CHAP17

CHAP17

Whi𐙚e Home

آسمون شب باعث میشد دنیا جوری بنظر برسه که انگار داخل یه آکواریوم بزرگ قرار گرفته.

نور چراغهای خیابون از بین شاخه‌های درختها رد میشدن و روی آسفالت لکه‌های آبی کمرنگ میپاشید ، پنجره‌های خونه‌های ویلایی دو طرف خیابون یکی‌یکی خاموش میشدن و پرده‌های پشت شیشه‌ها مثل موج‌های آرومی بنظر میرسیدن که زیر نور ماه یخ زدن..حتی سکوت هم رنگ داشت.

آبی.

خیابون فرعی تقریبا خالی بود تا اینکه صدای دور موتور ماشین سکوت رو شکست ، چراغهای سفیدش از پشت پیچ پیدا شدن و چندثانیه بعد کنار جدول توقف کردن.

موتور خاموش شدو همه‌چیز دوباره توی سکوت فرو رفت.

اسکای برای چندثانیه پشت فرمون موند و همونطور که دستهاش روی فرمون قفل شده بودن نگاهش از پشت شیشه‌ به خونشون دوخته شد.

پنجره‌ها هیچ نوری نمیدادن ؛ طبقه‌ی اول ، طبقه‌ی دوم..حتی چراغ کوچیک کنار در هم روشن نبود.

احتمالا مدتی میشد که والدینش خوابیده بودن.

ساعت دیجیتال ماشین عدد 10:52 رو نشون میداد ، نور آبی اعداد توی فضا شناور بودو صورتشو به رنگ آسمون قبل از بارون درآورده بود.

هیچ عجله‌ای برای پیاده شدن نداشت انگار با نخ نامرئی جسمشو به صندلی دوخته بودن.

سرشو به پشتی صندلی تکیه دادو پلکهاش برای لحظه‌ای بسته شدن.

کیف دانشگاهش روی صندلی کناری افتاده بودو زیپ نیمه‌بازش اجازه داده بود گوشه‌ی چندتا برگه و یکی از گوش‌های هدفون سفید ازش بزنه بیرون.

دستی لابه‌لای موهای کوتاه و مشکیش کشیدو نگاهش روی موبایلش افتاد که برعکس روی داشبورد رها شده بود.

نور چراغ خیابون روی قاب آبی رنگش افتاده بود ، رنگ دریا قبل از طوفان.

اون قاب رو چندروز قبل دیو با کلی اصرار براش خریده بود.

چون معتقد بود اگه اونا بهترین دوستهای همدیگه هستن حداقل باید قاب موبایلهاشون ست باشه.

اسکای اون شب فقط چشمهاشو توی حدقه چرخونده بودو دیو هم بدون اینکه نظر بخواد هردوشونو خریده بود.

حالا همون قاب زیر نور خیابون مثل تکه‌ای از آب برق میزد.

بالاخره دستشو جلو بردو موبایل رو برداشت.

اسکرین روشن شدو نور آبی روی صورتش نشست.

اولین چیزی که دید یه پیام بود،

از طرف نانی.

| بلو رو پیدا کردم. |

همین.

چهارتا کلمه و یه نقطه آخر جمله.

یچیزی توی صورت اسکای تغییر کرد ، نه جوریکه کسی متوجهش بشه فقط برای لحظه‌ای انگار تمام خستگی از چهره‌اش پاک شد.

بدون اینکه پلک بزنه نگاهش روی اسکرین ثابت موند.

پیدا شدن یا نشدن بلو نباید هیچ فرقی برای زندگیش میکرد اما فکش سفت شدو نگاهش سر خورد سمت خونه‌ی نانی..تنها خونه‌ای که هنوز چراغهای طبقه‌ی اولش روشن بودن ، مثل یه فانوس کوچیک وسط دریایی از پنجره‌های خاموش.

چیزی درون سینه‌اش تکون خورد ، هیچ اسمی نداشت یا شایدم جوری نبود که بخواد به زبونش بیاره.

تق.

بدون هیچ فکری قفل کمربند رو باز کرد انگار بدنش زودتر از ذهنش تصمیم گرفته بود.

کلیدهارو برداشت و بی‌توجه به هرچیز دیگه‌ای از ماشین پیاده شد‌.

