CHAP19

CHAP19

Whi𐙚e Home

دانشکده‌ی علوم ورزشی از اون ساختمانهایی بود که همیشه پرسروصدا بنظر میرسیدن ؛ صدای برخورد کفش‌ها با زمین ، خنده‌هایی که از راهروها عبور میکردن ، بوی اسپری بدن و آدمهایی که انگار همیشه عجله داشتن به جایی برسن.

اما هیچکدومشون نمیتونستن حس عجیبی رو که داخل قفسه سینه‌ی نانی نشسته بود رو بهم بزنن.

یه کیف دستی سفید توی دستش بودو ظرف آبی رنگ داخلش با هر قدم آروم تکون میخورد ، همون ظرفی که صبح با یه وسواس احمقانه پنکیک‌ها و بلوبری‌هارو داخلش ریخته بود.

ذهنش بیخیال نمیشد ، با هر قدمی که برمیداشت تصویر آئون میومد جلوی چشمش.

آئون..همون آدمی که نانی رو رسما تا مرز سکته برده بود.

دلش میخواست مستقیم بره جلوش و بگه'میدونی چیه؟من میدونم که تو بلویی و قراره همه چیز رو به خانم لی بگم و تو از دانشگاه اخراج بشی'

بعد یاد حالت نگاهش افتادو بیشتر حرص خورد.

چطور میتونست انقدر ریلکس باشه؟

چطور بعد از اینکه کم مونده بود زندگی دانشجویی نانی رو با خاک یکسان کنه هنوزم میتونست مثل کسی رفتار کنه که انگار هیچ کاری نکرده؟

از کلاسها رد شدو شماره‌ها یکی یکی از مقابلش عبور کردن.

169.

170.

171.

نگاهش روی پلاک بعدی ثابت موند و قلبش یه ضربه‌ی آروم زد.

دستشو روی موهاش کشیدو چند تار مو رو پشت گوشش فرستاد ، بعد نفس عمیقی کشیدو از لای شیشه‌ی باریک روی در به داخل نگاه کرد.

استاد هنوز نیومده بودو دانشجوها پراکنده نشسته بودن ، بعضی‌ها حرف میزدن ، بعضی‌ها موبایل دستشون بودو بعضی‌ها هم انقدر پرانرژی بودن که انگار از ساعت هفت صبح برای مسابقه دادن آماده بودن.

باید جلوی اینهمه آدم غریبه وارد کلاس میشد ، اسکای رو پیدا میکرد و بهش میگفت براش صبحونه آورده.

همون موقع یهو همه‌چیز براش احمقانه بنظر رسید اما دیگه دیر شده بود.

دستشو روی دستگیره گذاشت و وقتی وارد کلاس شد چندنفر برگشتن سمتش.

طبیعی بود وقتی یه آدم غریبه که سرتاپاش داد میزد دانشجوی رشته‌های هنریه وارد همچین جایی میشد جلب توجه میکرد.

نگاهش از روی آدمها رد شدو چندثانیه بعد به ته کلاس رسید.

وقتی ائون رو دید تمام آرامشش برای یک لحظه ترک برداشت ، روی صندلیش لم داده بودو درحالیکه یکی از پاهاشو روی پای دیگه‌اش انداخته بود با موبایلش ور میرفت.

انگار نه انگار که صدسال پیش زندگی نانی رو زیرو رو کرده بود.

چطور ممکن بود یه آدم انقدر رومخ باشه؟

نگاهشو با اکراه ازش گرفت و رسید به اسکای.

سرش روی میز بودو موهای مشکی رنگش روی پیشونیش ریخته بودن.

درست مثل همیشه همه‌چیز آروم شد انگار یکی دستشو روی سطح آشفته‌ی آب کشیده بود و اجازه داده بود تمام عصبانیت و حرصش برای لحظه‌ای کنار برن.

با قدمهای آروم از بین ردیف‌ها عبور کردو وقتی به اندازه‌ی کافی نزدیک شد با تُن صدای پایینی گفت"اسکای.."

اسکای سرشو بلند کرد ، چشمهاش هنوز یکم خواب‌آلود بودن اما به محض اینکه نانی رو دید چیزی توی نگاهش عوض شد.

خیلی کوچیک.

خیلی کوتاه.

