ذهنش خطور کرد که این پسر چرا انقدر بزرگ بود؟

درسته که فقط چند سانتی‌متر از نانی بلندتر بود اما شونه‌هاش ، بازوهاش ، پاهاش و حتی طرز نشستن ساده‌اش روی تخت کمی بیشتر از حد معمول جا اشغال میکرد.

زانوی اسکای تقریبا هم‌سطح زانوی خودش بود و اگه فقط کمی جابجا میشدن احتمالا پاهاشون بهم برخورد میکرد.

درست همون لحظه اسکای سرشو برگردوند.

"نوآ چطوره؟

نانی پلک زد و برگشت سمتش"چی؟"

همون لحظه متوجه شد که فاصله‌ی بین صورتهاشون خیلی کمتر از چیزی شده که انتظار داشت.

دستش روی لبه‌ی تخت سفت شدو نگاهشون برای چندثانیه بهم گره خورد.

نور آبی آکواریوم از بینشون عبور میکردو چشمهای اسکای زیر اون نور تیره‌تر شده بودن ، عمیق‌تر و ساکت‌تر.

ولی چشمهای نانی هنوز روشن بودن ، مثل انعکاس نور روی آب‌.

برای دوثانیه ، شایدم سه ثانیه هیچکدوم حرفی نزدن و چیزی کوچیک مثل اولین موج روی سطح دریا به سمتشون رفت..مثل اولین پروانه‌ی آبی رنگی که هنوز مطمئن نبود باید پرواز کنه یا نه.

نانی اولین کسی بود که ارتباط چشمیشونو قطع کرد.

"نوآ؟"

کمی صاف‌تر نشستو لیوان رو برد سمت لبهاش.

اسکای سرشو تکون داد"هوم"

بعد اشاره‌ای به کتاب کرد"اسماتون شبیه همدیگست"

نگاه نانی روی اسم موند.

نوآ.

سه حرف ساده ، کوتاه ، نرم و عجیب..انگار واقعا به اون گوله‌ی سفید کوچیک میومد.

چشمهاش ناخوداگاه سمت گوشه‌ی اتاق رفت ؛ گربه‌ هنوز خواب بود ، پنجه‌ی کوچیکش از لبه‌ی تخت بیرون افتاده بودو شکمش آروم بالا و پایین میشد.

نوآ.

هربار که اسم رو توی ذهنش تکرار میکرد احساس میکرد بیشتر دوستش داره.

"اسم بامزه‌ایه"

نگاهش چندثانیه روی گربه موند و انگار که مهم‌ترین تصمیم زندگیشو گرفته سر تکون داد.

"پس از این به بعد بهش میگیم نوآ"

اسکای کمی روی تخت جابجا شدو با تردید گفت"نانی..؟"

نانی هنوز سرگرم نگاه کردن به نوآ بود.

"هوم؟"

"درسته که الان باید از این بچه گربه مراقبت کنی ولی تمریناتم نباید فراموش بشن"

نانی دوباره برگشت سمت اسکای و توی نمایشی‌ترین حالت ممکن آه کشید.

اون مدل آهی که انگار قرار بود تمام تراژدی‌های دنیارو روی دوش خودش حمل کنه.

"میدونم خون اسکای"

دستشو روی قلبش گذاشت.

"لازم نیست آینده‌ی وحشتناکی که در انتظارمه رو یادآوری کنی"

لبخند خیلی کوتاهی با یادآوری بحث مربی و نانی روی لبهای اسکای نشست ، اما فقط برای یک ثانیه.

بعد چیز دیگه‌ای از گوشه‌ی ذهنش عبور کرد ، خیلی کوتاه و سریع مثل ابری که از جلوی ماه رد میشد یا مثل موجی که برای لحظه‌ای رنگ آبی آب رو تیره‌تر میکرد.

"هوم"

نانی اصلا متوجه نشد ، تمام حواسش جای دیگه‌ای بود.

"راستی.."

خم شدو وقتی لیوانشو روی میز گذاشت یخ‌ها با صدای آرومی به دیواره برخورد کردن.