در رو جوری بست که صداش سکوت محوطه رو شکست و بعد بین صدای جیرجیرک‌ها گم شد.

سریع‌تر از چیزی که لازم بود با قدمهای بلند از خیابون رد شد..سریع‌تر از چیزی که خودش متوجهش باشه.

باد گرم لبه‌ی تیشرت سرمه‌ای رنگشو تکون دادو نور چراغها روی شونه‌هاش افتادن و همراهش حرکت کردن ، انگار سایه‌ای از دریا دنبالش راه افتاده بود.

وقتی رسید جلوی خونه‌ی نانی بالاخره سرعتش کم شد.

یه نفس عمیق کشیدو همزمان شونه‌هاشو صاف کرد ، مثل اینکه میخواست خودشو قانع کنه که هیچ اتفاقی نیوفتاد.

فقط اومده بود ببینه نانی دقیقا چه چیزهایی فهمیده و هیچ دلیلی برای عجله کردن نداشت.

اما هرچی بیشتر تلاش میکرد آروم بنظر برسه بیشتر متوجه میشد که توی این کار موفق نیست.

دستشو روی آیفون گذاشت و صدای زنگ توی خونه پیچید.

یجای کار اشتباه بود ، خودشم نمیدونست چرا احساس میکرد قراره یچیزی تغییر کنه.

چندثانیه گذشت.

بعد ده ثانیه و حتی شایدم بیست ثانیه.

هیچ اتفاقی نیوفتاد ؛ نه صدای قدمهای داخل خونه ، نه سایه‌ی پشت پنجره و نه صدای باز شدن قفل در.

فقط همون سکوت آبی‌ و نسیم گرمی که برگ‌های کنار پیاده‌رو رو آروم تکون میداد.

دوباره زنگ رو فشرد.

اینبار طولانی‌تر.

صدای زنگ دوباره توی فضا پیچیدو بین بوته‌های گل گم شد.

اسکای نفس عمیقی کشیدو برای اولین‌بار طی اون چند دقیقه لبهاش تکون خوردن"نانی.."

صداش پایین بود مثل اینکه نمیخواست هیچکس بجز مخاطبش حرفشو بشنوه.

"بیا حرف بزنیم"

اسکای معمولا هیچوقت دنبال کسی نمیرفت ، هیچوقت پشت در خونه‌ی کسی نمیموند و هیچوقت با همچین لحنی حرف نمیزد.

انگار یچیزی آرامش همیشگیشو بهم ریخته بود ، چیزی که دیده نمیشد اما وجود داشت..مثل جریان آب زیر یخ ، مثل موجی که هنوز به ساحل نرسیده بود.

چندثانیه بعد در باز شد.

نور طلایی و گرم خونه روی پله‌ها ریخت اما وقتی به تاریکی دنیای بیرون رسید رنگش توی آبی شب مثل موج روشنی که وارد دریا میشه حل شد.

نانی توی چارچوب بود ؛ با یه شلوارک راحتی سفید و تیشرت آبی کمرنگی که انگار با عجله پوشیده شده بودو لبه‌اش به زحمت تا کش شلوارکش میرسید.

موهای روشنش نم داشتن و رشته‌های خیسش به پیشونیش چسبیده بودن مثل اینکه کسی روی طلاییِ موهاش یه لایه آب ریخته بود.

گونه‌هاش سرخ بودن ، نوک بینیش کمی رنگ گرفته بودو چشمهای فندقی رنگش سرخ و نیمه‌باز بودن.

برای لحظه‌ای نگاه اسکای از صورتش پایین اومدو بعد دوباره برگشت.

نانی پلک زد ، تازه متوجه شده بود چه کسی پشت در وایساده.

خیلی آروم گفت"چیزی شده اسکای؟"

صداش انقدر گرفته و گیج بود که شاید هنوز نیمی از ذهنش جای دیگه‌ای مونده بود.

قلب اسکای یه ضربان جا انداخت"من.."

وقتی نانی منتظر نگاهش کرد صدا توی گلوی اسکای گیر کردو واقعا نفهمید باید با چه جمله‌ای حرفهاشو شروع کنه‌.

