CHAP18

CHAP18

Whi𐙚e Home

صبح آروم وارد خونه شد ، مثل موج کمرنگی از نور که از پشت پرده‌های توری عبور میکردو بیصدا روی زمین پهن میشد.

پرده‌ها با نسیم ضعیف صبحگاهی تکون میخوردن ، نور طلایی خورشید از لابه‌لاشون عبور میکردو روی کف چوبی طرح‌ میساخت..طرح‌هایی که مدام شکل عوض میکردن انگار انعکاس نور روی سطح یه استخر آبی بود.

خونه توی سکوت غرق شده بود ؛ اون مدل سکوتی که بعد از تموم شدن یه مهمونی باقی میموند..تلوزیون خاموش بود ، لیوان نیمه‌خالی شربت هنوز روی زمین کاناپه قرار داشتو نور صبح روی دیواره‌ی شیشه‌ایش میلغزید.

نانی روی کاناپه خوابیده بود ولی دیگه مثل دیشب بهم‌ریخته و بیحال بنظر نمیرسید.

توی خودش جمع شده بود ، زانوهاش نزدیک قفسه سینه‌اش قرار گرفته بودن ، یکی از دستهاش زیر گونه‌اش مونده بودو موهای روشنش روی پارچه‌ی کاناپه پخش شده بودن.

حالت چهره‌اش واقعا آروم بود ، یجور آرامش نرم و بچگونه.

اسکای هم کنارش روی زمین توی حالت نیمه‌نشسته خوابش برده بود ، سرش روی لبه‌ی کاناپه قرار داشت ، یکی از دستهاش روی شکمش افتاده بودو موهای مشکی و کوتاهش روی سطح کاناپه پخش شده بودن.

فاصله‌ی بینشون انقدر کم بود که چندتار از موهای روشن نانی با موهای تیره‌ی اسکای درهم گره خورده بودن.

انگار دو رنگ متفاوت آب بهم رسیدن.

موهای اسکای مثل موج‌های آروم نیمه‌شب بودن و موهای نانی شبیه ساحلی روشن که بعد از ساعتها انتظار بالاخره اجازه داده بود موج‌ها بهش برسن.

مرز دقیقی وجود نداشت رشته‌های مو خیلی راحت ازش گذشته بودن.

نفسهاشون انقدر آهسته بود که تقریبا شنیده نمیشد انگار حتی خواب هم دلش نمیخواست این سکوت رو بهم بزنه.

همونجا بود که صدای چرخیدن کلید توی قفل در بلند شدو لایه‌ی آبی رنگی که روی سالن افتاده بود ترک خورد.

جینگ درو باز کردو وارد شد ، با دست راست کیسه‌های خرید صبحانه رو نگه داشته بودو با دست چپ کفش‌های پاشنه‌بلندش.

موهاش یکم نامرتب بودن و رد خستگی روی صورتش دیده میشد ، با توجه به اینکه کفشهاش توی دستش بودن فقط خدا میدونست بعد از پارک کردن ماشین چجوری تا خونه اومده‌.

احتمالا پابرهنه و از نظر خودش کاملا طبیعی.

در رو بست.

یه قدم جلوراومد و همونجا خشکش زد.

برادر کوچیکش روی کاناپه خوابیده بود و همسایه‌ی روبروییشون کنارش.

جینگ یه شیفت دوازده ساعته رو توی بیمارستان پشت سر گذاشته بود ، بیمار دیده بود ، خون دیده بود ، آدمای عجیب دیده بود اما مطمئن بود این صحنه از همشون عجیب‌تره.

کفشهاشو روی جاکفشی گذاشت و بعد خیلی کوتاه سرفه کرد اما همین کافی بود تا پلکهای اسکای یکم تکون بخورن.

نه ناگهانی و مثل کسی که کابوس دیده ، بیشتر شبیه کسی که آروم از عمق آب به سطحش برمیگرده.