اما واقعی.

یکی از ابروهاش بالا رفت و درست همون لحظه ائون بدون اینکه حتی نگاهشو از موبایل برداره گفت"سلام بلو"

نانی حاضر بود قسم بخوره اگه قتل توی دانشگاه قانونی بود همین الان مرتکبش میشد.

ائون داشت اونو با اسم بلو صدا میزد حتی الان که حقیقت روشن شده بود؟

حتی حالا که معلوم شده بود تمام این مدت ائون داشته رد پای خودشو پاک میکرده؟

لبهاشو روی هم فشار داد اما قبل از اینکه بتونه حرفی بزنه اسکای گفت"اینجا چیکار میکنی نانی؟"

لحنش آروم و گرم بودو عجیب‌تر از همه ، یکم خوشحال بنظر میرسید.

نانی کیف‌دستی سفیدرنگ رو جلو آورد"برات صبحونه درست کردم"

برای چندثانیه هیچ اتفاقی نیوفتاد.

حداقل در ظاهر.

نگاه اسکای از صورت نانی سر خوردو به کیف‌دستی و انگشتهای باریکی که دسته‌ی اون رو گرفته بودن رسید.

بعد دوباره بالا اومدو مغزش برای چندثانیه فراموش کرد باید چه واکنشی نشون بده.

چندنفر از دانشجوهای ردیف کناری خیلی ناشیانه داشتن تماشاشون میکردن و حتی زحمت قورت دادن لبخندشونم به خودشون نمیدادن.

ائون بالاخره سرشو بلند کردو با لبخند ژکوندی گفت"اوو ، چه رمانتیک"

نانی نزدیک بود کیف رو بکوبه توی سرش اما نگاه منتظرش همچنان روی اسکای بود.

و بالاخره اسکای از جاش بلند شدو کیف‌دستی رو گرفت.

لبخند خیلی کوچیکی گوشه‌ی لبش نشست ، انقدر کوچیک که اگه کسی حواسش نبود شاید نمیدیدش.

اما نانی دید.

"ممنونم هیرانکیت"

نانی هم متقابلا خیلی طبیعی لبخند زد"امیدوارم از مزه‌اش خوشت بیاد"

مکث کرد.

"توی باشگاه میبینمت"

قبل از اینکه بچرخه و برگرده صدای ائون دوباره بلند شد"قرار نیست بدونم بین شما دوتا چخبره؟"

نانی چشمهاشو فقط برای یک ثانیه بست.

ابر آبی آرومی که چندثانیه پیش دورش پیچیده شده بود یهو محو شدو جاشو یچیز تیز و آزاردهنده گرفت.

رو به ائون لبخندی زد که واقعا به ساختگی بودنش افتخار میکرد.

"و میشه منم بدونم دیشب ساعت نه توی دانشگاه چیکار میکردی؟"

لبخند ائون بالاخره رنگ باختو نگاه اسکای بینشون جابجا شد.

"چی؟"

لحن صحبتش هنوزم آروم بود اما نه به اندازه‌ی قبل"چرا باید ساعت نه شب توی دانشگاه باشم؟"

نانی دست به سینه شد"منم همین سوال رو دارم"

یه سکوت کوچولو بینشون افتاد.

"شاید چون داری یچیزی رو پنهان میکنی"

نگاه ائون برای چندثانیه روی صورت نانی موند مثل اینکه داشت ارزیابیش میکرد و درآخر گفت"جالبه"

"چی جالبه؟"

"از کجا میدونی من دیشب توی دانشگاه بودم ، بلو؟"

کلمه‌ی آخر رو عمدا کش داد و تنفر نانی ازش هزاربرابر شد.

ائون به صندلیش تکیه داد"اوه..شاید چون دیشب قرار بود لایو بذاری؟"

تقریبا همه‌ی دانشجوها دیگه برگشته بودن سمتشون ، مهم نبود چقدر بگذره بحث کردن درباره‌ی بلو همیشه توی این دانشگاه جنجالی بود.

نانی با ناباوری به چهره‌ی خونسرد ائون خیره شد این آدم واقعا حدو مرز نمیشناخت.

