CHAP20
Whi𐙚e Homeمرکز دامپزشکی واقعا شلوغ بود ، از اون مکانهایی که آدم با دیدنش مطمئن میشد یا باید سه ماه قبل وقت میگرفت یا یکی از پزشکهارو میشناخت.
نورهای سفید روی کف براق سالن منعکس میشدن ، صدای زنگ تلفن از سمت نامعلومی میومد ، صدای واقواق یه سگ از سمت دیگه.
یه بچه گربه داخل باکس حملونقل جیغ میکشیدو جایی نزدیک پنجره یه گلدن رتریور گنده جوری روی زمین دراز کشیده بود که انگار صاحب کل مرکزه.
و وسط تمام این شلوغیها نانی ایستاده بود.
با موهایی که کمی خیس بودن ، با لباس ورزشی و با یه گربهی سفید کوچیک که مثل یه گلولهی برفی زنده توی بغلش جمع شده بود.
گربه انقدر ریزهمیزه بود که وقتی خودشو بیشتر توی لباس نانی فرو میبرد تقریبا ناپدید میشد.
فقط دوتا گوش سفید مثلثی از بین چینهای لباسش بیرون مونده بودن ، با یه بینی صورتی کوچولو و پنجهی زخمی که حالا روی سینهی نانی قرار گرفته بود.
انقدر کوچولو بود که باید هنوز کنار مادرش میبود نه روی تیرآهن یه سالن ورزشی با زخمی که روح نانی رو از تنش جدا میکرد.
نفسشو بیرون دادو به صف طولانی جلوی پذیرش نگاه کرد و بعد خیلی آروم گفت"فکر کنم برای اومدن به اینجا باید چهارسال پیش نوبت میگرفتم"
اسکای آروم و بدون هیج عجلهای کنارش قدم میزد انگار هیچ چیزی نمیتونست توی دنیا ریتم ضربان قلبشو تغییر بده ، نانی دوباره نگاهشو دور تا دور سالن چرخوندو ادامه داد"اگه اون زمان میدونستم قراره چهارسال بعد عضو تیم بسکتبال بشمو یه گربهی زخمی پیدا کنم صددرصد برای امروز نوبت میگرفتم"
گوشهی لب اسکای تکون خورد"داری زیادی فکر میکنی"
نانی با ناباوری خندیدو ادامه داد"ببخشید که الان با لباس ورزشی درحالیکه هنوز عرق موهام خشک نشده یه بچه زخمی تو بغلم گرفتمو یکمم استرس دارم"
"بچه؟"
نانی بدون مکث جواب داد"منظورم گربست"
اسکای متوجه شد که توی مغز نانی چخبره ، البته که باید متوجه میشد چون نانی وقتی استرس میگرفت شبیه کتابی میشد که صفحاتش باز موندن.
و الان واضح بود که از شدت نگرانی دیگه توانایی حرف زدن با آدمهای جدید رو نداره پس اسکای بدون اینکه چیزی بگه دستشو روی شونهاش گذاشت ، آروم فشارش دادو گفت"همینجا صبر کن"
و به سمت پذیرش رفت ، بدون هیج توضیح اضافه یا سوالی..فقط رفت.
انگار از قبل مشخص بود وظیفهاش چیه.
نانی چندثانیه بهش نگاه کرد ، بعد آهی کشیدو سرشو پایین برد ، بی توجه به اطراف کاملا درگیر یه مکالمهی مهم شد.
"اگه بخیه لازم باشه ناراحت میشی؟"
میو.
"منم ناراحت میشم ، درواقع شاید بیشتر از تو"
میو.
"آره حق داری ، تو زخمی شدی"
گربه یهو بینیشو به ساعد نانی مالیدو تمام..نانی از دست رفت.
زمزمهوار گفت"خدای من..تو از عمد اینکارو کردی"
گربه بیشتر خودشو جمع کرد ، انگار حرف نانی رو تائید کرده بود
"موجود خطرناکی هستی"
همون موقع اسکای برگشت و نانی با حس حضورش سرشو بلند کرد.