نفسش کمی عمیق‌تر شد ، پلکهاش باز شدن ، نور آب روی چشمهای نیمه‌خوابش نشست و برای چندثانیه به پسری نگاه کرد که دقیقا کنارش خوابیده بود ، به موهای روشنش و نفسهای کوتاهش..و درست وقتیکه مطمئن شد حالش خوبه بوی عطر زنانه‌ای به بینیش خورد که دیشب هم رد کمرنگش توی خونه مونده بود.

سرشو چرخوندو جینگ رو دید..با لبخندی کاملا مصنوعی ، کاملا خطرناک و کاملا خواهرانه.

"صبح‌بخیر همسایه"

مکث کوتاهی کرد.

"دیشب خوب خوابیدی؟"

سکوت.

اسکای سریع صاف نشست اما همچنان خونسرد بنظر میرسید جوریکه انگار خوابیدن کنار برادر جینگ توی خونه‌اش فقط یه اتفاق روزمرست.

با صدای گرفته و خواب‌آلودی که بخشی ازش هنوز داخل رویا مونده بود گفت"سلام پی جینگ"

صدای گرفته‌اش از اون صداهایی بود که آدم دلش میخواست صبح‌ها باهاش بیدار بشه ، صداش مثل پیچیدن یه پتوی گرم دور شونه‌ها بود.

جینگ برای لحظه‌ای بهش نگاه کردو لبخندش پررنگ‌تر شد"داداش کوچولوی صدوهشتاد سانتی‌متری منو بیدار کن تا صبحونه بخوریم"

تقریبا همون لحظه صدای غرغر خفه‌ای از روی کاناپه بلند شد‌.

"من بیدارم.."

بدون اینکه چشمهاشو باز کنه اینو گفت و دوباره بیشتر توی خودش جمع شد.

نگاه جینگ بین اسکای و نانی چرخیدو لپشو از داخل گاز گرفت تا خندش نگیره"باورم نمیشه"

نانی بالاخره چشمهاشو باز کرد"چیو؟"

"من فقط دوازده ساعت نبودمو وقتی برگشتم دیدم شما ور دل هم خوابیدین"

نانی پلکی زد انگار مغزش هنوز روشن نشده بود ، بعد شونه بالا انداختو گفت"داستانش مفصله..من گرمازده شده بودم"

جینگ با حالت مسخره‌ای یه تای ابروشو بالا انداخت"و درمانش خوابیدن با پسر همسایه بود؟"

نانی با صدای بلندی گفت"جینگ‌جینگ داری چی میگی؟؟"

اسکای سرشو پایین انداختو جینگ مطمئن شد اگه یک دقیقه دیگه هم اونجا بمونه از خنده منفجر میشه چون این دوتا جوری طبیعی رفتار میکردن که انگار واقعا هیچ اتفاق عجیبی نیوفتاده بودو کنارهم بیدار شدن فقط بخشی از برنامه‌ی روزانشون بود.

بعد از بیستو یک سال زندگی با نانی هنوزم مطمئن بود هیچوقت قرار نیست حرکت بعدیشو پیش‌بینی کنه و امروز هم ظاهرا یکی از همون هیچوقت‌های بی‌شمار بود.

با همون لبخند مرموز از کنارشون رد شد ، کیسه‌های خرید رو روی کانتر گذاشتو بعد از اینکه صدای برخورد آروم بسته‌های غذا و میوه داخل آشپزخونه پیچید با بیخیالی گفت"سعی کنین تا وقتیکه برمیگردم طبقه‌ی اول رو آتیش نزنین"

و قبل از اینکه فرصتی برای حرف زدن بهشون بده از پله‌ها بالا رفت.

چندثانیه بعد صدای بسته شدن در اتاقش توی راهرو پیچیدو دوباره خونه توی سکوت فرو رفت.

سکوتی سبک ، نرم و آبی مثل سطح دریا قبل از بیدار شدن باد.

