CHAP2
Whi𐙚e Homeوقتی وارد راهروی اصلی دانشکده شدن لایهی گرم هوای بیرون جاشو به خنکی مصنوعی کولر داد.
و درجا..همون بحث همیشگی شروع شد.
پچپچها ، قدمها ، صدای کشیده شدن کفش روی سرامیک و نگاههای نیمهپنهان.
هرکسی چیزی زیرلب میگفت و نور اسکرین موبایلها راهرو رو روشن کرده بودن.
"دیشب بازم لایو گرفت.."
"متوجه شدی کجا بود؟اتاق موسیقی شماره دو"
"چقدر انگشتاش سریع بودن لعنتی.."
لاو آروم گفت"دوباره شروع شد"
سی که داشت با چشماش موج نگاههارو دنبال میکرد چندبار سرشو تکون دادو گفت"میدونی که هنوزم همه فکر میکنن تو بلویی؟"
نانی با بیحوصلگی شونه بالا انداخت.
"خب..شاید چون همه نمیدونن اختلال اظطرابم اجازه نمیده شبا از پنجرهی دانشکده آویزون بشمو با خونسردی واسه سههزار نفر گیتار بزنم"
لاو که همیشه آمادهی پریدن تو صحنه بود خم شد و موبایلشو از توی جیبش کشید بیرون.
با سرعت مخصوص خودش اینستاگرامو باز کرد و گرفت سمت نانی.
"ببین دیشب چی گذاشته"
نانی انگشتشو روی پروفایل آبی رنگ گذاشت و استوری دیشبشو باز کرد.
بلو ، اتاق موسیقی شماره دو و گیتار الکتریک مشکی.
هیچچیزی بجز انگشتهاش که با یه مهارت محال مشغول نواختن بودن دیده نمیشد.
نانی بعد از چندثانیه گفت"بنظرم..خیلی خوبه"
سی فورا برگشت سمتش و با چشمهای گرد شده گفت"خیلی چی؟باهام شوخیت گرفته!"
نانی با سادهترین لحن که نشون میداد هیچ حسادتی درکار نیست گفت"فکر کنم چون از سبکهای موسیقی چیزی نمیفهمی اینو میگی ، اون واقعا بااستعداده مثل کسی که میفهمه داره چیکار میکنه"
لاو دستشو روی قلبش گذاشت ، وانمود کرد ضربانش بالا رفته و با لحن نمایشی گفت"آخی پسرکِ لطیف ما..چرا باهاش قرار نمیذاری؟تو که عاشق استعدادش شدی"
نانی هیچجوره خجالت نکشید و خیلی ساده گفت"چون نمیدونم ظاهرش چجوریه"
لاو با ابروی بالا رفته و یه لبخند ژکوند گفت"پس اگه جذاب بود..؟"
"اگه جذاب بود شاید عاشقش میشدم"
سی رسما سرفهاش گرفت ولی قبل از اینکه بتونه چیزی بگه یه صدای خشن و عجیب از بلندگوها توی فضای سالن پیچید.
"هیرانکیت چانگخام..لطفا همین الان به دفتر ریاست دانشکده مراجعه کنه"
راهرو برای دوثانیه توی سکوت فرو رفت.
بعد مثل اینکه کسی دکمهی ادامه زندگی رو زده باشه پچپچها دوباره شروع شدن.
لاو موبایلشو پایین آورد"نه نه ، این اصلا خوب نیست"
و سی زیرلب گفت"شرط میبندم به بلو مربوط میشه"
نانی حتی فرصت نکرد عصبی بشه چون یکی از بچههای تیم بسکتبال ، آئون همونطور که از کنارشون رد میشد بدون اینکه حتی کامل وایسه گفت"هی نانی ، آهنگ دیشبت قشنگ بود"
نانی تمام تلاششو کرد تا خونسرد باشه و با یه لبخند تصنعی گفت"منم دوستش داشتم آئون ، ولی کار من نبود"
آئون یه تای ابروشو بالا انداخت و گوشهی لبهاش بالا رفتن ، یه لبخند که نیازمند یه سیلی محکم بود.
