CHAP16

CHAP16

Whi𐙚e Home

نور عصر محوطه‌ی دانشگاه رو در آغوش گرفته بود ، عصری که هوا هنوز گرمای ظهر رو ول نکرده بودو نور خورشید مثل لایه‌ی خسته‌ای روی ساختمان‌ها کشیده شده بود.

دانشجوها از ساختمان بیرون میومدن ، بعضی‌ها با عجله میرفتن سمت پارکینگ و بعضی‌ها کنار مسیرهای سنگفرش ایستاده بودنو آخرین حرفهاشونو ردو بدل میکردن.

صدای خنده‌ها داشت دورتر و دورتر میشد.

انگار دانشگاه داشت نفس آخرشو برای امروز میکشید.

وسط تمام شلوغی‌هایی که داشتن محو میشدن نانی روی یکی از نیمکت‌های زیر درخت نشسته بود.

کیف گیتارش کنار پاش قرار داشت و بند مشکیش روی زمین افتاده بود.

از دور بنظر میرسید منتظر کسیه.

شاید منتظر دیو.

و خب..بود.

حداقل در ظاهر.

اما حقیقت این بود که داشت تلاش میکرد دنیا دور سرش نچرخه.

نفس عمیق و آرومی کشید ، هوا وارد ریه‌هاش شد و همون لحظه حس کرد انگار بجای اکسیژن گرمارو بلعیده.

از ظهر حالش بد بود ؛ پوست پشت گردنش میسوخت ، پیشونیش داغ بودو یه سنگینی نامرئی پشت چشمهاش نشسته بود..همون حسی که قبل از مریض شدن میومد سراغ آدم.

یه دختر با عجله راه میرفت تا به اتوبوس برسه ، پسری که هنذفری توی گوشش بودو زیرلب همراه آهنگ میخوند ، دو نفری که وسط راه ایستاده بودن و حواسشون پرت موبایل بود.

همه‌چیز عادی بنظر میرسید ، همه‌چیز سرجاش بود..بجز حالِ خوبِ نانی.

چشمهاشو برای چندثانیه بست اما حتی تاریکی پشت پلکهاشم بهش آرامش نداد.

همون لحظه موبایلش لرزید و مجبور شد با اکراه به دنیای پیش روش برگرده.

اسم لاو روی اسکرین افتاده بود ، آهی کشیدو جوابشو داد.

"لاو..اگه زنگ زدی فضولی کنی یا سر به سرم بذاری باید بگم که دیو هنوز نرسیده"

سکوت کوتاهی اون طرف خط افتاد و همین کافی بود تا یاد صبح بیوفته.

قبل از اولین کلاسشون لاو تقریبا هر ده دقیقه یکبار تکرار کرده بود"مثل یه آدم نرمال رفتار کن"

و نانی هربار بیشتر از قبل دلش خواسته بود خودشو از پنجره پرت کنه پایین.

و بعد سی دقیقا وسط راهرو جلوی اونهمه آدم با یه قیافه‌ی کاملا جدی گفته بود"فقط خواهشا همین روز اول دیو رو نبوس"

و نانی جوری محکم هولش داده بود که سی مستقیم پرت شده بود سمت جیمی که فقط داشت از اونجا رد میشد.

فکر کردن به اون صحنه باعث شد خنده‌ی کوتاهی گوشه‌ی لبش بشینه اما خیلی زود محو شد.

لاو با یه لحن جدی گفت"نانی..هیچ کاری با تو و شوهر رویاییت ندارم"

نانی چشمهاشو توی حدقه چرخوند"و..؟"

"استوری بلو رو دیدی؟"

با شنیدن اون جمله برای چندثانیه ساکت موند و نگاهش روی نقطه‌ی نامعلومی بین درختها شناور شد.

خدای من..چطور یادش رفته بود که بلو وجود داره؟

چطور ممکن بود توی این یکی دوروز زندگیش انقدر بهم ریخته باشه که مهمترین مسئله‌ی زندگیشو فراموش کنه؟

"امشب میخواد لایو بذاره"

قلب نانی یه ضربان جا انداخت"چی؟"

"ساعت نه"

چندثانیه هیچی نگفت ، فقط صدای باد گرمی که از میون شاخه‌ها رد میشد و صدای دور ماشین‌ها ، فقط ضربان قلبی که انگار یادش رفته بود چطور باید عادی بزنه.

