CHAP15
Whi𐙚e Homeآفتاب تازه طلوع کرده بود ، روزنههای نور از لای پردهها رد میشدن و دیوارهای آبی کمرنگ اتاق رو روشن میکردن.
تلوزیون طبقهی پایین روشن بودو صدای خشک و خوابآلود گویندهی اخبار هواشناسی بین بوی قهوه و سکوت صبح پخش میشد.
"دمای هوا امروز بالاتر از حد معموله و انتظار میره بعد از ظهر.."
با بسته شدن در ادامهی جملهاش توی سکوت اتاق گم شدو اسکای جلوی کمدش ایستاد.
شلوار جین تیرهرنگ پایین کمرش فیت شده بودو بالاتنهاش هنوز لخت بود.
نور صبح روی پوست خیسش میلغزیدو روی عضلات سفت شکم و شونههاش سایههای نرم میساخت.
آب از نوک موهای مشکی و کوتاهش چکه میکرد ، قطرهها آروم از کنار گردنش رد میشدن و روی استخوان ترقوهاش میلغزیدن.
بوی شامپو توی اتاق پیچیده بود ، یه بوی خنک و تمیز شبیه بارون روی دریا.
اتاقش زیادی مرتب بود ولی نه مصنوعی و وسواسگونه ، مرتب به سبک کسی که زندگیش همیشه ساکت بود.
رنگ آبی دیوارها انقدر روشن بودن که اگه کسی دقت نمیکرد فکر میکرد خاکستریه ، دکور اتاق هم کم بود..یه تخت مرتب با پتوی آبی ، میز مطالعهی چوبی کنار پنجره ، چندتا کتاب روی هم و آکواریوم متوسطی که گوشهی اتاق به آرومی حباب پس میداد.
نور آبی داخل آکواریوم حتی صبحها هم روشن بود.
ماهیهای کوچیک نقرهای لابهلای نور سرد شنا میکردن و انعکاس آب روی سقف میرقصید.
یه آبیِ عمیق و ساکت درست شبیه خود اسکای.
درواقع اتاقش برخلاف اتاق نانی که انگار همیشه داخلش انفجار رخ میداد خلوت بود.
تمیز.
آروم.
انگار هیچکس حق نداشت چیزی رو توی زندگیش بهم بریزه.
ولی حالا داشت تغییر میکرد..خیلی کم و نامحسوس.
نگاهش روی لباسهای داخل کمد چرخید. همهچیز توی تناژهای سرد بود ؛ آبی ، سرمهای ، خاکستری ، مشکی.
یونیفرم دانشگاهش هم گوشهی کمد به آویز وصل شده بود ، همون یونیفرمی که نانی دیشب بهش پس داده بود و انگار یه رد خفیف از عطش رو هم همراه خودش داشت..بین بوی نرمکنندههای لباس یه بوی شیرین و خنک آشنا قایم شده بود.
اسکای چندثانیه بیحرکت فقط نگاهش کرد و ذهنش بدون اجازه دوباره نانی رو با آستینهای گشاد این لباس تصور کرد ، موهایی که احتمالا نوکشون به یقهاش خورده بودن ، انگشتهایی که پارچهی لباس رو گرفته بودن و در آخر لبخندی که موقع پس دادنش زده بود.
یه گرمای آروم خزید زیر پوستش و همین باعث شد اخم خفیفی بین ابروهاش بشینه.
چون واقعا غیرمنطقی بود که دلش نخواد امروز یونیفرم دانشگاه بپوشه.
واقعا غیرمنطقی بود.
دستی پشت گردنش کشیدو بعد خیلی آروم بجاش یه تیشرت سرمهای از داخل کمد برداشت.
وقتی پارچه از روی عضلات بازوش رد شد کمی کش اومد. تیشرت روی تنش ساده بود ولی همون رنگ تیرهاش باعث میشد پوست روشن و موهای خیسش بیشتر به چشم بیان.
مثل شب کنار دریا.
مثل آسمون قبل از بارون.
کیفشو از روی میز برداشت و هدفون سفیدشو انداخت دور گردنش.
همهچیز عادی بنظر میرسید ؛ حرکاتش آروم و خونسرد بود درست مثل همیشه.