"اوه..البته نانی"
نانی لبخندشو نگه داشت و گفت"البته آئون"
آماده بود که راهشو بکشه و بره سمت دفتر ریاست که سی دستشو روی شونهی آئون گذاشت"معلومه که کار خودشه"
لاو بخاطر شوخی سی زد زیر خنده و آئون قبل از اینکه کاملا دور بشه صداشو برد بالا"بلویی که فکر میکنه بلو نیست"
چندتا دانشجو برگشتن سمتشون.
چندنفر هم همزمان موبایلشونو بالا آوردن انگار یه سوژهی جدید از آسمون افتاده بود.
نانی با یه اخم به اندازهی تمام بیعدالتیهایی که این ترم نصیبش شده بود کولهپشتی و کیف گیتارشو توی بغل دوستهاش انداختو راهشو سمت دفتر ریاست کج کرد.
این شوخیهای مسخره کمکم داشتن جدی میشدن و این اصلا خوب نبود.
وقتی وارد دفتر شدو روی صندلی چوبی نشست سی و لاو مثل دوتا گربهی کنجکاو توی چارچوب ایستاده بودن.
مدیر دانشکده ، خانم لی با صدای خستهای گفت"خب ، میدونی چرا اینجایی؟"
نانی شونه بالا انداخت و سعی کرد بیتفاوت باشه"کار اشتباهی کردم؟"
معاون که از همون اول اخمهاش درهم بود کنار مدیر ایستادو گفت"از بازیات خسته شدیم ، این اداهارو بس کن نانی"
نانی حتی پلک هم نزد ولی رگ گردنش کمی سفت شد.
خانم لی دستشو بالا آورد تا معاون رو ساکت کنه و بعد دوباره رو به نانی گفت"ما میدونیم بلو تویی و معنیش این نیست که موسیقیت بده..واقعا عالیه"
بعد یه مکث کوتاه ادامه داد"ولی ترم پیش سیم یکی از گیتارهارو پاره کردی و تقریبا هرشب یواشکی وارد اتاق موسیقی میشی"
نانی سعی کرد صداشو ثابت نگه داره"این حقیقت نداره"
معاون پوزخندی زد که انگار دقیقا برای شکستن اعتمادبنفس یه آدم طراحی شده.
"میدونی که داره"
خانم لی موبایلشو سمت نانی گرفت و نور سفیدش صورت نانی رو توی تُنهای سردتر و آبیتر برد.
"دانشجوها زیر پستهای بلو اسم تورو مینویسن و همین کافیه تا شک ما پررنگتر بشه"
صدای نانی ناخوداگاه بالاتر رفت"قسم میخورم کار من نیست"
معاون با خندهی اعصابخردکنی رو به مدیر گفت"شرط میبندم الان میگی کاش روی دروغسنج سرمایهگذاری کرده بودیم درسته؟"
مدیر سرشو تکون داد.
"نه ، درواقع نمیگم"
معاون متعجب شد"چرا؟"
خانم لی چشمهاشو روی هم فشار داد و با صدای تقریبا بلندی گفت"چون واقعا خسته شدم ، هربار که اسمشو میاری باید دوباره این درامای مسخره رو تحمل کنم"
برگشت سمت نانی و ادامه داد"متاسفم هیرانکیت ، اما باید یه ترم تعلیق بشی"
معاون که منتظر همچین فرصتی بود با قاطعیت گفت"کارو تموم کن مدیر! به پلیس زنگ بزن"
خانم لی چپچپ نگاهش کرد"نه! مگه توی فیلم دراماتیکیم که آمادهی تماس باشی؟من فقط میخوام این موضوع حل بشه"
نانی که احساس میکرد تمام آیندش درحال فروپاشیه پرید وسط بحثشون"شما نمیتونین منو بخاطر هیچی اخراج کنین..چیزی که اصلا کار من نیست"
معاون سریعا گفت"چرا میتونیم.."