یهو خنده‌ی کوتاهی از گلوش بیرون پرید ، عصبی و خسته.

سرشو بالا گرفت و به آسمون نگاه کرد"مطمئنم بودا با من شوخیش گرفتم"

لاو خندید.

ولی نانی نه..چون امروز واقعا فاجعه‌ترین روز دنیا بود.

گرما داشت بهش یادآوری میکرد مرگ خاموش چجوریه ، دیو هنوز نرسیده بود ، تصویر اسکای هنوز توی ذهنش بود و حالا بعد از تمام این اتفاقات بلو هم قرار بود لایو بذاره.

انگار دنیا تصمیم گرفته بود همه‌ چیزهایی که قلب نانی طاقتشونو نداشت رو دقیقا توی یک روز روی سرش خراب کنه.

همون لحظه نور روی نیمکتش کم شدو انگار تکه‌ای از آسمون جلوی خورشید قرار گرفت.

اخم خفیفی روی پیشونی نانی نشست و وقتی سرشو بالا برد قلبش یه ضربان جا انداخت.

دیو درست مقابلش ایستاده بود ، نور عصر پشت سرش افتاده بودو موهای قهوه‌ای رنگش رو با هاله‌ی آبی کمرنگ قاب گرفته بود.

نانی بی‌توجه به اینکه لاو هنوز حرف میزنه یا نه سریع گفت"بعدا بهت زنگ میزنم"

و تماس رو قطع کرد.

باید مثل یه آدم عادی رفتار میکرد ، لاو همین رو گفته بود.

لبخند زد ، یا حداقل تلاش کرد.

نتیجه‌اش احتمالا چیزی بین لبخند ، سکته‌ی خفیف و معده‌درد بود.

دیو همون لحظه متوجه شد ، یه تای ابروش بالا رفت و کنارش روی نیمکت نشست. انقدر نزدیک که زانوش تقریبا کنار زانوی نانی قرار گرفت.

"هی ، حالت خوبه؟"

نانی به این فکر کرد که چرا حتی باید یه سوال ساده هم انقدر خوب و خوش‌آوا از دهن دیو بیرون میومد؟

"خب.."

گلوشو صاف کرد"اگه گرمای جهنمی هوا و این حقیقت رو که بلو امشب قراره دوباره کاری کنه که احتمال اخراج شدنم رو بالا ببره رو فاکتور بگیریم..آره ، همه‌چیز اوکیه"

سکوت کوتاهی بینشون افتاد و بعد صدای خنده‌ی کوتاه دیو توی هوای عصر پیچید ، همون خنده‌ی کوتاهی که انگار مستقیم قلب آدمو هدف میگرفت.

"بلو؟"

سرشو یکم کج کرد"این روزا زیاد اسمشو میشنوم"

نگاه نانی روی صورت دیو موند ؛ روی خط فکش ، روی رشته‌های مویی که باد آروم تکونشون میداد و روی انعکاس نور داخل چشمها.

بعد انگشتشو روی یکی از برچسب‌های رنگ‌ و رو رفته‌ی کیف گیتارش کشید.

حرکتی کوچیک و بی‌هدف مثل لمس کردن لبه‌ی موج.

"خب.."

نگاهش پایین افتاد.

"اون یه گیتاریست وحشتناک خفنه که شبا یواشکی توی دانشکدمون گیتار میزنه"

وقتی متوجه شد دیو واقعا داره بهش گوش میده تصمیم گرفت ساید پرحرفشو بهش نشون بده"همه فکر میکنن من بلوام"

دستشو روی سینه‌اش گذاشت و با یه لحن نمایشی ادامه داد"درحالیکه من فقط نانی هیرانکیتم ، یه دانشجوی بیچاره که داره برای زنده موندن توی این دانشگاه مبارزه میکنه"

گوشه‌ی لب دیو اینبار بیشتر بالا رفت و برای لحظه‌ای چال گونه‌اش ظاهر شد.