"ائون دست از اذیت کردن من بردار ، خودتم میدونی که من بلو نیستم"

"پس از کجا میدونی من ساعت نه شب دانشگاه بودم؟"

ائون آخرین ضربشو زد"خودت دیشب توی دانشگاه چیکار میکردی؟"

دنیا برای لحظه‌ای ایستادو ذهن نانی کاملا خالی شد.

نه کلاس رو میدید نه دانشجوهارو و نه حتی ائون رو.

فقط تصویری که ناخواسته از دل حافظه‌اش بیرون کشیده شد.

نور ضعیف ، هوای گرم ، نفسهای نزدیک و دیو.

انقدر نزدیک که...

قلبش یه ضربه‌ی محکم به دنده‌هاش زد و برای اولین‌بار از لحظه‌ای که وارد کلاس شده بود ترس واقعی آروم زیر پوستش خزید.

اما همین ترس کوچیک و کوتاه‌مدت باعث شد نانی از خودش متنفر بشه‌.

چرا باید جا میخورد؟

چرا باید حتی یک ثانیه نگران چیزی میشد که هیچکس قرار نبود بفهمه؟

قبل از اینکه بتونه جوابی پیدا کنه گرمای آرومی روی شونه‌اش نشست.

انگار کسی وسط یه طوفان کوچیک دستشو گرفت.

نانی برگشت و اسکای رو دید که حالا رسما کنارش وایساده بود ، خیلی ساده گفت"بعد از کلاس میتونین دعوا کنین"

لحنش نه سرزنش داشت نه جدیت و نه حتی کلافگی ، فقط همون آرامش همیشگی که باعث میشد نانی گاهی وقتها دلش بخواد بخاطرش سرشو به دیوار بکوبه.

چطور ممکن بود یکی بتونه همیشه انقدر ریلکس باشه؟

همونطور که دستش روی شونه‌ی نانی بود خیلی طبیعی و بی‌فکر به سمت در هدایتش کرد اما همین کار باعث شد چندنفر از دانشجوهای کلاس نگاه‌های عجیبی بینشون ردو بدل کنن و نانی مطمئن شد اگه پنج دقیقه‌ی دیگه اونجا بمونه تا عصر کل دانشکده قراره راجبش حرف بزنن.

همین باعث شد اخمش عمیق‌تر بشه.

"من باهاش دعوا ندارم"

اینو درحالی گفت که داشت همراه اسکای از بین ردیف‌ها رد میشد ، بعد مستقیم بهش نگاه کردو جوریکه انگار داشت راجب جعبه‌ی پیتزا حرف میزد گفت"فقط میخوام به خانم لی تحویلش بدم"

مکثی کردو با یه اطمینان غیرمنطقی ادامه داد"باید کمکم کنی اسکای"

همون لحظه خودشم فهمید چقدر حرفش احمقانه بوده.

اسکای و دیو از سال اول دانشگاه با ائون دوست بودن.

قبل از اینکه نانی به جمعشون ملحق بشه‌.

قبل از اینکه وارد زندگیشون بشه و حتی شاید قبل از اینکه بلو وجود داشته باشه.

قبل از همه‌چیز.

اما با این وجود ته دلش کوچک‌ترین شکی نداشت ، انگار بخش لجباز وجودش از قبل تصمیم گرفته بود که اگه روزی بین اون و ائون دعوایی راه بیوفته اسکای قراره طرف نانی باشه.

اصلا منطقی نبود اما حقیقت داشت.

و احتمالا همین موضوع بود که باعث شد گوشه‌ی لب اسکای تکون بخوره.

وقتی از کلاس خارج شدن و در پشت سرشون بسته شد دستشو از روی شونه‌ی نانی برداشت.

راهرو شلوغ بود ، دانشجوها از کنارشون رد میشدن و صدای صحبت‌ آدمها توی هوا شناور بود.

اسکای دستهاشو داخل جیب شلوارش انداختو گفت"نمیتونی جلوی اونهمه آدم رفیق بدبخت منو متهم کنی؟"

نانی با ناباوری محض بهش خیره شد"رفیق بدبختت؟"

ابروهاش بالا رفتن"متهمش کنم؟"

انگار این ترکیب کلمات بزرگترین توهین تاریخ بودن.

"دیشب با چشمای خودم دیدم که از دانشگاه زد بیرون"

هرچی بیشتر حرف میزد صداش بالاتر میرفت"و تو نمیتونی انقدر بیخیال راجبش حرف بزنی"

"نانی.."