مدیر حرفشو قطع کرد"نه نمیتونیم ، اما تو تنها دانشجویی هستی که کلیدهای اتاق موسیقی رو داره"
و با چشمهاش اشارهای به کلیدهایی کرد که از کمربند نانی آویزون بودن ، دستهکلید یه جاکلیدی کوچیک گیتار داشت که به راحتی قابل تشخیص بود.
نانی دستشو روی کلیدها گذاشت"من قرار بود پسشون بدم ، تمرینام زیاد بود"
پوزخند معاون پررنگتر شد"دستات به خون آغشتس نانی"
نانی با عصبانیت به نوک انگشتهاش اشاره کرد"گیتار میزنم انگشتام زخم میشن..این دیگه چه حرف مسخرهایه"
معاون سرشو تکون داد"میدونم ، استعاره بود"
خانم لی که دیگه صبرش تموم شده بود با صدای بلندی گفت"ما از استعاره استفاده نمیکنیم ، ما توی دانشگاهیم نه یه نمایشنامه"
نانی نفس عمیقی کشیدو سعی کرد آخرین دفاعیشو مطرح کنه.
"بلو از نظر جسمی از من تو پُر تره ، من ازش لاغرترم"
"خب اون لباسای گشاد میپوشه تا فرم بدنش مشخص نشه"
نانی با التماس گفت"خواهش میکنم..من برای کمپانی موسیقی درخواست دادم این داستان میتونه شانس قبولیمو از بین ببره"
بنظر میرسید مدیر کاملا از این بحث خسته شده ، دستشو لای موهاش کشیدو به نانی خیره شد"من سوابقتو چک کردم ، ترم پیش هشت بار غیبت داشتی..تو دانشجویی نیستی که استادا خیلی راحت بفرستنت ترم بعدی"
نانی حس میکرد داره آخرین شانسشو از دست میده پس بدون اینکه حتی لحظهای فکر کنه گفت"من سعی میکنم بفهمم بلو کیه ، بهتون قول میدم"
"نانی..واقعا ازت خوشم میاد ولی شواهد علیه توئه ، نمیدونم این وقتکشی چه کمکی بهت میکنه"
وقتی نانی بدون هیچ حرفی با شونههای افتاده و چشمهایی که فقط چندثانیه مونده بود بزنه زیر گریه بهش خیره شد خب..مدیر تصمیم گرفت کوتاه بیاد"خیلی خب..اخراج نمیشی اما این آخرین فرصتته ؛ اگه تا آخر ترم بفهمی بلو کیه چون ظاهرا خودت نیستی ، من تعلیقتو لغو میکنم"
نانی با شنیدن این حرف فورا لبخند زد"ممنون ، ناامیدتون نمیکنم"
وقتی از روی صندلی بلند شدو رفت سمت در هنوزم استرس داشت اما یه امید کوچیکو گرم توی سینهاش روشن بود.
سی و لاو مثل پدرمادرهای نگران توی چارچوب وایساده بودن و وقتی نانی بهشون رسید تقریبا اونو با خودشون کشیدن توی راهرو.
سی با صدایی که مطمئن بود به دفتر ریاست میرسه گفت"اگه تعلیقت میکردن اون معاون احمقو میذاشتم توی جعبهی پیتزا و میفرستادم خونهاش"
نانی کولهپشتی و کیف گیتارشو ازشون گرفت و مشغول راه رفتن شد.
لاو همونطور که با انگشتش بند لباسشو میچرخوند خیلی ریلکس ، انگار که داشت راجب درست کردن نوشیدنی حرف میزد گفت"من یه راهحل دارم ، باید بلو رو پیدا کنی و باهاش قرار بذاری"
کیف گیتار نانی تقریبا از دستش افتاد.