"بیا بریم"
نانی پلک زد"کجا؟"
"اتاق معاینه"
"قبول کردن؟"
"آره"
نانی چندثانیه بهش خیره موند ، بعد با تردید پرسید"نکنه به منشی بوس دادی؟"
برای اولینبار از وقتیکه وارد مرکز شده بودن اسکای خندش گرفت.
یه خندهی واقعی ، گرم و بیصدا.
"چرا باید همچین کاری کنم؟"
"چون اینجا از فرودگاه شلوغتره"
"فقط توضیح دادم که یه گربهی زخمی پیدا کردیم"
نگاه نانی بیشتر رنگ شک به خودش گرفت"شایدم چون زیادی خوش قیافهای اجازه دادن..این تقلبه"
اسکای فقط شونه بالا انداختو نانی رو سمت راهروی داخلی هدایت کرد ، انگار نه انگار که موفق شده بود توی شلوغترین ساعت روز برای یه گربهی خیابونی وقت معاینه بگیره.
نانی با همون غرغرهای نمایشی دنبالش راه افتاد ، درحالیکه گربهی سفید کوچیک هنوز توی بغلش لم داده بودو مطمئن بود هرجا کنار این دونفر باشه قرار نیست اتفاق بدی براش بیوفته.
از کنار اتاقهای معاینه و قفسههای دارو رد شدن و درآخر اسکای جلوی یه اتاق مکث کرد ، درو برای نانی باز کردو پشت سرش وارد شد.
اتاق معاینه از سالن انتظار خیلی ساکتتر بود ، انقدر ساکت که بعد از اونهمه شلوغی نانی احساس کرد وارد دنیای دیگهای شده.
نور سفید و ملایمی روی کابینتها افتاده بود ، بوی ضدعفونیکننده توی هوا میپیچیدو وسط اتاق یه میز معاینهی فلزی قرار داشت.
گربه هنوز توی بغل نانی ولو بود ، انگار نه انگار که نیم ساعت گذشته رو بین ترافیک و مرکز دامپزشکی و نگرانی یه انسان بیش از حد دراماتیک سپری کرده بود.
فقط هر از گاهی دم سفید کوچیکشو تکون میدادو قلب نانی نرمتر از قبل میشد.
"فکر میکنی بترسه؟"
"کمتر از تو"
نانی با ناباوری نگاهش کرد"خیلی خندهداری"
"ممنون"
"ازت تعریف نکردم"
"میدونم"
همون لحظه در اتاق باز شدو دامپزشک وارد شد ، لبخند آرومی روی صورتش بودو شبیه آدمایی بنظر میرسید که روزانه با صدها مورد اورژانسی روبرو شده و دیگه هیچچیزی براش عجیب نیست.
"سلام پسرا ، کوچولوتون چه مشکلی داره؟"
نانی لبخند نصفهنیمهای زدو گربه رو خیلی آروم روی میز معاینه گذاشت.
گربه همون لحظه اعتراض کرد..فقط یه میوی خوابآلود انگار از این جابجایی خوشش نیومده بود.
نانی بیاختیار زمزمه کرد"ببخشید"
اسکای یه قدم جلوتر اومدو کنار میز ایستاد ، دستهاشو جلوی قفسه سینهاش جمع کرده بود اما نگاهش لحظهای از نانی و گربه جدا نمیشد.
دامپزشک پنجهی زخمیش رو آروم توی دستش گرفت و موهای اطراف زخم رو کنار زد ، چندثانیه نگاهش کردو بعد پنجه رو یکم چرخوند.
نانی توی اون مدت کوتاه موفق شد بدترین سناریوهای ممکن رو تصور کنه.
شکستگی.
عفونت.
عمل جراحی.
قطع عضو.
و احتمالا مراسم سوگواری.