نانی صاف نشست و موهای لختش روی پیشونیش افتادن..رد قرمز کمرنگ روی گونه‌ی سمت راستش نشون میداد که خواب راحتی داشته.

دیگه خبری از اون گرمای آزاردهنده‌ی دیشب نبود ، نه سرگیجه و اون سنگینی خفه‌کننده‌ای که انگار تمام بدنشو پر کرده بود.

فقط یه خواب‌آلودگی شیرین صبحگاهی که باعث میشد دنیا یکم آرومتر بنظر برسه.

نگاهش چرخیدو روی اسکای نشست.

هنوز همونجا بود ، ساکت و بی‌حرکت.

زانوهاشو یکم جمع کرده بودو نگاهش روی جای خالی جینگ بود.

انگار هنوز داشت این موضوع رو پردازش میکرد که خواهر نانی اونو توی خونشون پیدا کرده و با آرامش کامل درباره‌ی صبحانه حرف زده.

لبخند کمرنگی روی لبهای نانی نشستو گفت"صبح‌بخیر خون اسکای"

اسکای سرشو چرخوندو نگاهشون بهم رسید.

نور صبح از پنجره روی موهای روشن نانی افتاده بودو خیلی عجیب بود که برای چندثانیه همه‌چیز آروم بنظر میرسید.

"صبح‌بخیر نانی"

صداش هنوز اثرات خواب رو با خودش داشت ، نرم‌تر و پایین‌تر از همیشه مثل موجی که تازه به ساحل رسیده بود.

چشمهاش چندثانیه روی صورت نانی موندن ، مثل اینکه حالش خوب شده بود.

"الان دیگه دنیا دور سرت نمیچرخه نه؟"

خنده‌ی کوتاهی از ته گلوی نانی خارج شد"نه"

و بعد از چندثانیه مکث یه اضافه کرد"حالم خوب شده ، ممنون که مراقبم بودی"

دوباره سکوت بینشون افتاد ، سکوت عجیبی که انگار چیزی بین دونفر ردو بدل شده اما هیچکدوم اسمشو نمیدونن.

اسکای یهو حس کرد نباید انقدر به لبخند نانی نگاه کنه ، نباید انقدر راحت باشه و نباید انقدر طبیعی بنظر برسه.

انگار مغزش داشت آژیر میکشید و خودش تصمیم گرفته بود کاملا نادیده‌اش بگیره.

گلوشو صاف کرد"کاری نکردم"

و نگاهش سُر خورد سمت ساعت‌دیواری آبی‌رنگ بالای تلوزیون.

عقربه‌ها بیشتر از چیزی که فکر میکرد جلو رفته بودن.

آهسته از جاش بلند شدو لباسشو درست کرد"بهتره دیگه برم"

اخم کوچیکی روی صورت نانی نشست که بیشتر شبیه اعتراض یه بچه‌ی تازه بیدار شده بود.

"اول صبحونه بخور"

اسکای سرشو تکون دادو همونطور که به سمت در میرفت گفت"کلاسم زودتر شروع میشه ، توی دانشگاه قهوه میخورم"

جوری حرف زد که انگار میخواست خیال نانی رو راحت کنه ، انگار موضوع کاملا حل شده بودو خودشم باور داشت که قهوه میتونه جای صبحانه رو بگیره.

نانی هم به زحمت از روی کاناپه پایین اومد ، موهاش هنوز نامرتب بودن و مغزش هنوز کامل بیدار نشده بود اما به هر دلیلی نمیتونست اجازه بده اسکای همینجوری بره.

اسکای جلوی در مکث کردو خم شد تا کفشهاشو بپوشه.

"واست صبحونه میارم"

اسکای بدون اینکه سرشو بلند کنه گفت"لازم نیست"

نانی بی‌توجه به حرفش گفت"شماره‌ی کلاستو بده"

اسکای بالاخره صاف وایسادو گفت"نانی واقعا.."