"من معذرت میخوام"

یه تای ابروی نانی آروم بالا رفت"برای چی؟"

اسکای نگاهشو برای لحظه‌ای ازش گرفت و فکش منقبض شد ، مجبور بود چیزی رو بگه که دلش نمیخواست.

"برای.."

مکث.

"بلو"

سکوت.

نانی فقط نگاهش کرد ، بعد سرش یکم کج شد"چرا باید بخاطر بلو معذرت‌خواهی کنی؟"

برای یک ثانیه چیزی توی نگاه اسکای شکست ، انقدر کوتاه که مثل یه توهم بنظر رسید اما اگه کسی دقیق نگاه میکرد احساس میکرد پسری که روبه‌روش وایساده با تمام توان خودشو نگه داشته.

انگار چیزی رو از دست داده بود ، یا قرار بود از دست بده.

انگار لبه‌ی پرتگاهی ایستاده بود که هیچکس جز خودش نمیتونست ببینه.

لبهاش تکون خوردن ، میخواست چیزی بگه..شاید یچیز خیلی مهم.

اما قبل از اینکه جمله‌ از بین لبهاش خارج بشه نانی یهو گفت"صبر کن.."

چشمهاش کمی گرد شد.

"نگو که تو میدونستی بلو ائونه"


ذهن اسکای کاملا خالی شد.

انگار کسی وسط یه کنسرت بزرگ میکروفون هارو پرت کرد داخل آب.

"چی؟"

فقط همین یه کلمه ، بی‌رنگ و بی‌حالت.

نانی لبهاشو از هم فاصله داد تا توضیح بده اما همون لحظه رنگ از صورتش پرید ، دستش روی چارچوب در نشستو بدنش خیلی آروم به یه سمت متمایل شد.

اسکای حتی فکر هم نکرد ، فقط به جلو خم شدو دستش روی پهلوی نانی نشست.

محکم ، گرم ، غریزی.

"هی.."

یک قدم جلوتر اومد و فاصله‌ی بینشون تقریبا از بین رفت.

"حالت خوبه؟"

نگاهش هیچ شباهتی به چندثانیه‌ی قبل نداشت ، انگار یهو همه‌چیز محو شدو فقط اون دوتا موندن.

نانی لبخندی زد که بیشتر شبیه کمک خواستن بودن و کلماتش کش اومد"فقط..گرمازده شدم"

اسکای یکم نگاهش کردو بعد خیلی آروم ابروهاش درهم رفت.

تصویر چندساعت قبل از ذهنش گذشت..کافی‌شاپ دانشگاه ، نور عصر و نانی که با موهای بهم ریخته و گونه‌های سرخ جلوش ایستاده بود.

"نرفتی بیمارستان؟"

اخم کوچیکی روی پیشونی نانی نشست"اسکای ، کی بخاطر گرمازدگی میره پیش دکتر آخه؟"

"ولی از صبح وضعیتت همینه"

نانی دیگه جواب نداد ، فقط نگاه کوتاهی بهش انداختو بعد انگار که ایستادن زیادی براش سخت شده بود آروم از اسکای فاصله گرفت.

نه بخاطر اینکه نزدیکیشون اذیتش میکرد فقط چون بدنش دیگه حوصله‌ی صاف ایستادن نداشت.

اسکای هم بدون اینکه منتظر دعوت بمونه درو پشت سرشون بست.

جینگ هنوز سر شیفت بودو سکوت توی فضا خونه رو خیلی بزرگتر نشون میداد.

نانی چند قدم دیگه برداشت و بعد تقریبا خودشو با یه حالت دراماتیک روی کاناپه انداخت ، مثل کسی که بالاخره به مقصد رسیده بود.

سرش روی دسته‌ی کاناپه فرود اومدو موهای روشن و نم‌دارش روی پارچه‌ی سرمه‌ای پخش شدن‌.

یکی از پاهاش توی هوا معلق موند و تیشرتش کمی بالا رفت جوریکه قسمتی از پوست شکم تخت و صافش نمایان شد‌.

برای چندثانیه انگار که دنیا خاموش شده چشمهاشو بست و اسکای همونجا بالای سرش بی‌حرکت موند.

معلوم بود نانی خیلی خسته‌اس اما بخش عجیب ماجرا این بود که خودش اصلا نگران بنظر نمیرسید.

برعکس.