"وضعیتش چطوره؟"
"حالش خوبه"
نانی هنوز قانع نشده بود"مطمئنین؟"
"کاملا"
"یعنی خطرناک نیست؟نیاز به عمل نداره؟"
"نه"
"سیتیاسکن چی؟"
اسکای خندش گرفتو دامپزشک با لبخند سرشو تکون داد"فقط یه بریدگی سطحیه"
انگار نانی بالاخره تونست نفس بکشه و شونههاش شل شدن ، مثل کسی که مدت زیادی بیدلیل آمادهی شنیدن یه خبر بد بود.
دامپزشک مشغول تمیز کردن زخم شد.
بچهگربه از این بخش زیاد راضی نبود بخاطر همین چندبار پنجهاش رو کشید ، دوبار میومیو کردو یکبار هم سعی کرد دست دامپزشک رو از روی دستکش گاز بگیره البته این کارهاش بیشتر از اینکه تهدیدآمیز باشن بامزه بودن.
نانی یکم خم شد"خیلی دردش میاد؟"
"نه"
"مطمئنین دکتر؟آخه زیاد سروصدا میکنه"
"چون خوشش نمیاد پنجشو بگیرم"
"منم خوشم نمیاد"
"دارم میبینم"
بالاخره کار ضدعفونی کردن تموم شد و دامپزشک کشوی کنار میز رو باز کرد..چند رول باندِ رنگی داخلش بود.
آبی ، سبز ، بنفش ، صورتی.
اشتباه بزرگی بود که اونا جلوی نانی گذاشته بشن چون چشمهاش گرد شدو کاملا جدی پرسید"میشه باندش صورتی باشه؟"
دامپزشک پلک زد"صورتی؟"
نانی انگار داشت از پایاننامهی دانشگاهیش دفاع میکرد"بله"
"دلیل خاصی داره؟"
"فقط خیلی بهش میاد"
اسکای و دامپزشک به موجود روی میز نگاه کردن و بچهگربه همون لحظه خمیازه کشید.
بینی صورتی ، گوشهای صورتی ، پنجههای کوچولو و چشمهای خوابآلود..کاملا بیدفاع و بامزه.
دامپزشک خندید"خیلی خب"
نانی لبخند پیروزمندانهای زد"ممنون"
باند آروم دور پنجهی کوچیکش پیچیده شد ، یه دور ، دو دور ، سه دور..تا جایی که پنجهی زخمیش حالا زیر لایهای نرم از صورتیِ روشن پنهان شد.
این صحنه از نظر نانی انقدر بامزه بود که باید غیرقانونی میشد.
وقتی کار تموم شد گربه نگاهی به باند صورتیرنگ انداخت ، بعد به آدمهای اطرافش و درآخر بدون هیج نگرانی خاصی مشغول لیس زدن خودش شد انگار نه انگار که یه ساعت گذشته باعث شده بود چندتا بسکتبالیست دانشگاهی بخاطرش تا مرز سکته برن.
وقتی در اتوماتیک مرکز دامپزشکی پشت سرشون بسته شد سروصدای خیابون آرومآروم جای خودشو به سکوت داد.
هوا رنگ عجیبی به خودش گرفته بود ، همون ساعتی بود که انگار نور آسمون خسته میشه و همهچیز رو با لایهی نازکی از رنگ آبی میپوشونه.
نانی هنوز بچهگربه رو توی بغلش نگه داشته بود ، انقدر سبک بود که انگار وزنش از چند تکه ابر بیشتر نبود و جوری راحت خودشو توی بغلش جمع کرده بود که انگار از همون اول متعلق به اونجا بود.
اسکای همونطور که کنارش راه میرفت گفت"خب؟قراره با این بچه چیکار کنی؟"
نانی بدون اینکه نگاهشو از صورت خوابآلود گربه برداره لبخند کوچیکی گوشهی لبش نشست ، اون مدل لبخندی که بعد از چندساعت استرس نمایان میشد.
"دلم میخواد ببرمش خونه"
مکث کرد.