حرفش توسط پسر خوابالودی که به زحمت سر پا وایساده بود قطع شد"شماره"

چندثانیه نگاهش کردو بعد تسلیم شد"صدو هفتادو دو ، ولی نمیخوام وقتت هدر بره ، جدی میگم"

نانی فقط سرشو تکون داد انقدر خواب‌آلود بود که حتی حوصله‌ی بحث کردن هم نداشت ولی اعداد توی ذهنش موندن.

اسکای در مقابل فکر کرد موضوع تموم شده ، مثل خیلی از چیزهای دیگه و آدمهای دیگه.

احتمالا نانی تا نیم ساعت بعد مشغول زندگی پرسروصدای خودش میشدو این گفت‌وگوی کوچیک هم بین اتفاقات روزمرشون گم میشد.

مثل همیشه ، همونطور که همیشه انتظارشو داشت.

وقتی در باز شد هوای صبح ریخت داخل خونه ، نانی دمپایی‌های سفیدشو پوشیدو دنبال اسکای راه افتاد.

خیابون باریک بین خونه‌ها زیر نور صبح برق میزدو آسمون رنگ خیلی روشنی داشت ، رنگی که فقط اول صبح دیده میشد..قبل از اینکه شهر شلوغ بشه و آدمها یادشون بیوفته چقدر کار دارن.

اسکای چند قدم جلو رفتو وقتی چیزی یادش اومد برگشت"امروز تمرین داریم"

نانی خمیازه‌ای کشید ، پلکهاش هنوز نیمه‌باز بودن"یادم میمونه مربی"

به انتهای سنگفرش رسیدن ، همونجایی که مسیر دوتا خونه از هم جدا میشد.

اسکای سرجاش وایساد ، انگار میخواست چیزی بگه شاید یه خداحافظی کوچیک ، شاید تاکید کردن اینکه مراقب خودش باشه و شاید...

اما هیچوقت فرصتشو پیدا نکرد.

چون یهو صدای موسیقی بلندی توی خیابون پیچید ، یه آهنگ تند تی‌پاپ..انقدر بلند که پرنده‌های روی تیر برق وحشت‌زده پر کشیدن.

بعد یه ماشین قرمز براق مثل موشک از پیچ خیابون ظاهر شدو با یه سرعت کاملا غیرضروری به سمتشون اومد.

انگار راننده‌اش معتقد بود محدودیت سرعت صرفا یه پیشنهاد دوستانست.

چرخ‌ها روی آسفالت صدا دادن و چندثانیه بعد ماشین دقیقا کنار پیاده‌رو متوقف شد.

لازم نبود حدس بزنه کی پشت فرمونه چون صندلی جلوی این ماشین عملا مال خودش بود ، چون راننده رو میشناخت و دقیقا میدونست چه اتفاقی قراره بیوفته.

اسکای هم ماشین رو شناخت ، از وقتیکه یادش میومد این ماشین هرروز جلوی خونه‌ی نانی متوقف میشد و نانی با آشفته‌ترین حالت ممکن جوریکه انگار تصمیم گرفته تمام زندگیشو با خودش به دانشگاه ببره سوارش میشد..جزئیات کوچیک و بی‌اهمیتی که مردم معمولا متوجهشون نمیشدن‌.

در ماشین باز شدو سی بیرون اومد ، نگاهش بین اسکای و نانی چرخیدو لبخندی زد.

یه لبخند کاملا مصنوعی که تقریبا توهین محسوب میشد.

"سلام اسکای..نانی"

نانی با دیدن لبخندش فهمید اوضاع چقدر بده ، در حدی که احتمالا تا سه دقیقه‌ی دیگه بازجویی رسمی شروع میشد.

اسکای سرشو برای سی تکون داد و لاو هم از ماشین پیاده شد.

با انرژی مادری که یهو متوجه شده بچه‌اش یه راز مهم رو ازش مخفی کرده دست به سینه به سمتشون رفت و در نهایت گفت"سلام اسکای"

مکث.