نانی مطمئن نبود مشکل از خودشه یا نه اما هربار که اون چال گونه رو میدید واقعا جلوی خودشو میگرفت تا جیغ نزنه و بدتر اینکه..شباهتش به اسکای غیرقابل انکار بود.

نه زیاد ، فقط به اندازه‌ای که ذهن آدمو قلقلک بده و ناخواسته یادش بیوفته.

دیو گفت"واقعا میخوای بهم بگی تو بلو نیستی؟"

نانی لب زد"میدونستم"

کمرشو به پشتی نیمکت کوبید"هیچکس باورم نمیکنه"

این حقیقت بود.

هیچکس باورش نمیکرد.

هیچکس بجز لاو ، سی ، جینگ‌جینگ و..ذهنش مکث کرد.

اسکای.

از همون اول بی هیچ دلیل و مدرکی خیلی عجیب نانی رو باور کرده بود بدون اینکه بخواد کارآگاه بازی دربیاره.

"میدونم باورکردنی نیست"

برگشت سمت دیو و بهش خیره شد"ولی اگه من بلو بودم اینجا کنارت نبودم ، داشتم برنامه میریختم که یه ساعت بعد چجوری وارد اتاق موسیقی بشم"

دیو دستی لای موهاش کشیدو با صدایی که خنده توش موج میزد گفت"خیلی خب نانی ، حالا میخوای چیکار کنی؟"

سوال ساده‌ای بود که نیازمند یه جواب ساده بود اما نانی حرفی نزد چون واقعا نمیدونست چیکار کنه.

امروز همه‌چیز مثل تکه‌های نامرتب یه پازل داخل سرش پخش شده بودن.

قبل از اینکه بتونه چیزی بگه دیو خودش ادامه داد"پایه‌ای اول بلو رو دستگیر کنیم؟"

نانی پلک زد"و بعد؟"

دیو شونه بالا انداخت"بعدش میتونیم به قرارمون برسیم"

قرارمون.‌.؟

جهان برای یک ثانیه مکث کرد.

واقعا مکث کرد.

صدای پرنده‌ها دور شد ، صدای ماشین‌ها محو شدو حتی نسیم عصر هم متوقف شدو فقط همون کلمات توی ذهن نانی شناور موندن.

قرار.

قرارمون.

احساس کرد گرما دوباره از پشت چشمهاش بالا رفت و با صدای گرفته‌ای گفت"اوکی"

دیو هم فقط سرشو تکون داد ، کاملا عادی و ریلکس.

انگار هیچ اتفاق خاصی نیوفتاده بودو انگار قلب نانی رو همین الان رسما وسط اقیانوس پرت نکرده بود.


آسمون بالای سرشون کم‌کم به سمت تاربکی رفت و دانشگاه خالی شد.

چراغهای محوطه یکی‌یکی روشن شدن و جایی بین نورهای آبیِ لرزون یه اطمینان آروم توی ذهن نانی شکل گرفت.

امشب بالاخره قرار بود راز بلو از دل تاریکی بیرون بیاد و عجیب‌ترین بخش ماجرا این بود که نانی هنوز خبر نداشت حقیقت خیلی نزدیکتر از چیزیه که فکر میکنه.

تا ساعت نه هنوز وقت داشتن ، زیاد نه اما به قدری که نتونن بی‌هدف جلوی ساختمان هنر پرسه بزنن و توجه نگهبان‌هارو جلب کنن بخاطر همین سر از باشگاه درآورده بودن.

سالن خالی و تقریبا تاریک بود ، صدای شهر از پشت دیوارهای ضخیم زمزمه‌وار به گوش میرسید و نور چراغها از پنجره‌های بلند بالای سالن روی کف چوبی برق‌افتاده‌ی زمین کشیده میشد.

سبدهای پر از توپ گوشه‌ی سالن چیده شده بودن و سکوت نرمو خنک باشگاه شبیه یه خاطره‌ی قدیمی بنظر میرسید.

شبیه عصرهای تابستونی که سالها بعد فقط یه تصویر تار ازشون به یاد میمونه.

نانی روی زمین نشسته بود ، پشتش به دیوارو پاهاش دراز شده بودن.