"چی داری میگی؟"
سی خم شد و بعد نجات دادن کیف گیتار گفت"مگه اینکه دختر باشه ، یا خودت باشی..چون اونوقت با خودت قرار میذاری و یکم عجیبغریب میشه"
لاو سرشو به نشونهی تائید تکون داد.
کاملا جدی ، کاملا مسخره.
"شما نمیدونین واقعا چقدر سخته که آدم توی این سن پارتنر نداشته باشه و دوستهاش بگن با کسی قرار بذاره که قراره آیندشو نابود کنه"
لاو بیحس گفت"کم بهونه بیار نانی ، تو فقط برای یه رابطهی درست حسابی زیادی دراماتیکی"
نانی با ناباوری نگاهش کرد"تو چی میدونی؟؟از روزی که پا گذاشتیم توی مدرسه راهنمایی توی رابطه بودی ، حتی نمیدونی تنها بودن یعنی چی"
میدونست که لاو برای هرچیزی یه جوابی داره پس سریعا دستشو روی شونهاش گذاشتو ادامه داد"به علاوه..این ترم یه تکونی به خودم میدم"
لاو دست نانی رو مثل یه برگ کاه کنار زد.
"واقعا؟ یبارو مثال بزن که یه تکونی به خودت دادی"
نانی چندثانیه نگاهش کرد و بعد با لبخندی که اصلا مناسب اون وضعیت نبود گفت"یه پسر توی کافه بهم هاتچاکلت داد"
سکوت.
سکوتی که فقط با صدای قدمهاشون میشکست.
و بعد لاو عصبی گفت"شغلش همین بود"
سی که تا اون لحظه سعی کرده بود ساکت بمونه بالاخره یه خندهی خفه از ته گلوش خارج شد و سعی کرد با سرفه کردن قایمش کنه.
"نه لاو ، نگاهش یجور دیگه بود..سلام میلک"
میلک از دور براشون دست تکون داد و با همون لبخند همیشگیش سرعت قدمهاشو تندتر کرد.
تا به جمعشون رسید لاو مثل یه بالشت نرم تقریبا خودشو پرت کرد توی بغلش و مثل گویندههای اخبار گفت"دوباره شروع شد..نانی داره بجای بلو اخراج میشه"
میلک همونطور که سعی داشت موهای نامرتبشو صاف کنه با تعجب پرسید"چرا؟"
نانی کیف گیتارو توی دستهاش جابهجا کردو آه کوتاهی کشید"فکر میکنن من بلوام و اگه تا آخر ترم بلوی واقعی رو پیدا نکنم اخراج میشم"
بلافاصله ادامه داد"بیاین بعد از دانشگاه اسنک بگیریمو گربهی چکمهپوش ببینیم ، اگه ریلکس نکنم مطمئنا یا یکیو کتک میزنم یا خودمو از پنجره پرت میکنم"
سی بلافاصله سرشو تکون داد و با یه لحن نسبتا جدی گفت"من نمیتونم نانی ، بعد کلاس تیممون تمرین داره"
نانی انگار که داشت یه معمای حل نشدنی رو تحلیل میکرد چشمهاشو ریز کرد"چرا وقتی مجبور نیستی ، عرق میریزی؟"
خنده توی صدای سی موج زد"چون ورزش یعنی زندگی؟"
نانی گفت"نه. ورزش یعنی مرگ"
و همون لحظه درست قبل از اینکه به پلهها برسن صداها محو شدن.
دیو روی پلهها کنار اسکای و چندتا از دوستهاش نشسته بودو انگار منتظر شروع کلاسشون بودن.
کمتر از یک ثانیه طول کشید تا لاو متوجه بشه نانی کجارو نگاه میکنه ، با سرعت از بغل میلک جدا شد و جلوی نانی وایساد اما قدش خیلی کوتاهتر از اونی بود که بتونه جلوی دیدشو بگیره پس دستهاشو دو طرف صورت نانی گذاشت و خمش کرد پایین.