نانی یه قدم جلوتر رفت"نه، نه، نه، صبر کن! من اینهمه مدت فکر میکردم یکی داره زندگیمو نابود میکنه"

قدم دوم.

"و حالا معلوم شده اون آدم یکی از دوستهای توئه و الان داری ازش دفاع میکنی؟"

اسکای دهنشو باز کرد تا چیزی بگه اما نتونست و برای چندمین بار در طول آشناییشون متوجه شد که بحث کردن با نانی غیرممکنه‌.

چون نانی فقط حرف نمیزد ، مثل یه موج بلندو پرسروصدا بود که تا وقتی صحبتش تموم نشده متوقف نمیشه.

درست همون لحظه آلارم موبایل نانی شروع به زنگ خوردن کرد و اسکای رو نجات داد.

با اخم موبایل رو از جیب شلوارش بیرون کشیدو چندثانیه به اسکرین خیره موند ، بعد با لحنی که سعی داشت آرومتر باشه گفت"کلاسم داره شروع میشه"

لحنش جوری بود که انگار بزرگترین خیانت در حقش انجام شده.

اسکای خواست لبخندشو پنهان کنه اما تا حدودی ناموفق بود"توی باشگاه میبینمت"

نانی یکی دو قدم عقب رفتو همونطور که راهشو به سمت خروجی کج میکرد انگشتشو به سمت اسکای گرفت تا هشدار رسمیشو صادر کنه"میبینمت اسکای ، و مطمئن باش همین روزا همه بلو رو میشناسن"

یه قدم دیگه عقب رفت"امنیت آینده‌ی من دوباره برمیگرده سرجاش و با خیال راحت به زندگیم ادامه میدم..پس آماده باش"

خودشم دقیقا نمیدونست اسکای برای چی باید آماده باشه اما این باعث نمیشد کمتر مطمئن بنظر برسه.

اسکای تا وقتیکه نانی از دایره دیدش خارج بشه بهش نگاه کرد ، انگار سعی داشت بفهمه این آدم چطور در عرض چند دقیقه هم تونسته بود تهدید کنه ، هم غر بزنه ، هم نقشه‌ی افشای هویت بلو رو بکشه و هم توی نازترین حالت ممکن برای اسکای صبحونه بیاره؟

صادقانه هیچ ایده‌ای نداشت.

مکث کوتاهی کردو اسمشو همونطور که فقط خودش صدا میزد به زبون آورد ، صمیمی‌تر از دفعه‌های قبل"میبینمت هیرانکیت"

نانی صداشو نشنید اما یجای عجیب درون سینه‌ی خودش ، چیزی نرم و وبی‌رنگ آروم تکون خورد.


نزدیکهای عصر باشگاه بوی چوب گرم و لاستیک کفش و عرق آدمهایی رو میداد که نصف عمرشونو توی زمین بسکتبال جا گذاشته بودن.

تکه‌های آبی‌رنگ آسمون از لابه‌لای شیشه‌ها دیده میشدو نانی تقریبا مطمئن بود که داره به پایان زندگیش نزدیک میشه.

روی زمین کنار سی نشسته بودو عرق از شقیقه‌اش پایین میرفت.

مربی درباره‌ی مسابقه‌ی ماه بعد حرف میزدو نانی فقط یه فکر داشت.

فرار.

"باید کاری کنین که وسط سالن بزنن زیر گریه ، یادتون باشه سال پیش فقط با اختلاف دو امتیاز بردن"

دیو هم که انگار واقعا دلش از تیم مقابل پر بود گفت"مثل اینکه داورم بابای یکی از اعضا بوده"

چند نفر خندیدن و نانی آروم خم شد سمت سی"واقعا؟"

سی سرشو تکون داد"هوم ، من استاکش کردم"

مربی با جدیت گفت"برای همین امسال باید زمینو روی سرشون خراب کنین ، میخوام وقتی سوت آخر خورد هیچ بهونه‌ای نداشته باشن"

"مربی این حرفا انگیزشی بودن یا تهدید؟"

"هردو"

سالن منفجر شد ، حتی اسکای هم که جلوتر کنار دیو نشسته بود خندش گرفت.