سعی داشت آروم بنظر برسه اما به معنای واقعی کلمه داشت از درون میپاشید.

دیو درست کنارش نشسته بود ، زیاد نزدیک نبود اما جوری هم دور نشده بود که بتونه وجودشو نادیده بگیره و مشکل دقیقا همین بود.

وجودش ، گرمای بدنش و صدای گاه‌به‌گاه برخورد انگشتهاش با کف چوبی زمین..همه‌چیز بیش از حد واضح بود.

احتمالا بخاطر گرمازدگی کلافه بود ، سرشو به دیوار تکیه دادو به این فکر کرد که باید بعد از گرفتن بلو توی وان پر از یخ ریلکس کنه..که البته بدنش کشش این کارو نداشت.

دیو بالاخره سکوت رو شکست"میدونی ماه بعد مسابقه داریم؟"

نانی بدون اینکه نگاهش کنه گفت"جدی؟"

صدای دیو توی سالن خالی پیچید"اوهوم ، رقیبمون یه آکادمی خیلی خفنه"

نانی شونه بالا انداخت"خب؟"

بعد از چندثانیه دیو تازه متوجه واکنش ریلکسش شدو سرشو کمی چرخوند"صبر کن.."

گوشه‌ی لبش کج شد"تو اصلا نگران نیستی؟"

نانی اخم کرد"باید باشم؟"

دیو خنده‌اش گرفت"خب..میدونی که احتمالا خودتم قراره شرکت کنی؟"


سکوت.


نانی خیلی آروم و ترسناک سرشو چرخوندو مستقیم به دیو خیره شد"چی؟"

دیو کاملا بی‌تفاوت شونه بالا انداخت"خب از اونجایی که فرم ثبت‌نام پر کردی و الان جزو تیممونی.."

مکث کرد.

"عادیه نه؟"

نانی برای چندثانیه فقط بهش خیره موند ، بعد یه خنده‌ی عصبی از ته گلوش بیرون پرید.

خنده‌ای که بیشتر شبیه گریه‌ی آدمی بود که فهمیده آخر دنیا نزدیکه ، سرشو محکم به دیوار تکیه دادو چشمهاشو بست"من واقعا بدشانس‌ترین آدم دنیام"

تو یه لحظه جوری از زندگی ناامید شد که انگار مردن هم دیگه نمیتونست نجاتش بده.

مسابقه؟

جلوی مردم؟

در حضور موجودات زنده؟

اونم با مهارتهای بسکتبالی که بیشتر شبیه جنایت علیه ورزش بودن؟

عالی بود..احتمالا قرار بود وسط مسابقه توپ رو اشتباهی به تیم مقابل پاس بده و بعد از شدت خجالت تایلند رو ترک کنه.

دیو به سقف تاریک سالن خیره شدو گفت"احساس میکنم از ورزش کردن خوشت نمیاد"

نانی بلافاصله گفت"مطمئن باش ازش خوشم نمیاد"

"پس چرا عضو تیم شدی؟"

جواب سوالش خیلی وحشتناک بود ، نانی قطعا نمیتونست بگه'چون یه روز کاملا رندوم وقتی برای اولین‌بار توی زندگیت متوجه شدی من وجود دارم پیشنهاد دادی به تیم ملحق بشم'

لبهاشو محکم روی هم فشار دادو گفت"نمیدونم..فکر کردم بد نیست یکم تغییر ایجاد کنم"

دیو چندثانیه نگاهش کردو سرشو تکون داد انگار جواب رو پذیرفته بود ، یا شایدم نمیخواست کنجکاوی کنه.

نانی سریع موضوع رو عوض کرد"خودت چی؟"

نگاهش روی حلقه‌ی اونور زمین موند"از وقتی یادمه داری بسکتبال بازی میکنی ، دوستش داری مگه نه؟"

دیو بعد یکی دوثانیه مکث گفت"آره ، ولی اینطور نیست که خودم انتخابش کرده باشم"

ابروی نانی بالا رفت.

دیو نگاهشو از سقف گرفت و نور آبی کمرنگ پنجره روی نیم‌رخش افتاد.

"نمیدونم میدونی یا نه"

لبخند خیلی کوچیکی زد.