"ولی مطمئن نیستم جینگ واقعا دلش بخواد یه نفر سوم توی خونمون داشته باشیم"
انگشتش آروم پشت گوش گربه کشیده شد"اول باید راضیش کنم"
اسکای سرشو تکون دادو چندثانیه به جلو نگاه کرد"فکر نکنم اونقدرام سخت باشه"
نانی ابرو بالا انداخت"چرا؟"
اسکای خواست جواب بده اما جملهای که توی ذهنش بود یهو خیلی احمقانه بنظر رسید ، یا شایدم واقعا احمقانه بود پس چندثانیه سکوت کرد و بالاخره گفت"بهرحال.."
نفس آرومی کشید.
"تو و گربه شبیه همدیگهاین"
نانی همون لحظه سرشو بلند کرد"چی؟"
گوشهی لب اسکای تکون خورد"فکر نکنم زیاد مقاومت کنه"
چندثانیه سکوت.
و بعد صدای خندهی گرم و آشنای نانی توی پیادهرو پیچید"اسکای واقعا داری منو با یه بچه گربه که توی لیوان قهوه جا میشه مقایسه میکنی؟"
و خدا میدونست چرا هربار که این پسر میخندید دنیا برای چندثانیه جای آرومتری میشد.
"میتونی تا وقتیکه من بتونم جینگ رو راضی کنم سرپرستیشو به عهده بگیری؟"
اسکای نگاهی به گربه انداخت"فکر میکنی از پسش برمیام؟"
نانی همون لحظه ایستادو گفت"حالت خوبه اسکای؟تو بازیکن تیم بسکتبالی ، هربار میری توی زمین نود درصد توپات امتیاز میشن"
"داری اغراق میکنی"
نانی با جدیت ادامه داد"نه ، تو از پس صدنفر آدم برمیای ، از پس فشار مسابقه برمیای ، از پس تمرینای وحشتناک برمیای و بعد فکر میکنی نگه داشتن یه گربه کوچولو سخته؟"
اسکای چیزی نگفت ، فقط نگاهش کرد و یهو تمام آدمهایی که از کنارشون رد میشدن اهمیتشونو از دست دادن.
چون نانی این حرفهارو خیلی راحت به زبون آورده بود ، انگار داشت یه حقیقت بدیهی رو بیان میکردو انگار نمیدونست چندسالی میشد که هیچکس از این زاویه به اسکای نگاه نکرده بود.
نه به عنوان بازیکن ، نه به عنوان ستاره و نه به عنوان آدمی که باید همیشه خوب میبود..فقط به عنوان کسی که از پس کارها برمیاد و خیلی عجیب بود که نظر یه نفر میتونست انقدر مهم باشه..اونم کسی که تا چندوقت پیش حتی به وجود اسکای روی کرهی زمین اهمیت نمیداد.
خواست حرفی بزنه اما هیچ جملهای پیدا نکرد چون هربار که نانی بهش لبخند میزد یا ازش تعریف میکرد بخشی از مغزش خاموش میشد و این حقیقت کمکم داشت نگران و همزمان خوشحالش میکرد.
درست همون لحظه نگاه نانی از روش عبور کردو چندثانیه روی نقطهای از اون طرف خیابون موند.
بعد چشمهاش گرد شدن.
اسکای مسیر نگاهشو دنبال کردو رسید به پتشاپ.
پشت ویترینش پر از اسباببازیهای رنگی و ظرفهای کوچیک غذا بود.
نانی دوثانیهی کامل به اون نقطه نگاه کرد و اسکای همون لحظه فهمید که کار تموم شده و این گربه قرار نیست هیچ جای دیگهای بره.
نانی برگشت سمتش و گفت"اگه جینگ قبول کنه ، پس بچه باید یچیزایی داشته باشه دیگه درسته؟"
و قبل از اینکه اسکای حتی فرصت جواب دادن پیدا کنه دستش دور مچش حلقه شد.
"بیا بریم واسش خرید کنم"
و بعد کشیدش سمت خیابون.
نگاه اسکای روی انگشتهای باریک نانی افتاد که دور مچش حلقه شده بودن ، روی فاصلهای که خیلی وقت بود رعایت نمیشدو روی گرمای کوچیکی که از پوستش عبور میکرد.