اما نانی فقط به سقف نگاه کرد.

اعضای تیم مقابل رو به گریه بندازن؟

خیلیم عالی..فقط یه سوال کوچیک وجود داشت.

کی قرار بود اشکای نانی رو پاک کنه بعد از دیدن یه مسابقه‌ی واقعی و ترسناک بسکتبال از نزدیک؟

با فکر کردن به این که قرار بود از نزدیک مسابقه رو تماشا کنه روح از تنش خارج میشد ، اگه کسی توپ رو اشتباه پرتاب میکرد و به صورت نانی میخورد چی؟مطمئنا اونجا اسکای قرار نبود خودشو بندازه سمت نیمکت ذخیره‌ها و مثل چندوقت پیش نانی رو از شکستگی دماغ نجات بده.

نگاهش از اسکای که تیشرت ورزشی آبی‌رنگش به بدنش چسبیده بود سمت دیو رفت و یهو تمام اتفاقات دیشب توی ذهنش مرور شد.

قرارشون ، تمام ماجراهایی که هیچوقت اتفاق نیوفتادن و بعد پیدا شدن بلو و خون‌دماغ شدنش.

دیشب انقدر شلوغ بود که نانی امروز اصلا فرصت نکرده بود به دیو فکر کنه و این خیلی عجیب بود چون فکر کردن به دیو پنج سال تمام جزو یکی از سرگرمی‌های اصلی زندگیش بود.

"نانی!"

با صدای مربی تازه متوجه شد که همه دارن نگاهش میکنن.

"حواست با منه؟"

چندثانیه طول کشید تا روح به بدنش برگرده.

"بله"

واضح‌ترین دروغ دنیا.

 سی سرفه‌ای کرد تا خندشو پنهان کنه و مربی سرشو تکون داد"خوبه"

نانی نفس راحتی کشید.

"پس بهتره تو این یه ماه بیشتر تمرین کنی تا روز مسابقه اذیت نشی"

نانی با صدایی که بلندیش از کنترل خارج شده بود گفت"چی؟"

اینبار تقریبا همه خندشون گرفت و نانی با وحشت به اطراف نگاه کرد انگار دنبال دوربین مخفی میگشت"مربی من تازه عضو باشگاه شدم"

"میدونم"

"نمیتونین منو با این بسکتبالیستایی مقایسه کنین که احتمالا مدالاشونو کنار مسواکشون میذارن ، من هنوز توی مرحله مذاکره با توپم"

سی گفت"و هیچوقت به نتیجه‌ای نمیرسی"

مربی دستشو بالا برد"حرف نباشه"

مستقیم به نانی خیره شد"همین روزا برو یونیفرم تیم رو تحویل بگیر ، آدرس فروشگاه رو برات میفرستم"

از جاش بلند شدو گفت"برای امروز کافیه"

و بلافاصله بقیه هم پراکنده شدن اما نانی تکونی نخورد و دوثانیه بعد رسما روی سی سقوط کرد"میشه منو از تیم اخراج کنین؟"

سی که زیر وزن یه آدم صدوهشتاد سانتی‌متری درحال له شدن بود گفت"نه ، داری خفم میکنی"

"به جینگ بگو که دوستش داشتم"

"بلند شو نانی"

"بذار همینجا بمیرم"

سی خنده‌اش گرفتو سعی کرد نانی رو که مثل کره درحال ذوب شدن بود رو بلند کنه که صدای دیو اومد"نانی؟"

لبخند از لب نانی پاک شدو هردو برگشتن سمتش.

دیو چرخیده بود سمتشون ، یکم مردد بنظر میرسید انگار از قبل جمله‌اش رو تمرین نکرده بود"میشه باهم حرف بزنیم؟"

یچیزی توی شکم نانی تکون خورد.

اسکای بالاسرشون ایستاده بودو داشت با یه حوله‌ی کوچیک عرق موهاشو خشک میکرد اما نگاهش ناخوداگاه اومده بود سمتشون.

و همین کافی بود تا نانی حس کنه وسط یه موقعیت خیلی مشکوک گیر افتاده.

چرا؟

خودشم نمیدونست.

فقط دوست نداشت اسکای چیزی درباره‌ی دیشب بفهمه.