"پدر منو پدر اسکای قبلا ورزشکار تیم ملی بودن ، و انگار دلشون میخواست ما دوتا هم راهشونو ادامه بدیم"

شونه بالا انداخت"و خب.."

ذهنش جای دیگه‌ای رفت ، کنار پسری که تقریبا هرروز کنارش بود.

"بهرحال..ما دوتا عاشق بسکتبالیم"

نانی آروم گفت"چقدر جالب"

و واقعا هم جالب بود ، حداقل برای کسی که احتمالا بیشتر از اعضای خانواده‌ی دیو درباره‌ی زندگیش اطلاعات داشت.

کاملا نرمال و عادی گلوشو صاف کردو گفت"پس بخاطر همین روابط خانوادگیتون الان دوستای صمیمی هستین؟"

صداش انقدر عادی بود که خودشم تحت تاثیر قرار گرفت ، انگار نه انگار که با لاو و سی یه پیج فیک مشترک با پروفایل گربه‌ی سفید داشتن که عینک آفتابی زده بود.

انگار نه انگار برای طبیعی جلوه دادن پیج براش فالوور خریده بودن و انگار نه انگار که نانی از طریق همون پیچ به سطحی از استاک کردن رسیده بود که احتمالا مامورهای امنیتی هم به گرد پاش نمیرسیدن.

اگه کسی نصفه‌شب بیدارش میکرد و میپرسید غذای موردعلاقه‌ی پدربزرگ دیو چیه جوابشو میدونست ، اگه میپرسید خاله‌اش کجا زندگی میکنه جوابشو میدونست و حتی اگه میپرسید تعطیلات سه سال کجا رفته بودن بازم جوابشو میدونست.

و این اصلا نگران‌کننده نبود.

به هیچ عنوان.

دیو بی‌خبر از اونهمه جنایت اینترنتی گفت"آره ، انگار این سرنوشت بود که منو اسکای کنارهم باشیم"

نانی حرفی نزد و صدای دیو صمیمی‌تر شد"این خیلی خوبه نه؟چون اگه باباهامون باهم رفیق نبودن احتمالا هیچوقت باهم آشنا نمیشدیم"

لبخندش پررنگ‌تر شد"من تقریبا یه آدم بیش‌فعال و پرسروصدام و اسکای..احتمالا اگه میتونست با همه‌ی آدمای دنیا قطع ارتباط میکرد"

نانی بی‌اختیار خندید چون واقعا درست بود.

دیو جملشو کامل کرد"اون بهترین آدمیه که توی عمرم دیدم"

لبخند نانی واقعی‌تر شد ، اسکای واقعا آدم خفنی بود..بیش از حد خفن‌.

ذهنش آروم به عقب برگشت ، به چندباری که اسکای بی‌سروصدا کمکش کرده بود.

خودکارهایی که قرض داده بود ، پروژه‌هایی که انجام داده بود..اما چرا تمام اون لحظات انقدر عادی بنظر میرسیدن که هیچوقت واقعا بهشون فکر نکرده بود؟

اسکای همیشه بود ، مثل آسمون ، مثل چیزی که انقدر به وجودش عادت میشه که به چشم نمیاد.

نانی برای اولین‌بار به این فکر کرد که چرا تاحالا انقدر به حضورش بی‌توجه بوده؟

هنوز به نورهای آبی کمرنگی که روی کف چوبی افتاده بودن نگاه میکرد که یهو صدای آلارم موبایلش سکوت سالن رو از بین برد و نانی رو به واقعیت برگردوند.

سریع آلارم رو خاموش کردو خیلی عادی برگشت سمت دیو"بنظرت چطوره بیخیال این گیتاریست جذاب بشیمو بریم قهومونو بخوریم؟"

دیو بدون هیچ تعللی از جاش بلند شدو همونطور که لباسشو مرتب میکرد گفت"شوخیت گرفته نانی؟"

چهره‌ی نانی جمع شد ، شوخی نمیکرد اتفاقا خیلیم جدی بود.