"نه نانی ، نه. توی این دانشگاه بجز اون کراش تاریخ مصرف گذشتهات کلی گزینهی دیگه هست"
نانی با اخم پرسید"مثلا کی؟"
لاو بدون هیچ مکثی انگار که از قبل لیست آماده کرده بود گفت"جیمی. پسر خوبیه"
نانی مثل کسایی که لیموترش خوردن قیافشو جمع کرد"جیمی؟دانشجوی پزشکی؟نه ممنون..آخرین باری که خوردم زمین کم مونده بود بخاطر یه خراش کوچیک دستمو بخیه بزنه ، برای من زیادی جدی و وسواسیه"
سی انگار که از انتقاد نانی خوشش نیومده بود چند ثانیه سکوت کرد و بعد یه پیشنهاد دیگه داد"مارک چطوره؟"
نانی سرشو به دو طرف تکون داد"اون تقریبا نصف پسرای دانشگاهو بوسیده"
لاو سعی کرد ازش دفاع کنه"دیانای بعد از چندساعت پاک میشه"
میلک که منطقیتر از بقیه به قضیه نگاه میکرد آروم گفت"خب..نظرت راجب تی چیه؟"
و با سر اشارهای به یه پسر که دقیقا وسط سالن وایساده بود کرد ، نور چراغ افتاده بود روش و داشت برای اینستاگرامش عکس میگرفت.
نانی دستهاشو به نشونهی تسلیم شدن بالا برد"فالورای من خیلی کمن فنپیجاش میریزن سرم..درضمن اون همش با دیو توی آشتی و قهره"
لاو کم مونده بود از بهونههای نانی سکته کنه ، دستشو دور بازوش حلقه کردو کنایهوار گفت"خــــب اقای سختگیر ، نظرت راجب اسکای چیه؟قرار گذاشتن با همسایت میتونه جالب باشه"
نگاه نانی ناخوداگاه رفت سمتش.
اسکای کنار دیو به دیوار تکیه داده بود ، موهاش روی چشمهاش ریخته بودن و توی بیتفاوتترین حالت ممکن داشت موبایلشو اسکرول میکرد.
کاملا بیخبر از اینکه تبدیل به موضوع اصلی چهارنفر توی راهرو شده.
خیلی جدی و با اخم گفت"چرا باید اینکارو کنم؟اونو دیو دوستای صمیمی همدیگن..اصلا اون پسرارو دوست داره؟"
سی بدون مکث گفت"آره اون بایسکشواله"
میلک حرفشو ادامه داد"ولی چون دیو همیشه توی رابطست و مرکز توجهه ، همه اسکای رو فراموش میکنن"
وقتی میخواستن از پلهها بالا برن دیو سرشو بالا آوردو برگشت سمتشون"هی ، سی"
سی بدون ذرهای برگشت سمتش و با یه لبخند دوستانه بهش سلام داد.
نانی؟
انگار یکی روش دکمهی فریز رو زد و تبدیل به مجسمه شد.
لاو دستشو سفتتر دور بازوش حلقه کرد مثل اینکه میخواست جلوی یه بچهی سه ساله رو از دویدن به سمت خیابون بگیره.
دیو از جاش بلند شدو همونطور که گرمکنشو صاف میکرد پرسید"برای تست امروز برگهی اسمنویسی داری؟"
"آره یه لحظه صبر کن"
سی اینو گفت و مشغول گشتن توی کیفش شد.
توی اون فاصلهی کوتاه دیو نگاهش روی بقیه افتاد و بهشون سلام داد.
میلک با آرامش همیشگیش گفت"سلام دیو"
و لاو بدون هیچ انرژی فقط سرشو تکون داد.
نانی یه لبخند کاملا وحشتناک زد ، لبخندی که نشون میداد اگه یه تکون کوچیک بخوره میمیره.