"صبح به این زودی توی خونه‌ی نانیِ ما چیکار میکردی؟"

کاملا دوستانه.

کاملا مودبانه.

کاملا ترسناک.

نانی پلکهاشو روی هم فشار دادو سی سرشو پایین انداخت تا خندش نگیره.

و اسکای..اسکای تازه از خواب بیدار شده بودو در حقیقت مغزش هنوز توی مرحله‌ی راه‌اندازی اولیه قرار داشت و حالا بعد از جینگ یهو با دونفر دیگه روبرو شده بود که مثل والدین دوم نانی رفتار میکردن.

برای چندثانیه فقط نگاهشون کرد ، انگار پردازش اطلاعات زمان میخواست.

"من.."

قبل از اینکه بتونه کلمه‌هارو کنار هم بچینه نانی فورا وارد عمل شدو رو بهش گفت"توی دانشگاه میبینمت ، باشه؟"

اسکای با تردید سرشو تکون داد.

نگاه کوتاهی به لاو و سی انداخت ، شاید میخواست حداقل خداحافظی کنه اما هنوز انقدر بیدار نشده بود که وارد یه مکالمه‌ی اجتماعی بشه.

در نتیجه تصمیم گرفت فرار کنه و شاید بهترین تصمیم زندگیش همین بود.

"بعدا میبینمت"

اینو به نانی گفت و خیلی سریع از خیابون رد شد ، مثل کسی که داشت از منطقه‌ی خطر دور میشد.

لاو و سی با دهن نیمه‌باز رفتشو نگاه کردن.

نانی میدونست چه چیزی در انتظارشه برای همین بدون معطلی دست هردوشونو گرفت و هلشون داد سمت خونه.

هنوز کامل وارد خونه نشده بودن که لاو دستشو از قفل انگشتهای نانی بیرون کشیدو با همون انرژی مادرانه‌ای که بعد از پیدا کردن نمره‌های تک رقمی بچه‌اش فعال میشد یه قدم عقب رفت.

دستهاشو به کمر زدو با لحنی که خیلی خطرناک آروم بود گفت"خب خب خب.."

نانی همون لحظه متوجه شد اوضاع خرابه ، خیلی خراب.

"میشه بدونم اسکای ساعت هفت صبح اینجا چیکار میکرد؟"

سی درو پشت سرش بست و بعد خم شد تا کفشهاشو دربیاره ، انگار اصلا اتفاق خاصی نیوفتاده بودو قرار نبود زندگی نانی رو زیرو رو کنه.

"مگه قرار نبود با دیو باشی؟"

لاو با شنیدن این حرفش جوری سریع سرشو به سمتش چرخوند که گردنش درد گرفت"سی!"

سی سرشو بالا آورد"چیه؟"

لاو با شوکه‌ترین حالت ممکن برگشت سمت نانی ، تیشرت آبی رنگشو توی مشتش گرفتو کشید سمت خودش انگار میخواست ازش در برابر یه تهدید بزرگ محافظت کنه.

"چی داری میگی؟"

"من فقط پرسیدم.."

"درسته که دیروز قرار بود با دیو بره بیرون اما انتظار نداشتی که شب رو هم پیشش بمونه؟؟"

نانی احساس کرد کنترل زندگی داره از دستش خارج میشه و همون موقع جینگ با آرامش مطلق از پله‌ها پایین اومد ، یه شلوار راحتی گشاد پوشیده بودو موهای روشنش بالای سرش جمع شده بودن.

قیافه‌اش دقیقا شبیه آدمی بود که تازه دوازده ساعت شیفت رو پشت سر گذاشته و دیگه هیچی توی جهان توانایی شوکه کردنشو نداره.

مستقیم به سمت آشپزخونه رفت و بدون حتی یک ثانیه مکث گفت"نه لاو ، درواقع اسکای شب رو اینجا موند"

سکوت.