دیو راه افتاد سمت در"بیا بریم ، دوباره کی قراره همچین فرصتی پیدا کنی؟"

متاسفانه این منطقی‌ترین سوالی بود که امشب به گوشش خورده بود ، کف دستشو روی دیوار گذاشت و همون لحظه دوباره احساس کرد دنیا داره تاب میخوره

سرش بیشتر از قبل درد میکرد و گلوش خشک شده بود.

لعنت به گرما.

لعنت به این هوای شرجی.

لعنت به هر موجودی که اولین‌بار تصمیم گرفته بود دانشگاه رو وسط همچین فصلی افتتاح کنه.

کیف گیتارشو برداشتو زیرلب گفت"اوکی ، بریم دلیل بدبختی‌هایی که ممکنه توی آینده نصیبم بشه رو پیدا کنیم"

تمام چراغهای محوطه یکی‌یکی روشن شده بودن و نورهای سرد و آبی رنگشون روی مسیر سنگی کشیده میشد.

نانی کنار دیو مشغول راه رفتن شد اما هر قدمی که برمیداشت سنگین‌تر از قبلی بود ، سرش گاهی گیج میرفت و اصلا متوجه چیزهایی نبود که معمولا باعث از کار افتادن مغزش میشدن.

مثلا اینکه دیو تقریبا ده سانتی‌متر ازش بلندتر بود یا اینکه پشت دستهاشون گاهی موقع راه رفتن بهم برخورد میکردن.

نانی معمولا برای هرکدوم از این اتفاقها حداقل سه‌بار دچار سکته‌ی عاطفی و چهارساعت تجزیه و تحلیل شبانه میشد.

اما الان؟

هیچی‌.

مغزش انقدر درگیر بود که حتی فرصت نداشت روی این فاجعه‌ها تمرکز کنه.

همونطور که راه میرفت با صدای گرفته‌ای گفت"طبق اطلاعاتی که دارم همیشه توی اتاق موسیقی نزدیک ورودی دوم دانشگاه گیتار میزنه"

دیو نگاه کوتاهی بهش انداخت"تواناییت توی استاک کردن خوبه"

نانی نزدیک بود خفه بشه ، اگه دیو میدونست نانی میتونه اسم سگ همسایه‌ی قدیمی دیو رو هم بگه احتمالا همینجا با پلیس تماس میگرفت بخاطر همین فقط یه لبخند خشک زدو گفت"زیاد نه"

تصمیم گرفت هیج توضیح اضافه‌ای نده ، به نفع بشریت بود.

هرچی به دانشکده‌ی موسیقی نزدیکتر میشدن حس پوچی توی دل دیو بیشتر میشد ، حسی که میگفت امشب قرار نیست چیزی پیدا کنن..برای همین آروم گفت"اگه نتونی بلو رو پیدا کنی.."

نانی گفت"اخراج میشم"

دیو خندش گرفت چون نانی جوری این جمله رو گفته بود که انگال درباره‌ی ناهار امروزش حرف میزد نه نابودی کامل زندگی دانشگاهیش.

"خب..یجورایی باحاله که نشان تعلیق بگیری"

نانی با خستگی خندید"تو معمولا میری سراغ آدمایی که اخراج میشن؟"

دیو دستهاشو داخل جیب شلوارش انداخت و لبخندش محو شد"آه..راستش واقعا تایپ خاصی ندارم"

نگاهش روی ساختمان سفید رنگ افتاد"بیشتر به وایبی که میگیرم بستگی داره"

نانی سعی کرد بخنده و همون حالت شوخ رو حفظ کنه اما قلبش عجیب تند میزد.

"پس از تی وایب خاصی میگرفتی؟"

نگاه دیو روی زمین افتاد و بعد از چندثانیه گفت"راستش همین دوروز پیش وقتی لباساتونو با قهوه کاستوم کردین.."

گوشه‌ی لبش بالا رفت اما لبخندش واقعی نبود"از همه‌جا بلاکم کرد"

نانی با شنیدن سنگینی صداش بلافاصله پشیمون شد.

خیلی خوب میتونست بفهمه که دیو داشت وانمود میکرد اهمیت نمیده اما زیاد توی نقش بازی کردن خوب نبود.

و مشکل بزرگتر این بود که نانی اصلا دلداری دادن بلد نبود.