"واقعا داور بابای یکی از بازیکنای تیم حریف بود؟"

اسکای سرشو تکون داد"آره"

نانی فورا چهره‌اش جمع شد"شماها واقعا تحملتون بالاست"

لحن حرف زدنش کاملا جدی بود.

"اگه من ورزشکار بودمو جلوی اونهمه آدم میباختم میزدم زیر گریه"

نور آبی روی صورت اسکای حرکت کردو اون فقط شونه بالا انداخت ، انقدر ساده که انگار داشت درباره‌ی آب و هوا حرف میزد.

"بالاخره هرکس یه وقتایی میبازه"

این جمله برای نانی عجیب بود ، چون بعضی از آدمها وقتی میباختن شکست تمام وجودشونو پر میکرد.

اما اسکای سالها پیش با مفهوم باخت کنار اومده بود.

انگار چیزی بزرگ‌تر از شکست‌های روی زمین مسابقه رو تجربه میکرد.

انگار نتیجه‌ی روی تابلو هیچوقت مهم‌ترین جنگ زندگیش نبود و شاید همین باعث میشد هیچ نشونی از برنده بودن توی اتاقش نباشه.

شاید برای همین برد و باخت فقط براش برد و باخت بودن..نه کمتر ، نه بیشتر‌.

خستگی بالاخره به سراغش اومدو آروم روی تخت دراز کشید.

موهای تیره‌اش روی پتو پخش شدن ، یکی از دستهاش روی شکمش افتادو نگاهش روی سقف قفل شد..روی موج‌های آبی شناور بالای سرشون.

نانی چندثانیه نگاهش کردو پرسید"حست چی بود؟"

اسکای پلک زد"هوم؟"

نانی کلمات رو توی ذهنش مرتب کرد.

"یعنی..ناامید شده بودی؟"

اسکای سرشو کمی چرخوندو از اون زاویه به نانی نگاه کرد و این بزرگترین اشتباهی بود که خودش ازش بیخبر بود.

چون نانی تازه متوجه شد این زاویه چقدر غیرمنصفانست.

محض رضای خدا..چرا این پسر وقتی روی تخت دراز میکشید شبیه مدل‌های تبلیغات لباس میشد؟

چرا موهاش اینجوری روی بالش ریخته بودن؟

چرا نور آبی روی خط فکش میوفتاد؟

چرا انقدر ریلکس بود؟

و مهم‌تر از همه..اصلا نانی چرا داشت به این چیزها دقت میکرد؟

برای جلوگیری از هرگونه بحران ذهنی سریعا خودشو با فاصله‌ای کاملا منطقی ، کاملا موجه و کاملا غیرمشکوک کنار اسکای انداختو به سقف خیره شد.

اسکای چندثانیه به نیم‌رخش خیره شدو گفت"نه واقعا"

صداش آروم بود.

"راستش تمام دغدغه‌ام این بود که نزارم بچه‌های تیممون قرار دعوا بچینن"

"قرار دعوا؟"

"دیو رسما داشت با اون پسری که باباش داور بود کشتی میگرفت ، آخرشب مجبور شدیم برای اینکه قیافش خوشگل بمونه ببریمش بیمارستان"

یک ثانیه سکوت.

و بعد یه خنده‌ی بلند و بی‌هوا از گلوی نانی پرید بیرون.

"شوخی میکنی؟"

"نه"

"این شبیه یه درام دبیرستانیه"

"میدونم"

"اسم اون پسر چی بود؟"

"استمپ ، چرا میپرسی؟"

نانی چندثانیه فکر کردو بعد خیلی جدی گفت"فقط میخوام مطمئن بشم روز مسابقه از صدکیلومتریشم رد نمیشم"

اسکای سرشو تکون دادو موبایلشو از داخل جیب شلوارش برداشت.

وقتی اسکرین رو روشن کرد یه عکس از زمین بسکتبال با آسمون آبی روی بک‌گراند بود ، دقیقا همون چیزی که ازش انتظار میرفت.

وارد اینستاگرام شدو بدون اینکه حتی لحظه‌ای حس کنه باید چیزی رو از نانی پنهان کنه بدون عجله و مکث وارد بخش سرچ شد.