انگار مطمئن بود هیچ اتفاقی نیوفتاده ، انگار بدنش درحال اعتراض کردن بودو خودش تصمیم گرفته بود اهمیت نده.

بدون اینکه چشمهاشو باز کنه فقط دستشو بالا آوردو با یه حرکت نرم و شل توی هوا تکونش داد"عیبی نداره خون اسکای"

صداش بین بالش و پتوها خفه شد"خوب میشم"

و بعد دوباره دستش افتاد کنار بدنش.

اسکای دستی پشت گردنش کشیدو نگاهشو از صورت نانی گرفت"میتونم از آشپزخونه استفاده کنم؟"

نانی کمی به پهلو چرخیدو بازوشو روی چشمهاش گذاشت تا نور اذیتش نکنه.

"راحت باش ، فکر کن خونه‌ی خودته"

جمله انقدر ساده بود که نباید هیچ تاثیری میذاشت اما یچیزی داخل سینه‌ی اسکای نامحسوس و آروم تکون خورد ، مثل موجی که به ساحل میرسه و کسی متوجهش نمیشه.

موبایل رو روی دسته‌ی کاناپه گذاشتو راه افتاد سمت آشپزخونه‌.

اولین‌بار بود که وارد این بخش از خونه‌ی نانی میشد.

نور سفید روی سطح کانتر ریخته بودو همه‌چیز رو به رنگ نقره‌ای و آبی درآورده بود.

یه لیوان روی سینک جا مونده بود ، یه آهنربای کوچیک با شکل گیتار روی یخچال چسبیده بودو گوشه‌ی میز یه کتاب نیمه‌باز رها شده بود.

اسکای چند دقیقه قبل آماده بود بابت رازی که هیچوقت نگفته بود عذرخواهی کنه اما نگاهش دور تا دور آشپزخونه چرخید و بعد در یخچال رو باز کرد.

نور سردش روی صورتش افتاد ، مثل دریا وقتیکه هنوز صبح نشده بود یا مثل استخرهای خالی بعد از تعطیل شدن.

محتواهای داخل یخچال زندگی کسایی رو نشون میداد که وقت مرتب کردن همه‌چیزو ندارن اما دلشون میخواد تلاش کنن.

یه ظرف توت‌فرنگی ، دو بطری آب ، پاکت شیر و یه یادداشت زرد رنگ که با آهنربای آبی به بدنه‌ی داخلی یخچال چسبیده بود.

روی یادداشت با خط کجی که مطمئنا برای نانی بود نوشته شده بود:

|جینگ ، دسر منو نخور|

پایینش با خودکار قرمز اضافه شده بود:

|خیلی دیر گفتی|

و زیرش یه قلب کوچیک کشیده شده بود.

اسکای بی‌اختیار چندثانیه بهش خیره موند و بعد برداشتن بطری آب در یخچالو بست.

انگار خونه خودش داشت درباره‌ی صاحباش حرف میزد و همه‌چیز ردپای این خواهر و برادر رو روی خودش حفظ کرده بود.

زندگی داخل این خونه حتی وقتی ساکت بود هم جریان داشت.

آب سرد رو داخل لیوان ریخت و بعد رفت سراغ نمک و شکر.

حرکاتش آروم و مطمئن بودن ، بدون هیچ مکث یا فکر اضافی..مثل کسی بود که صدبار اینکارو انجام داده و حقیقت هم همین بود.

ورزش کردن توی تایلند برای مدت طولانی مساوی بود با گرمازدگی و روزهایی که مثل حوله‌ی خیس روی سر میوفتاد..روزهایی که بعد از تمرین جلوی چشم آدم موج برمیداشت.

اسکای بیشتر از چیزی که دلش میخواست اون حس رو میشناخت برای همین وقتی قاشق رو داخل لیوان چرخوند حتی لازم نبود اندازه‌هارو حساب کنه.

همه‌چیز رو حفظ بود ؛ یه ترکیب ساده اما موثر با آب ، شکر و نمک.

وقتی از آشپزخونه خارج شد نانی هنوزم توی همون وضعیت بود انگار از چند دقیقه قبل حتی یک سانتی‌متر هم تکون نخورده بود.