متوجه شد قلبش داره رنگ عوض میکنه.
آروم و بیصدا.
مثل آسمونی که قبل از غروب کمکم آبیتر میشد.
مثل تمام چیزهایی که این روزها بیاختیار اونو یاد نانی مینداختن و بدترین بخش ماجرا این بود که دیگه مطمئن نبود میخواد جلوشو بگیره.
چندثانیه بعد زنگ کوچیک بالای در پتشاپ صدای نرمی داد.
هوای گرم فروشگاه با بوی غذاهای حیوانات ، شامپوهای مخصوص و چیزی شبیه پارچههای نو به استقبالشون اومدن.
نانی همون لحظه جلوی ورودی مکث کرد ، کاملا مشخص بود که هیچ شناختی از اینجور چیزها نداشت.
چشمهاش آروم از قفسهها رد شدن ، از دیوارهای پر از اسباببازیهای رنگی ، از تختهای کوچیک ، از ظرفهای غذا و لباسهای بامزه.
دستش هنوز دور مچش حلقه بود ، نه انقدر محکم که نگهش داره و نه انقدر شل که فراموش بشه.
فقط مثل چیزی که هیچکدومشون بهش اشاره نمیکردن.
اسکای نگاه کوتاهی به اطراف انداخت ، بعد به نانی ، بعد به گربهای که هنوز توی بغلش لم داده بود و بلافاصله فهمید نانی هیچ ایدهای نداره که داره چیکار میکنه.
گوشهی لبش بالا رفت"اول باید براش کیف بخریم"
نانی برگشت سمتش"کیف؟"
"نمیتونی مثل یه نوزاد بغلش کنی و ببریش اینور اونور"
"یعنی داری میگی شبیهشون نیست؟"
اسکای سرشو تکون داد و بعد بدون اینکه دستشو از دست نانی بیرون بکشه آروم به سمت قفسهها راه افتادو نانی هم پشت سرش رفت انگار از اول همین پلن رو داشت.
نیم ساعت بعد سبد خریدی که دست اسکای بود آرومآروم پر شد ، یه کیف حمل آبی ، ظرف غذا و آب ، چندتا بستهی خوراکی ، پتو ، برس ، ناخنگیر ، اسباببازی و حدود بیست وسیلهی دیگهای که نانی هربار با چشمهای گردشده نگاهشون میکرد.
"این لازم نیست؟"
"نه"
"این چی؟"
"نانی این فقط یه لباس با شکل ماهیه"
"ولی خوشگله"
اسکای خندیدو برای چندمینبار وسیله رو از دستش گرفتو گذاشت سرجاش.
اخم نمایشی روی پیشونی نانی نشست و دو دقیقه بعد دوباره یچیز بیمصرف دیگه برداشت.
اسکای کمکم مطمئن شده بود اگه فقط پنج دقیقه حواسش پرت بشه این گربه با چهارتا تختخواب ، هفت دست لباس و احتمالا یه کالسکه از فروشگاه خارج میشد.
درنهایت ترکیب خریدهاشون تبدیل شد به چیزی بین آسمون و غروب.
نیمی آبی و نیمی صورتی.
انگار گربه از همین حالا صاحب دوتا دنیا شده بود و عجیبتر اینکه اسکای تمام مدت انقدر راحت و مطمئن رفتار میکرد که انگار سالهاست اینکارو انجام میده.
انگار نه بازیکن بسکتبال بود نه دانشجو و نه هیچ چیز دیگهای فقط پسری که به طور عجیبی میدونست بهترین غذای گربه چیه ، بهترین نوع خاک چیه ، کدوم شامپو ارزش خرید داره و چرا نباید برای یه بچهگربه هفت مدل اسباببازی مختلف خرید.
نانی برای چندثانیه بهش خیره شدو بعد لبش به لبخند باز شد"اسکای؟"
"هوم؟"
"چرا حس میکنم قبلا سگ یا گربه داشتی؟"
دست اسکای روی یکی از بستههای غذا متوقف شد ، فقط برای یه لحظه و انقدر کوتاه که حتی نانی هم متوجهش نشد.