دستش رو هم با یه حرکت خیلی عجیب ، شبیه آدمی که بلد نیست سلام کنه و اولین بارشه توی هوا تکون داد.
یچیزی بینِ 'سلام' ، 'کمک' و 'دارم غرق میشم'.
سی بالاخره برگه رو پیدا کرد و وقتی گرفتش سمت دیو پرسید"نانی رو میشناسی دیگه؟"
دیو همونطور که مشغول خوندن جزئیات برگه بود خیلی ریلکس و خونسرد مثل اینکه از قبل اسمشو صدبار شنیده گفت"آره"
نانی رسما توی بدترین ، نامناسبترین و استرسی ترین لحظهی زندگیش گیر افتاد و بدون اینکه حتی خودشم بفهمه اولین چیزی که به ذهنش اومد رو گفت"آویز کیفت خوشگله"
دیو نگاهی به ساک ورزشیش انداخت که از زیپش یه توپ بسکتبال کوچیک آویزون بود.
بعد یه خندهی نرم و آروم از بین لبهاش خارج شد"ممنون"
انگار از همون تعریف مسخره و یهویی انرژی گرفته بود چون خیلی راحت پرسید"دوست داری عضو تیم بسکتبالمون باشی؟"
کلمههای توی ذهن نانی هیچ نسبتی با منطقش نداشتن پس گفت"معلومه..اونجا میبینمت"
سی ، میلک و لاو هر سه با چشمهای گرد شده بهش خیره شدن و لاو بعد از چندثانیه گفت"آخرین باری که نانی رو درحال ورزش دیدم موقعی بود که داشت از دست یه اردک کوچولو فرار میکرد"
سی گوشهی لبشو گاز گرفت و میلک با خنده سرشو تکون داد"خیلی بامزه بود ، هروقت ناراحتم میرم میبینمش..توی تیکتاکم هست"
نانی سریعا گفت"نه نیست"
اسکای که تا اون لحظه بدون هیچ حرفی به دیوار تکیه داده بود با صدایی که خطاب به دوستهاش بود گفت"بیاین بریم کلاسمون داره شروع میشه"
اون صدا مثل یه قطعکنندهی رسمیِ لحظههای احمقانه عمل کرد و دیو که هنوز رد کوتاهِ خنده کنار لبش مونده بود بند ساکش رو روی شونهاش صاف کرد.
نگاه آرومش روی چهرهی نانی موند و گفت"بعدا میبینمتون"
و تا آخرین لحظهای که همراه دوستهاش توی پیچ راهرو گم بشه نانی با نگاه دنبالش کرد.
چشمهاش یکم ناراحت ، یکم خجالتی و یکم خیلی زیاد براق بودن.
لاو با ناراحتی بازوشو تکون داد"لطفا انقدر غمگین بهش زل نزن ، وحشتناکه"
لبخند نانی در عرض چندثانیه برگشت و رو به سی گفت"سی! من قراره عضو جدید تیمتون باشم"
سی با ناامیدی گفت"واقعا؟تو و بسکتبال؟"
نانی کیف گیتارشو محکمتر توی بغل گرفتو گفت"آره! همینه..قراره اینجوری عاشق هم بشیم"
میلک با خنده گفت"بنظرم تو و دیو به طرز حال بهمزنی بهمدیگه میاین"
همین یه جمله کافی بود تا اخم پررنگی روی پیشونی لاو بشینه..سریع و آشفته گفت"و من فکر میکنم اگه قرار بود اتفاقی بیوفته تا الان افتاده بود"
میلک دستشو دور گردن لاو حلقه کرد و صادقانه گفت"میدونی که خیلی دوستت دارم ، ولی سخت در اشتباهی"
و همون لحظه نانی بین دوستهاش و بحثهای عجیب غریبشون خودشو توی بخش جدیدی میدید که تازه شروع شده بود.
to be continued…