درباره‌ی قراری که ظاهرا از نظر دیو قرار نبود.

بخاطر همین لبخند عجیب و آشفته‌ی مخصوص خودشو زد ، همون لبخندی که معمولا قبل از فاجعه ظاهر میشد.

"راجب چی؟"

دیو برای لحظه‌ای مکث کرد"راجب دیشب.."

و ادامه‌ی جمله‌اش توسط صدای یکی از پسرها از اونور سالن غرق شد.

"بیاین اینو ببینین!"

سی کمی چرخید و با صدای بلندی گفت"چیشده؟"

"یه گربه اینجاست"

نانی سریعا برگشت و وقتی سرشو بلند کرد یه موجود پشمالوی کوچیک وحشت‌زده و سفید رو دید که روی یکی از تیرهای فلزی نزدیک سقف گیر افتاده بود.

"خدای من"

اینو گفت و فورا از روی سی بلند شد.

دیو؟

فراموش شد.

مسابقه؟

فراموش شد.

بلو؟

فراموش شد.

کل دنیا؟

فراموش شد.

با چشمهای گرد شده خودشو به گوشه‌ی سالن رسوندو گفت"چجوری رفته اون بالا؟"

و بعد نگاهش سر خورد سمت پسرهای عضلانی و قدبلندی که نانی در مقابلشون هیچی نبود.

"باید کمکش کنین"

یکی از پسرها گفت"فکر نمیکنی ارتفاع زیادی بلنده؟"

نانی سرشو بلند کرد تا ارتفاع رو بسنجه و همون لحظه دلش فرو ریخت.

گربه‌ای که اونجا گیر کرده بود انقدر کوچیک بود که انگار هنوز کامل بزرگ نشده بود.

خزش کمی کثیف بود ، گوشه‌ی دمش خاکستری شده بودو بدتر از همه چندتا لکه‌ی خون بالای یکی از پنجه‌هاش به چشم میخورد.

گربه همون لحظه مستقیم به نانی خیره شد ، نگاهش دقیقا شبیه نگاه موجودی بود که یک ساعت کامل منتظر مونده بود تا یه آدم مهربون پیداش بشه و همونجا بود که نانی دلش رفت.

با اخم گفت"باید بیاریمش پایین"

"چجوری دقیقا؟"

"نمیدونم"

سی خندش گرفت و دیو لبخند زد.

درست وسط همون بحث بی‌فایده صدای آرومی از انتهای جمع خطاب به نانی بلند شد.

"اگه بلندت کنم میتونی بگیریش؟"

نانی برگشت و اسکای رو دید ، با یه حالت مطمئن..انگار نه انگار که پیشنهاد کرده بود یه آدم بیستو یک ساله و قدبلند رو مثل پر بلند کنه.

"مطمئنی؟"

اسکای نیم نگاهی به سقف انداخت"آره"

سی که انگار منتظر یه تائید کوچیک بود گفت"آفرین اسکای"

و قبل از اینکه کسی چیزی بگه رفت سمت نیمکت‌های کنار زمین و چندثانیه بعد نیمکت فلزی بزرگی زیر محل گیر افتادن گربه قرار گرفت.

بچه‌ها دورش جمع شدن و اسکای بدون حرف جلو رفت ، روی نیمکت ایستادو دستشو گرفت سمت نانی.

نانی به نیمکت نگاه کرد ، بعد به گربه و درآخر به اسکای"فکر نمیکنم ایده‌ی خوبی باشه"

"چرا؟"

"چون احتمال داره من و تو و گربه باهم سقوط کنیمو بشیم تیتر خبر فردا"

"بیا بالا"

"اسکای من هنوز وارد کمپانی موردعلاقم نشدم ، بلو رو هم لو ندادم"

اسکای سعی کرد نخنده"نانی"

"حتی پارتنر هم پیدا نکردم"

چندنفر خندیدن ، دیو سرشو پایین انداخت و صدای خنده‌ی بلند سی کل سالن رو پر کرد.

اما اسکای فقط نگاهش کرد ، نگاه آبی‌رنگی که انگار از قبل میدونست نانی قراره تا پنج دقیقه‌ی آینده چقدر حرف بزنه.

دستشو جلوتر برد"بیا بالا"

نانی غرغرکنان جلو رفت و دستشو گرفت.