انگار نانی خیلی راحت میتونست وارد فضای امن زندگیش بشه.

اکانت استمپ رو پیدا کردو موبایل رو داد دست نانی.

نانی چندثانیه به پستهاش خیره شدو بعد یه تای ابروش بالا رفت"با این بچه دعوا کردین؟"

اسکای آه کشید"بچه نیست"

نانی همونطور که عکسهارو اسکرول میکرد گفت"اسکای این رسما یه نوزاده"

"نوزده سالشه"

"ولی بنظر میاد هفده سالشه"

"میتونه کاری کنه وسط زمین بزنی زیر گریه"

نانی چهره‌اش رو جمع کرد"دارین آرتیست جماعت رو اذیت میکنین"

وقتی از بخش پست‌ها خارج شد تا نگاهی به استوری‌هاش بندازه یهو مکث کرد.

"صبر کن"

اسکای نگاهش کرد"چیه؟"

نانی وارد فالورهای مشترکشون شدو گفت"آئون چرا فالوش کرده؟"

اسکای حتی زحمت چک کردن هم به خودش نداد و خیلی ساده گفت"چون آئونه؟"

این توضیح دوکلمه‌ای منطقی‌ترین توضیح ممکن درباره‌ی آئون بود.

موجودی که احتمالا اگه روزی مشخص میشد از یه سیاره‌ی دیگه اومده هیچکس تعجب نمیکرد.

نانی با ناباوری سرشو تکون داد"این آدم قراره توی زندگی بعدیش سوسک بشه"

"هوم"

"دارم جدی میگم"

"میدونم"

نانی یهو چرخید ، انقدر سریع که موهای روشنش روی بالش پخش شدن و بدون اینکه متوجه باشه فاصلشون تقریبا از بین رفته گفت"اسکای"

اسکای هم متقابلا به پهلو چرخیدو بهش خیره شد"هوم؟"

"تو باید کمکم کنی آئون رو گیر بندازم"

اسکای تمام تلاششو کرد تا عادی بنظر برسه..خب درواقع اتفاق خاصی هم نیوفتاده بود فقط صورت نانی یکم زیادی نزدیک بود ، همین.

"چون..؟"

نانی جدی‌تر شد.

"چون آئون بلوئه"

انگار این توضیح همه‌چیز رو روشن میکرد.

"میفهمم که رفیقته ، اما منم نانیم"

این دومین‌باری بود که توی روز انقدر غیرمنطقی راجب روابط اسکای حرف میزد ، اما عجیب‌تر از اون اسکای بود.

اون پسر جوری به حرفهاش گوش میداد که انگار منطقی‌ترین جمله‌ی دنیارو شنیده.

نه خندید ، نه سوال کردو نه ایراد گرفت.

نانی مشغول برنامه‌ریزی کردن شد.

"باید یجای خلوت گیرش بیاریم ، بعد ازش اعتراف میگیریمو مثل جعبه‌ی پیتزا به خانم لی تحویلش میدیم"

اسکای برای لحظه‌ای حرف نزد ، انگار داشت توی ذهنش چیزی رو سبک سنگین میکرد و بعد آروم گفت"باشه"

دوباره همون سکوت آبی برگشت.

نور آکواریوم روشون حرکت کردو موج‌های کوچیک نور از روی پتو رد شدن ، از روی موهای نانی و از روی چشمهای اسکای.

نگاهشون اینبار طولانی‌تر و بدون عجله بهم گره خورد.

نانی میدونست باید نگاهشو بدزده ، منطقی‌ترین کار توی اون جو آبی و نرم همین بود اما چرا گوشه‌ای از ذهنش اینو نمیخواست؟

عجیب بود ، هیچ خبری از تنش یا استرس نبود فقط آرامش عمیقی که شبیه شناور موندن روی سطح اقیانوس توی نیمه‌شب بود..شبیه موج‌هایی که از دور شنیده میشدن و شبیه جایی که آدم بالاخره دست از دویدن برمیداشت.

To be continued..

Report Page