سکوت خیلی کوچیکی بین نفسهاش افتادو بعد بسته رو داخل سبد گذاشت"قبلا یه هاسکی داشتم"
نانی پلک زد"واقعا؟"
"هوم"
"چقدر خفن"
اسکای سعی کرد لبخند بزنه اما چیزی توی لبخندش عجیب بود.
کج ، کوچیک و کمی دور.
مثل نوری که از پشت ابر دیده میشد.
"آره"
همین.
دیگه چیزی نگفت و نانی هم فکر کرد نباید دیگه ادامش بده.
وقتی به صندوق رسیدن هوای بیرون تاریکتر شده بودو نور آبی تابلوها از پشت شیشه روی کف فروشگاه افتاده بودن.
فروشنده وسیلههارو یکییکی داخل کیفدستیها گذاشت و صدای برخورد پلاستیکها باهم فضای کوچیکی دور از سکوت ساختن.
نانی یهو گربه رو از بغلش جدا کرد"یلحظه نگهش دار"
اسکای بدون سوال دستشو جلو بردو گربه رو خیلی راحت گرفت و یهو منظرهای به وجود اومد که باعث شد یچیزی توی دل نانی تکون بخوره.
اسکای با یه دست گربه رو نگه داشته بود ، با دست آزادش هم دوتا کیفدستی..کاملا جدی و متمرکز بود.
گربه هم با ناراحتی اشکار از جدایی نانی بهش زل زده بود درست مثل بچهای که دنبال مادرش میگرده.
و اسکای هم زیادی شبیه پدرهایی شده بود که سعی میکردن وانمود کنن اوضاع تحتکنترلشونه.
نانی کارت بانکی رو به فروشنده داد اما حواسش پرت آرامشی بود که از اسکای ساطع میشد و یهو فکر آرومی از ذهنش عبور کرد.
وقت گذروندن با اسکای عجیب بود.
نه مثل لاو و سی ، وقتی کنار اونا بود ذهنش پر از صدا میشد..پر از خنده و پر از هرج و مرج.
اما کنار اسکای انگار روی قایقی وسط دریای آبی نشسته بود ، دریایی آرومی که حتی صدای موجهاش هم زمزمهوار بنظر میرسیدن.
اسکای هیچ چیزی ازش نمیخواست ، هیچ چیزی رو به زور بهش تحمیل نمیکرد و فقط اونجا بود..مثل یه آسمون ساکت و شاید همین باعث شد چیزی توی سینهاش تکون بخوره.
خیلی کوتاه و آروم ، چون ناخوداگاه یاد آدم دیگهای افتاد.
کسی که حتی وقتی حضور نداشت بازم گاهی سایهاش روی فکرهای نانی میوفتاد.
سریعا سرشو تکون داد ، نمیخواست بهش فکر کنه..حداقل امروز نه.
موبایل رو از جیبش بیرون کشیدو گفت"وایسا یه عکس بگیرم"
اسکای با شنیدن صدای نانی سرشو بلند کرد"برای چی؟"
"میخوام به جینگجینگ نشونش بدم"
دوربین رو بالا آورد ولی فقط روی گربه فوکوس نکرد..وقتی عکس رو گرفت اسکای توی کادر با یه دست گربه رو بغل کرده بودو دست دیگهاش پر از خرید بود ، دقیقا شبیه پدری که اومده بود تا بچشو از مهد کودک تحویل بگیره.
نور ابی تابلو از پشت شیشه روی شونههاش افتاده بودو صورتش آرومتر از همیشه بنظر میرسید.
روز عجیبی بود.
قرار بود امروز روز محاکمهی بلو باشه ، روز روبرو شدن با دیو و یادآوری دیشب.
اما انگار یه گربهی کوچیک همراه پسری با گرمکن آبی_مشکی تصمیم گرفته بودن قبل از رسیدن طوفان چندساعت آرامش بهش قرض بدن.
چندساعت نفس کشیدن و چندساعت فراموش کردن.
To be continued..