ولی بازم یچیزایی باعث میشدن به خودش شک کنه ، شاید اینکه سه بار مدل موهاشو عوض کرده بود و شاید اینکه کل شب رو توی اینترنت گشته بود تا امروز مثل آدمی نباشه که تاحالا پاشو توی کارگاه سفالگری نذاشته..که خب درواقع همچین آدمی بود.
اصلا شاید بخاطر حس ریز و سبکی بود که ته نگاهش دیده میشد ، یه ذوق کوچیک که خودشم هنوز اسمشو نمیدونست یا شایدم نمیخواست بدونه.
وقتی در پشت سرش بسته شد اتاق دوباره توی سکوت فرو رفت ، فقط صدای آروم حبابهای آکواریوم موند و چندتا عکس دونفرهی قدیمی با دیو که روی دیوار قاب گرفته شده بودن.
خونه بوی صبح میداد ، بوی قهوهی تازه ، کاغذ روزنامه و نور خنکی که از پنجرههای بزرگ روی کف سالن میریخت.
توی طبقهی پایین صدای اخبار هواشناسی هنوز ادامه داشت و تصویر آسمون آبیِ امروز روی صفحه برق میزد ولی پدر اسکای هیچ توجهی بهش نمیکرد.
روی مبل نشسته بود ؛ عینک نقرهای باریکی روی بینیش و یه روزنامهی بزرگ روی میز چوبی جلوش پهن بود.
خودکار آبی بین انگشتهای بلند و زمختش حرکت میکردو خونه هرچندثانیه یکبار با صدای خشخش کاغذ پر میشد.
با تمرکز کامل مشغول حل کردن جدول بود ، انگار مهمترین مسابقهی زندگیش همون چندتا خونهی سفید کوچیک بودن.
و شاید واقعا بعد از سالها دویدن ، فریاد تماشاگرها ، نور سالنهای مسابقه و فشار برنده بودن ، همین سکوتهای کوچیک براش تبدیل به خوشبختی شده بودن.
روی دیوار پشت سرش چندتا قاب قدیمی دیده میشد ، عکسهایی از دوران جوونیش ، مدالهاش ، جامهاش و لبخندی که توی هیچکدومشون کامل نبود.
اون هنوزم شبیه یه ورزشکار بنظر میرسید ؛ شونههای پهن ، دستهای قوی و ابهت کنترلشدهای که آدمهای عادت کرده به بردن داشتن.
ولی حالا صبحهاشو با جدول حل کردن و نوشیدن قهوه کنار همسرش میگذروند.
آروم.
منظم.
بینقص.
یه کاناپه اونور تر مادر اسکای نشسته بود ، پاهاشو روی هم انداخته بودو یه کتاب توی دستش داشت.
نور صبح روی موهای تیره و مرتبش افتاده بودو گوشوارههای ظریف نقرهایش برق خیلی کمرنگی داشتن.
بخار چای از فنجون کنار دستش بالا میرفت و ناخنهای بلندش آروم کلمات روی صفحه رو دنبال میکردن.
نه صدای تلوزیون زیادی بلند بود نه کسی صحبت میکرد ، ولی سکوت خونه سرد هم نبود..فقط زیادی دقیق و کنترلشده بنظر میرسید.
اونا خانوادهای بودن که یاد گرفته بودن چطور بیدردسر کنار هم زندگی کنن بدون اینکه واقعا وارد دنیای همدیگه بشن.
اسکای روی پلهی آخر مکث کردو گفت"من دارم میرم"
صداش آروم و خونسرد بود.
پدرش سرشو بالا آوردو نگاهش اول روی صورت اسکای و بعد روی تیشرت سرمهایش سُر خورد.
یکی از ابروهاش بالا رفت چون خیلی کم پیش میومد اسکای اینجوری بره دانشگاه.
بی هیچ حرفی سرشو تکون داد و مادرش هم بدون اینکه نگاهشو کامل از کتاب بگیره خیلی نرم گفت"موقع رانندگی مراقب باش"
"هستم"
و مکالمه همونجا تموم شد. نه 'دوستت دارم'ای وجود داشت نه شوخی و نه حتی یه سوال اضافه.
همهچیز خیلی محترمانه ، آروم و عجیب دور بود.
انگار هر کدومشون سیارهی جداگانه بودن که فقط یاد گرفتن خیلی مرتب دور هم بچرخن.
بعد مدت کوتاهی ماشین اسکای نرم و بیصدا وارد پارکینگ دانشگاه شد ، نور آفتاب از بین ستونهای بتنی روی بدنهی ماشین میوفتادو رگههای آبی رنگی روی شیشهها میساخت.