انگار زمان برای دوثانیه متوقف شدو بعد لاو دستشو روی سرش گذاشت"نانی؟داری با زندگیت چیکار میکنی؟"

سی هم با دهن باز نگاهش کرد ، چندثانیه طول کشید تا دوباره بتونه حرف بزنه.

"صبر کن.."

دستی لای موهای لختش کشیدو حرفشو کامل کرد"نگو که به این نتیجه رسیدی هیچ حسی به دیو نداری و عاشق اسکای شدی و شب رو هم پیش هم موندین؟"

نانی پلک زد.

سی ادامه داد"نکنه همدیگه رو بوسیدین؟؟"

"چی؟!"

این کلمه همزمان از دهن نانی و لاو بیرون پرید ، اما تفاوتشون این بود که لاو بلافاصله جلوی نانی ایستاد ، دستهاشو روی شونه‌های نانی گذاشت و با نگرانی به لبهاش خیره شد"بذار ببینم"

"چیو؟"

"آثار بوسه رو"

نانی وحشت‌زده عقب رفت ، خودشو به آشپزخونه رسوند و گفت"عقلتونو از دست دادین؟"

برای لحظه‌ی خیلی کوتاهی مغزش یه تصویر جلوی چشمش انداخت.

اسکای ، با موهای نامرتب و چشم‌های خواب‌آلود.

نزدیک..خیلی نزدیک.

و...

"نه"

صداش انقدر بلند بود که خودشم جا خورد و لاو و سی هردو ساکت شدن.

"چرا باید همچین کاری کنیم؟"

گونه‌هاش یکم گرم شدن ، احتمالا بخاطر هوا.

جینگ که از دور شاهد این فاجعه بود فقط پوزخند کوتاهی زدو بعد چهارتا کاسه‌ی چینی سفید که لبه‌هاشون آبی بود رو روی میز گذاشت.

کیسه‌های پلاستیکی رو باز کردو بلافاصله بوی شیر نارگیل و برنج پخته توی هوا پیچید.

فرنی‌های داغ داخل کیسه‌های شفاف تکون میخوردن ، چیزی که فقط توی صبح‌های شلوغ تایلند پیدا میشد.

محتویاتشون رو یکی‌یکی داخل کاسه‌ها خالی کردو صدای نرم و غلیظ فرنی داخل ظرف‌ها پیچید.

لاو روی یکی از صندلیها نشست ، موهای آلبالویی رنگ و بلندشو پشت شونه‌اش انداختو مثل بازپرس اداره‌ی آگاهی به نانی خیره شد"خب؟"

سی چندثانیه وسط آشپزخونه ایستادو بعد نگاهش بین لاو و جینگ جابجا شد ، چندثانیه بعد ظاهرا تصمیم گرفت که لاو به تنهایی میتونه نانی رو بازجویی کنه به همین خاطر رفت کنار جینگ و پرسید"کمک لازم داری؟"

نانی هم بی‌هدف یه ظرف شیشه‌ای آبی از داخل کابینت برداشتو به این فکر کرد که اسکای برای صبحانه چی میخوره؟

یه ورزشکار حرفه‌ای و آدمی که تقریبا دوتا نانی داخل لباسهاش جا میشن حتما غذای خاصی میخوره.

درسته؟

شاید..پروتئین؟

تخم‌مرغ؟

اصلا بسکتبالیست‌ها صبحانه میخوردن یا از نور خورشید تغذیه میکردن؟

نانی واقعا نمیدونست.

بین آدمهایی که بهشون نزدیک بود فقط سی ورزش میکرد ولی به هیچ عنوان نمیتونست با اسکای مقایسه‌اش کنه چون سی هیچ محدودیت غذایی نداشت.

نگاهشو از روی ظرف آبی سمت تخم‌مرغ‌هایی سوق داد که داخل کیسه‌ی خرید بود.

زیرلب گفت"همه‌ی آدمای دنیا باید چیزای نرم و خوشمزه رو دوست داشته باشن"

"نانی گوشت با منه؟"

صدای لاو مثل رعدو برق از پشت سرش اومدو باعث شد نانی از جا بپره.