بهش نزدیکتر شدو اسمشو زمزمه کرد"نانی"

بازوی نانی یکم روی صورتش جابجا شد"هوم؟"

"بشین"

"نمیخوام ، من بیمارم"

اسکای چندثانیه بهش خیره شد و با صدایی که سعی داشت عادی باشه گفت"برات شربت درست کردم ، حالتو بهتر میکنه"

نانی یه آه نمایشی کشیدو بعد خیلی آروم بازوشو از روی چشمهاش برداشت ، نیم‌خیز نشستو موهاش روی مژه‌هاش ریختن.

"شبیه شربت نیست ، اگه بمیرم قراره مسئولیتشو قبول کنی؟"

بالاخره یه لبخند محو روی صورت اسکای نشست"این تورو نمیکشه"

و نانی لیوان رو گرفت.

اسکای چندثانیه بالا سرش موند ، کنار پسری که چند دقیقه‌ی قبل بلورو بخاطرش فراموش کرده بود و عجیب‌ترین بخش ماجرا این بود که فعلا هیچکدومشون متوجه این موضوع نبودن.

صدای برخورد لیوان با کف چوبی نرم بود اما بخاطر سکوت شب همون آوای کوچیک هم مثل حلقه‌ای روی سطح آب پخش شد.

نانی بعد گذاشتن لیوان روی زمین دوباره روی کاناپه ولو شد ، تمام استخوانهای بدنش تصمیم گرفته بودن اعتصاب کنن.

سرش روی بالش افتادو موهای روشن و نیمه‌خشکش روی پارچه‌ی کاناپه ریختن.

اسکای هم همونجا پایین کاناپه نشستو دستهاش روی زمین چوبی و خنک قرار گرفتن.

از پنجره‌ی بزرگ اتاق نشیمن نور آبی خیابون میریخت داخل و چراغها از بین پرده‌های نیمه‌کشیده روی سقف و دیوار چندتا موج آبی کمرنگ ساخته بودن.

انگار خونه زیر آب بودو هردوشون ته یه آکواریوم بزرگ نشسته بودن.

چند دقیقه گذشت و هیچکدوم حرفی نزدن.

خیلی عجیب بود چون نانی بشدت از سکوت بدش میومد و تقریبا در طول زندگیش سعی داشت همیشه چیزی برای گفتن پیدا کنه ، یه شوخی ، غر زدن ، یه سوال احمقانه..هرچیزی.

اما کنار اسکای اصلا اذیت نمیشد.

قبلا فکر میکرد اگه قرار باشه یه آدم جدید وارد زندگیش بشه مدتها طول میکشه تا بهش عادت کنه ، شاید یکسال و حتی بیشتر.

فکر میکرد اگه روزی کسی بجز لاو و سی رو به خونه‌اش دعوت کنه از یه هفته قبل استرس میگیره.

خونه رو برق میندازه ، جینگ رو تهدید میکنه که چیزی رو خراب نکنه ، یه لیست از غذاهای عجیب‌غریب درست میکنه و بعد تمام مدت جلوی مهمونش معذب میمونه.

اما حالا اسکای روی کفپوش چوبی نشسته بود ، کفشهاش کنار در رها شده بودن ، از آشپزخونه استفاده کرده بودو براش شربت درست کرده بود.

حضورش طبیعی بنظر میرسید.

انگار همیشه همینجا بود.

انگار یه جای خالی نامرئی وجود داشت که حالا بی‌سروصدا پر شده بود.

چشمهاشو بست و خواب کم‌کم دور مژه‌هاش حلقه کشید اما قبل از اینکه کاملا غرق بشه صدای آروم اسکای رو شنید.

"بهتری؟"

تن صداش پایین و آروم بود ، مثل موجی که شب به ساحل میرسه.

نانی بدون اینکه چشم باز کنه گفت"یکم"

مکث کوتاهی کردو با لحن آروم‌تری گفت"ممنون اسکای"

فقط یه جمله‌ی ساده رو به زبون آورد اما انگشتهای اسکای روی کف زمین کمی جمع شدن جوریکه اگه کسی نگاهش نمیکرد متوجه نمیشد.

نگاهش روی دیوار روبروش موند و فقط گفت"هوم"

نانی لبخند کمرنگی زد اما یکی دوثانیه طول نکشید که چیزی توی سینه‌اش سنگینی کرد..یچیز کوچیک اما سمج.