دست اسکای همیشه محکم بود جوریکه آدم ناخوداگاه فکر میکرد اگه از لبه‌ی ساختمان هم آویزون بشه این دست ولش نمیکنه.

اسکای کمکش کرد روی نیمکت بایسته اما بازم فاصله خیلی زیاد بودو گربه هنوز بالاتر از دسترسش قرار داشت.

"فکر کنم نمیرسم"

اسکای یک ثانیه نگاهش کرد بعد انگار ساده‌ترین تصمیم دنیارو گرفته باشه خم شدو قبل از اینکه نانی فرصت اعتراض پیدا کنه یه دست دور زانوهای برهنه‌اش حلقه شد ، یه دست دیگه هم دور کمرش..گرم ، محکم ، امن.

"اسکا..."

جمله‌اش کامل نشد چون یهو زمین ازش فاصله گرفت.

"واای"

جیغ کوتاه و خجالت‌زده‌ای از گلوش بیرون پرید.

باشگاه منفجر شدو صدای خنده‌ی بچه‌ها همه‌جا پیچید.

"جناب دوماد مراقب باش"

"بچتونو نجات بده نانی"

"اسکای ، گربه یا نانی؟"

سی سریعا جواب سوال آخرو بجای اسکای داد"هردوشون"

نانی با صدای بلندی که سعی داشت بیتفاوت باشه گفت"خفه شو سی"

ولی مشکل اینجا بود که واقعا خجالت کشیده بود چون اسکای حتی ذره‌ای تقلا نمیکرد انگار نانی هیچ وزنی نداشت و اسکای فقط یه کیف ورزشی رو بلند کرده بود.

انقدر راحت و طبیعی که نانی با دستپاچگی برای حفظ تعادل ناخودگاه دستشو روی شونه‌اش گذاشت.

عضلات سفت شونه‌اش رو زیر انگشتهاش حس کردو به طور عجیبی همون تماس کوتاه باعث شد ترسش کمتر بشه.

"یکم عقب‌تر"

اسکای بدون سوال یه قدم عقب رفت ، دقیقا همونقدر که لازم بود.

"بیشتر"

یه قدم دیگه.

"همینجا وایسا"

"اوکی"

گربه هنوز بالای سرشون نشسته بودو چشمهای گردش به نانی دوخته شده بود.

نانی آهی کشیدو دستشو دراز کرد سمتش"بیا اینجا کوچولو"

گربه تکون نخورد.

"قول میدم نخورمت"

سکوت.

"حداقل امروز نه"

چندنفر دوباره خندیدن و همون لحظه شونه‌های اسکای بخاطر یه خنده‌ی خیلی کوتاه تکون خورد اما چون سرش دقیقا به شکم نانی چسبیده بود نانی تونست حسش کنه و قلقلکش اومد.

"اسکای نخند"

"مذاکره کردنت با گربه بامزست"

نانی گفت"و قراره جواب بده"

و در کمال ناباوری واقعا جواب داد.

گربه‌ی کوچیک سرشو کج کرد ، بعد آروم بلند شدو بعد از دو قدم درست وقتی نانی نفسشو حبس کرده بود مثل یه قطره ابر سفید توی دستهاش سر خورد.

سی با صدای بلند گفت"بالاخره"

نانی خندیدو گربه رو به قفسه سینه‌اش چسبوند.

آروم گفت"گرفتمت"

انگار داشت با یه بچه حرف میزد.

اسکای خیلی آهسته نانی رو گذاشت پایین ، جوریکه انگار اگه دست خودش بود نمیذاشت حتی یک لحظه هم تعادلش بهم بخوره.

وقتی پاهای نانی دوباره زمین رو لمس کردن هنوز گربه رو توی بغلش نگه داشته بود و قلبش به طور غیرعادی تند میزد.

نه بخاطر نجات دادن گربه بلکه بخاطر این حس عجیب که هربار وقتی به سقوط نزدیک میشد یکی قبل از افتادن دستشو میگرفت.

و اون آدم تقریبا همیشه اسکای بود.

پنجه‌های کوچیک گربه بیشتر داخل لباسش گیر کردن و نانی احساس کرد قلبش داره ذوب میشه.