سی همونطور که داشت از کشوی کابینت قاشق برمیداشت از گوشه‌ی چشم با شک بهش نگاه کرد"نکنه حرفای من حقیقت داره؟"

"نه!"

"پس چرا انقدر ساکتی؟"

نانی با یه حرکت عصبی تخم‌مرغ‌هارو از داخل کیسه برداشت و مشغول شکستنشون شد"خفه شو سی"

صدای خنده‌ی لاو و جینگ بلند شد و برای چندثانیه آشپزخونه پر شد از همون حس آشنایی که همیشه داخل خونه وجود داشت.

گرمای فرنی ، بوی شیر نارگیل ، نور آبی صبح و آدمایی که میتونستن بی‌رحمانه همدیگه رو اذیت کنن و بازم خونه‌ی امن همدیگه باشن.

هوا کم‌کم بوی کره و وانیل گرفت ، بوی صبحی که هیچ عجله‌ای برای تموم شدن نداشت..حداقل برای نانی.

بعد آماده کردن محتوای پنکیک و ظرف ، قاشق رو داخل مواد چرخوندو بعد مقداریشو داخل ماهیتابه ریخت..چندتا دایره‌ی کوچولو و گرد تقرییا هم‌اندازه‌ی کف دست یه نوزاد.

وقتی اولین‌ حباب‌ها روی سطحشون ظاهر شدن لبخند کمرنگی گوشه‌ی لبش نشسته و به کابینت کناری تکیه داد.

لاو همونطور که کاسه‌ی خودشو میکشید جلو با مشکوک‌ترین حالت ممکن چشمهاشو ریز کردو گفت"تو داری برای یه آدم خاص صبحونه درست میکنی"

نانی بدون اینکه برگرده سمتش گفت"نه ، دارم برای اسکای پنکیک درست میکنم"

سی با خنده کنار لاو نشست"من که تاحالا ندیدم کسی پنکیک رو اینجوری با احترام برگردونه"

نانی ماهیتابه رو یکم تکون داد"امروز صبح وقتی از خواب بیدار شدین مغزتون تصمیم گرفت تا آخر روز اذیتم کنین؟"

جینگ همونطور که مشغول خوردن فرنی بود گفت"این دوتا فقط نگران اینن که چرا نمیخوای تعریف کنی دیشب چه اتفاقایی افتاده"

نانی آهی کشیدو چندتا از پنکیک‌هارو برگردوند ، رنگ طلایی نرمشون زیر نور صبح برق زدن و برای چندثانیه فقط صدای سرخ شدن کره شنیده شد..بعد گفت"میدونین که قرار بود با دیو برم بیرون"

لاو صاف نشست"بالاخره"

"ولی وسطش نقشه عوض شد چون بلو تصمیم گرفت دقیقا همون روزی که من تصمیم گرفتم با کراش پنج ساله‌ام قهوه بنوشم همه‌چیز رو بهم بریزه"

مکث کوتاهی کردو یه پنکیک دیگه رو برگردوند"بنظرتون کی در طول دوران طلایی دانشگاه همش مشغول اذیت کردن و کرم ریختن واسه من بود؟ائون"

لاو چندثانیه نگاهش کرد بعد خیلی آروم گفت"ببخشید..؟"

نانی کفگیر چوبی رو داخل بشقاب پرت کردو گفت"بلو ائونه"

سی با ناباوری گفت"شوخیت گرفته؟"

جینگ هم لیوان آبشو برداشت و بدون هیچ حرفی منتظر ادامه‌ی داستان موند.