چشمهاشو باز کرد و از پشت به موهای مشکی اسکای خیره شد ، به شونه‌های پهنش ، به تیشرت سرمه‌ای رنگی که زیر نور چراغ تیره‌تر بنظر میرسید..به پسری که کنارش نشسته بود.

احساس میکرد یه فاصله‌ی نامرئی هنوز بینشون وجود داره ، فاصله‌ای که هیچ ربطی به ابزار اندازه‌گیری نداشت.

آروم گفت"من آدم وحشتناکیم"

اسکای سرشو کمی چرخوند"چرا این فکرو میکنی؟"

خنده‌ی کوتاهی از ته گلوی نانی بیرون پرید ، خنده‌ای که بیشتر شبیه مسخره کردن خودش بود.

"چون میخوام برای بار دوم بپرسم که از دستم ناراحتی؟"

اسکای پلک زدو نگاهش سر خورد پایین"حق همچین چیزی رو ندارم"

نانی چشمهاشو کامل باز کردو به سختی نیم‌خیز نشست"معلومه که داری"

"نه"

"چرا نه؟"

اسکای شونه بالا انداخت ، یه حرکت کوچیک و بی‌ادعا.

"چون تو چیزی بهم بدهکار نیستی"

دل نانی بی‌دلیل گرفت.

"من گند زدم ، قرار بود باهم بریم بیرون ولی.."

حرفش نصفه‌نیمه موند ، و اسکای یکم سرشو چرخوند سمتش.

چشمهای تیره‌اش زیر نور آبی آروم بودن..عمیق و به طور عجیبی امن.

"تو حق انتخاب داری ، دلم نمیخواد کارای مهم‌تر رو ول کنی و باهام وقت بگذرونی"

نانی برای چندثانیه فقط نگاهش کرد ، بعد آهسته سرشو روی بالش انداخت انگار دیگه انرژی سرپا موندن رو نداشت.

موهای روشنش سر خوردنو چند رشته روی یقه‌ی تیشرت اسکای سقوط کرد.

یه تماس کوچیکو اتفاقی اما واقعی.

خواب تقریبا برنده شده بود ، نانی چشمهاشو بست و لبهاش آروم تکون خوردن"کمتر..مهربون باش"

یه تای ابروی اسکای بالا رفت"چرا؟"

نانی در همون حالت زمزمه کرد"مردم عاشقت میشن"

بالاخره لبخند روی لبهای اسکای عمیق‌تر شد ، از اون لبخندهایی که به ندرت دیده میشد و شاید دقیقا به خاطر همین غیرقابل هضم بود.

نانی دیگه تقریبا خواب بود ؛ کلماتش کش اومدن ، نرم شدن و بین بیداری و رویا شناور موندن.

"ممنون که اجازه ندادی بخاطر گرمازدگی بمیرم"

اسکای بدون اینکه نگاهش کنه آروم گفت"نانی.."

نانی دیگه نتونست جواب بده..خوابیده بود ، یا حداقل نزدیکش بود.

لبخند اسکای رنگ تردید به خودش گرفت ، حرفی که زد انقدر آروم بود که انگار فقط میخواست نانی متوجهش بشه.

"من فقط حس میکنم..دلم میخواد بهت اهمیت بدم"

پرده دوباره تکون خوردو نور آبی خیابون روی کف خونه موج زد.

نانی توی مرز خواب‌وبیداری نفهمید چرا قلبش برای لحظه‌ای نرم شدو چرا اون جمله بین تمام صداهای محو شب توی ذهنش باقی موند.

مثل چراغ کوچیکی زیر آب و نور آبی رنگ توی یه اقیانوس تاریک‌.

اما ناخوداگاهش اونو نگه داشت ، خیلی محکم..انگار قرار بود بعدها بهش احتیاج پیدا کنه.

بیرون از خونه شهر توی آبیِ نیمه‌شب غرق بود اما نانی دیگه نه به بلو فکر میکرد و نه به دیو..انگار تمام ماجراهای وحشتناک امروز قرار بود همینجا پشت شونه‌های اسکای دفن بشه و راهی برای نفوذ به فرداش پیدا نکنه.

to be continued..

Report Page