دستهاش دورش محکمتر شدن همونطور که آدمهای مهم زندگیشو بغل میکرد"این خیلی کوچولوئه"

صداش انقدر آروم بود که انگار داشت با خودش حرف میزد.

دیو جلوتر رفت و برای اولین‌بار از وقتیکه گربه رو پایین آورده بودن نگاهش از روی صورت نانی جدا شدو روی پنجه‌ی زخمی گربه نشست‌.

"مثل اینکه صدمه دیده"

لبخند نانی همون لحظه محو شد ، اخم کوچیکی بین ابروهاش نشستو لب‌ولوچه‌اش آویزو شد جوریکه انگار یکی خبر داده بود دنیا قراره فردا تموم بشه.

"وای"

گربه که انگار از توجه نانی خوشش اومده بود بینی کوچیکشو به یقه‌ی لباسش مالیدو تیر خلاص رو زد.

"باید ببرمش پیش دامپزشک"

هیچ تردیدی توی صداش نبود.

اسکای به چهره‌ی نگرانش خیره شدو همون حس عجیب اومد سراغش ، همونی که از صبح چندبار یقشو گرفته بود.

وقتی نانی کنارش از خواب بیدار شده بود ، وقتی براش صبحانه آورده بود ، وقتی بخاطر مسابقه‌ی ماه آینده غر میزدو حالا که داشت برای یه موجود تازه‌وارد که زیادی شبیه خودش بود نگران میشد.

اسکای هیچوقت احساساتی نبود ، حداقل خودش اینطوری فکر میکرد.

اما بعضی وقتها بعضی از آدمها میتونستن جایی داخل قلب رو پیدا کنن که هیچکس از وجودشون خبر نداره‌.

و نانی ظاهرا داشت با سرعت نگران‌کننده‌ای داشت این کارو انجام میداد‌.

"میخوای برسونمت؟"

نانی سرشو بالا آورد ، هنوز گربه رو مثل بچه بغل کرده بود ، انگار تازه یادش افتاده بود برای جابجا شدن به وسیله‌ی نقلیه نیاز داره.

"آه..آره"

سی همون لحظه با یه سرفه‌ نمایشی و سرعت مشکوکی گفت"مراقب بچه‌ی منو لاو باش"

اما لبخندش انقدر واضح بود که هیچکس گول نخورد ، کاملا مشخص بود که امشب قراره تمام جزئیات این صحنه رو به گوش لاو برسونه.

اسکای سرشو تکون دادو از دیو پرسید"میتونی تنهایی برگردی خونه؟"

دیو بعد یه مکث کوچیک با بیتفاوتی گفت"آره."

اما چیزی سردو خاموش ته چشمهاش باقی موند ، مثل سوالی که هنوز جواب نداشت و مثل یادآوری اینکه اسکای و ائون داشتن چیزی رو ازش پنهان میکردن.

اما چیزی نپرسید ، فقط نگاهشو گرفت و سکوت کرد.

نانی هم اصلا متوجه این قضیه نشد چون تمام توجهش روی گربه بود ، روی موجود سفیدی که انگار همین الان به فرزندخوندگی قبولش کرده بود.

"من توی پارکینگ منتظرم اسکای"

و بعد بدون اینکه منتظر جواب بمونه چرخیدو با قیافه‌ی کسی که داشت بچشو به اورژانس میبرد رفت.

از در ورودی رد شد ، نور آبی عصر روی موهای روشنش نشستن و چندثانیه بعد ناپدید شد.

اسکای هم دستی بین موهای خیسش کشیدو رفت سمت نیمکت‌ها ؛ بعد از اینکه گرمکنش رو پوشید بدون فکر کردن کوله‌پشتی نانی و کیف گیتارشو همراه وسیله‌های خودش برداشت و خیلی عادی از باشگاه زد بیرون.

هوا رنگ دیگه‌ای داشت ، آسمون آروم‌آروم به سمت عصر میرفت و باد خنکی میوزید.

امروز همه‌چیز آبی بنظر میرسید.

از پنکیک‌های کوچیکی که صبح داخل ظرف چیده شده بودن تا گربه‌ی سفیدی که حالا توی آغوش نانی جا خوش کرده بود و گرمایی که هنوز روی دستهای اسکای مونده بود.

to be continued..

Report Page