آخرین‌باری که لاو بعد دعوا با میلک گریه میکرد نانی هم مجبور شده بود بغلش کنه و خودشم اشک بریزه.

اما نه چون کمک میکرد ، چون هیچ ایده‌ای نداشت که باید چی بگه.

بعد از چندثانیه کلنجار رفتن با مغزش گفت"خب..مطمئنا مووآن کردن خیلی سخته"

یه مکث طولانی‌تر‌.

"پس قرار نیست به همین زودیا بری سمت آدم جدید"

خدایا.

چرا این جمله‌ی احمقانه رو به زبون آورد؟

کاش زمین دهن باز میکرد و نانی رو میخورد.

کاش همین الان بلو میومدو با گیتار میوفتاد دنبالش.

برخلاف انتظارش دیو از گوشه‌ی چشم بهش خیره شد.

تغییر کردن سخت بود ، فراموش کردن هم سخت بود اما..شاید انقدرها هم غیرممکن بنظر نمیرسید.

گوشه‌ی لبش تکون خورد"بستگی داره کی بپرسه ، نانی"

نانی تقریبا کم مونده بود بخوره زمین"من؟"

صداش ته‌نشین شد ، خیلی ضایع و خیلی وحشتناک.

"من که نه..اهمیتی نمیدم"

دیو خندش گرفت ، نانی توی اون لحظه خیلی بامزه شده بود.

میخواست جوابشو بده که صدای یه ماشین از دور شنیده شد.

چشمهای نانی گرد شد"بلو!"

نور چراغهای ماشین از دور توی تاریکی دانشگاه حرکت کردو تمام استرسی که بخاطر بلو داشت مثل یه موج از یخ روی سرش ریخت.

"لعنت بهش.."

زمزمه کرد.

"وای..لعنت بهش"

یهو دست دیو رو گرفت و قبل از اینکه فرصت اعتراض بهش بده شروع به دویدن کرد.

دیو با خنده و صدایی که سعی داشت جلب توجه نکنه گفت"صبرکن! نباید باهاش روبرو بشیم؟"

نانی پشت یکی از ستون‌ها قایم شد و دیو رو هم کشید کنار خودش"آره ، فقط من توی روبرو شدن خوب نیستم"

دیو بدون معطلی گفت"میدونم"

نانی برای اینکه بهتر قایم بشه یه قدم جلوتر رفت و دنیا یهو متوقف شد.

دیو رسما به ستون چسبیدو متوجه شد که فقط یه حرکت کوچیک لازمه تا نانی بیوفته توی بغلش.

نگاهش برای لحظه‌ی کوتاهی از چشمش روی لبهاش سُر خورد.

نانی نفهمید چرا ولی نمیتونست توی همون حالت بمونه و درست وقتیکه مغزش داشت آماده میشد تا برای صدمین بار توی روز منفجر بشه نور ماشین نزدیکتر شدو یه هاله‌ی سفید روی ستون افتاد.

دیو کمی خم شدو از کنار ستون به ماشین خیره شد.

چندثانیه سکوت.

بعد..

"باورم نمیشه"

نانی فورا یه قدم عقب رفت و به منطقه‌ی امنی رسید که احتمال مرگ عاطفی توش کمتر بود"چی رو؟"

دیو چیزی نگفت ، هنوز به جای خالی ماشین خیره بود انگار چیزی رو دیده بود که مغزش حاضر نبود پردازشش کنه.

نانی آرومتر گفت"دیو؟چیشد؟"

دیو پلک زد ، بعد خیلی آروم گفت"بلو..رفیق منه"

ضربان قلب نانی از قبل هم بالاتر رفت و تمام خستگیش برای لحظه‌ای محو شد"از کجا فهمیدی؟"

دیو با حالتی بین ناباوری و حس خیانت گفت"کی بجز دوست عزیز من.."

مکث.

"توی دانشگاه یه ماشین سبز داره که پشتش نوشته مامانت به من میگه بابایی؟"

نانی لب زد"ائون احمق"

از اولشم میدونست..ائون همون موجودی بود که احتمالا میتونست حتی هویت مخفی بتمن رو هم با یه استیکر مسخره پنهان کنه.