"تمام تئوری‌های احمقانت الکی بود"

لاو تقریبا از جا پرید"تئوری‌های من احمقانه نبود"

سی برگشت سمتش"تو یبار گفتی بلو جیمیه"

لاو حق به جانب گفت"هنوزم میتونه باشه سی! چرا اصلا انقدر ازش طرفداری میکنی؟"

نانی صداشو بالا برد تا توجه‌هارو به سمت خودش جلب کمه"نه لاو..ائون واقعا بلوعه"

سی زیرلب گفت"زندگی واقعا هیچ معنایی نداره ، بلو باید آدم خفن‌تری میبود"

نگاه لاو جدیتشو از دست داد"بعدش چی؟"

نانی نگاهشو به ماهیتابه دوخت"هوا خیلی گرم بود ، بیشتر از چیزی که فکر میکردم"

خاطره‌ی گرمای خفه‌کننده‌ی دیروز دوباره از گوشه‌ی ذهنش رد شد.

"یکم گرمازده شدم و وقتی برگشتم خونه اسکای اومد پیشم"

یچیزی توی سینه‌اش نرم شد ، یه موج آروم مثل رنگ آبی کمرنگی که از پنجره داخل خونه میریخت.

لاو فورا مشکوک شد"و بعدش چیشد؟"

"برام شربت درست کرد"

وقتی هر سه نفر همزمان برگشتن سمتش نانی فهمید که بدبخت شده.

سی گفت"اسکای؟همون آدمی که به نصف مردم دانشگاه جواب سلام نمیده؟"

لاو چشمهاشو بست انگار داشت برای روح از دست رفته‌اش دعا میخوند.

جینگ با تردید گفت"و میشه بدونم چرا بجای اینکه روی تختش باشه کنار تو خوابیده بود؟"

اتفاقی که دیشب افتاده بود یچیز ساده بود اما نانی نمیدونست چرا که حالا داره بهشون فکر میکنه و با صدای بلند راجبشون حرف میزنه باید گوش‌هاش داغ بشن.

"خوابمون برد"

لاو آروم از روی صندلیش بلند شد ، چند قدم راه رفت و وقتی به نانی رسید با آرامش نسبی گفت"چرا شما دوتا مثل زوج‌هایی شدین که تازه ازدواج کردن؟"

نانی با شنیدن این حرف نزدیک بود ماهیتابه‌ی داغ رو بکوبه توی صورتش"لاو نمیخوام راجب تصورات احمقانت حرف بزنی"

"یکی حالش بد میشه ، اون یکی براش شربت درست میکنه"

"لاو"

"بعد کنارش میمونه"

"بسه!"

لاو روی پنجه‌ی پاهاش بلند شد دستشو روی چونه‌ی نانی گذاشت و سعی کرد مثل اسکای حرف بزنه"تا وقتیکه حالت خوب بشه کنارت میمونم عزیزم"

سی کم مونده بود از خنده منفجر بشه و جینگ هم وانمود میکرد اکت لاو اصلا خنده‌دار نیست..نانی هم به شکل کاملا منطقی و موجهی داشت به قتل فکر میکرد.

بعد از چند دقیقه وقتی لاو مطمئن شد نانی رو به اندازه‌ی کافی اذیت کرده برگشت سرجاش.

نور آبی روی کف آشپزخونه حرکت میکرد و نانی آروم‌آروم پنکیک‌های کوچیک رو کنار هم میچید.

یکی.

بعد یکی دیگه.

بدون اینکه متوجه باشه با چه دقتی داره انجامش میده ، انگار داشت یه کار ظریف انجام میداد ، کاری نرم‌تر از درست کردن صبحانه.

توی سکوت از داخل کابینت یه ظرف سرامیکی آبی بیرون آورد که رنگش شبیه آسمون بعد از بارون بود.

شبیه عصرهایی که دنیارو چند دقیقه آبی‌تر از همیشه نشون میدادن.

پنکیک‌هارو داخلش چید و کنارشون برای بلوبری‌ها هم جا باز کرد.

آبی.

طلایی.

سفید.

رنگهای آرومی که بی‌اختیار نانی رو یاد اسکای مینداخت ، درواقع اسکای آبی‌ترین آدمی بود که توی زندگیش دیده بود.

to be continued..

Report Page