ماشین سبز از کنار در اصلی دانشگاه عبور کرد ، نور چراغهاش دورتر شدن و چندثانیه بعد توی تاریکی خیابون محو شد ولی دیو همونجا سرجاش موند.

یچیزی توی قفسه سینه‌اش سنگینی میکرد ، یه حس تلخ.

نه بخاطر اینکه بلو ائون بود ، بلکه بخاطر اینکه تا الان نمیدونست..اون از سال اول دانشگاه با ائون دوست بود و انقدر باهاش صمیمی شده بود که حتی بعضی وقتها به مهمونی‌های خانوادگیشونم میرفت.

نانی سرش هنوز درد میکرد ، بدتر از قبل..ولی حداقل دست بلو رو شده بود نه؟

"منو اسکای از قبل بهش شک کرده بودیم"

دیو یخ زد"چی؟"

باد آرومی از محوطه رد شد ، نور آبی چراغها روی زمین کشیده شدن و یهو تمام پازلها توی ذهنش جابجا شدن‌.

یعنی اسکای هم میدونست؟

احساس عجیبی پیدا کرد ، نه خشم نه ناراحتی فقط‌‌..حس جا موندن.

انگار همه از قبل فصل بعدی کتاب رو خونده بودن و فقط اون وسط فصل قبلی گیر کرده بود.

انگار همه یه راز مشترک داشتن و اون بیرون از دایره وایساده بود.

قبل از اینکه بتونه چیزی بگه حرکت کوچیکی توجهشو جلب کرد.

قطره‌ی قرمزی از بینی نانی بالای لبش افتادو بعد پرت شد روی زمین.

"نانی ، خون‌دماغ شدی"

نانی با تعجب گفت"چی؟"

و بعد دستشو جلوی بینیش گرفت و گرمای خون رو حس کرد ، مثل اینکه تمام گرمایی که از ظهر داخل بدنش جمع شده بود بالاخره تصمیم گرفته بود عوارضشو نشون بده.

سرش گیج رفتو دنیا برای یک ثانیه موج برداشت. ستون پشت سرش تنها چیزی بود که باعث شد تعادلشو از دست نده.

دیو تقریبا بلافاصله کیفشو باز کرد و یه بسته دستمال بیرون کشیدو گرفت سمت نانی.

نانی یه دستمال‌کاغذی از بسته‌ی کوچیک برداشتو گفت"مرسی"

صداش خسته بود ، دستمال رو زیر بینیش گذاشت و سرشو کمی بالا گرفت.

دیو که تازه داشت به نانی دقت میکرد متوجه شد که رنگ صورتش پریده و لبهاش خشکن ، تازه فهمید تمام مسیر رو با چه سختی همراهش اومده.

آهی کشیدو گفت"فکر نکنم امشب دیگه بتونیم بریم بیرون"

"متاسفم دیو"

"اشکال نداره ، میتونیم بندازیمش برای یه روز دیگه"

برای یه روز دیگه.

جمله‌ی ساده‌ای بود ، اما حالا نه برای دیو.

چون حقیقت این بود که توی این یک ساعت کمتر به تی فکر میکرد ، میخواست دوباره با نانی بره بیرون و این اصلا بهش نمیومد.

نانی انقدر حالش بد بود که حتی متوجه نشد ، فقط سرشو به ستون تکیه دادو گفت"هوم"

دیو آروم پرسید"بریم بیمارستان؟"

نانی فقط دستمال رو محکمتر جلوی بینیش فشار دادو گفت"نه ، دوش بگیرم بهتر میشم"

دیو با تردید سرشو تکون داد"پس برات تاکسی میگیرم"

نور چراغ روی پوست رنگ‌پریده‌ی نانی افتاده بودو دورتر باد میون درختها میپیچید.

راز بلو حل شده بود.

اما چرا هیچکدوم حس برنده شدن نداشتن؟

شاید چون متوجه چیزهای دیگه‌ای هم شده بودن.

دیو تازه فهمیده بود که چقدر با دوستهاش فاصله داره و نانی هم فهمیده بود وقت گذروندن با دیو اونجوری که فکرشو میکرد خاص نبود.

To be continued..

Report Page