ماشین رو خاموش کرد اما قبل از اینکه پیاده بشه انگشتش بیاختیار روی اسکرین موبایل کشیده شد.
هیچ پیام جدیدی نبود اما بازم چک کرد.
خودشم متوجه نبود چرا از صبح یه حس عجیب توی قفسه سینهاش راه میرفت ، حسی که آدمو بیدلیل وادار میکرد بیشتر به آسمون نگاه کنه ، بیهوا لبخند کوچیکی بزنه و هر پنج دقیقه یکیار موبایلشو چک کنه انگار منتظر چیزیه درحالیکه خودش هنوز حاضر نبود اسمشو منتظر بودن بذاره.
وقتی از ماشین پیاده شد هوا گرمتر از حد معمول بود و ساختمانهای سفید و آبی زیر نور آفتاب برق میزدن.
دانشجوها توی مسیرهای سنگفرش راه میرفتن و صدای خنده ، بوی قهوه و موزیکهایی که از اسپیکرهای کوچیک پخش میشدن باهم قاطی شده بودن.
کلاس اول شروع شد.
بعد کلاس دوم.
و بعد سومی.
زمان توی دانشگاه همیشه یجور عجیبی حرکت میکرد ، هم کند و هم سریع.
نور آفتاب کمکم روی میزها جابجا شد و اسکای به عنوان پسری که معمولا تمرکزش از همه بیشتر بود امروز زیادی حواسپرت بنظر میرسید.
نه واضح و انقدر راحت که بقیه بفهمن.
فقط هر چند دقیقه یکبار موبایلشو چک میکرد و هربار بعدش خیلی آروم خاموشش میکرد انگار خودشم از این کار خجالت میکشیدو کلافه بود.
وسط یکی از کلاسها بالاخره صبر ائون تموم شد ، با آرنج ضربهای به بازوی دیو زدو خیلی آروم به اسکای اشاره کرد.
"اون چرا شبیه آدمایی شده که قراره برن دیت؟"
دیو سرشو کج کردو چندثانیه به اسکای خیره موند.
تنها چیزی که توی ظاهرش نسبت به روزهای قبل تغییر کرده بود لباسش بود که زیادی به چشم میومد.
دیو لب زد"اوکی..این خیلی عجیبه"
اسکای بدون اینکه نگاهشو از روبرو بگیره گفت"چیزی شده؟"
ائون پوزخند زد"کسی که باید اینو بپرسه تو نیستی ، میشه بپرسم چرا تیپ زدی؟"
اسکای با خونسردی گفت"یونیفرممو گم کردم"
جوابش به طور مسخرهای ناکافی بود.
چون 'گم کردن یونیفرم' اصلا به اسکای نمیومد.
ائون دوباره مشغول حرف زدن شد اما دیو بیتوجه بهشون سرشو پایین انداخت.
اون امروز ساکتتر بود ؛ نه اینکه اخمو باشه ، فقط..کمتر از همیشه میدرخشید.
موبایلش برعکس روی میز افتاده بودو برخلاف روزهای قبل هر دو دقیقه یکبار چکش نمیکرد.
تی از همهجا بلاکش کرده بود و دیو برای اولینبار بعد از مدتها داشت یاد میگرفت همهچیز رو با صدای بلند نگه.
شاید برای همین بود که چیزی راجب برنامهی عصرش به ائون و اسکای نگفته بود.
اینکه قرار بود با نانی بره بیرون.
اینکه دیشب تا دیروقت با تردید به پیام آخرش خیره مونده بود و شاید اینکه دیگه نمیخواست همهچیز رو از اول برای هرکسی تعریف کنه.
ولی اسکای متوجه اون فاصلهی آروم نشده بود ، یا شایدم نخواسته بود بشه چون ذهنش جای دیگهای بود.
کنار پسری با موهای روشن که احتمالا توی یکی از اتاقهای بستهی موسیقی نشسته بود.
با تموم شدن تایم کلاس اسکای سریعتر از همیشه کیفشو برداشت و وسیلههاشو انداخت داخلش.
ائون با تعجب گفت"داری مثل آدمای مرموز رفتار میکنی"
اسکای بند کیفشو روی شونهاش تنظیم کرد"باید یجایی برم ، بعدا واستون تعریف میکنم"
دیو سرشو بالا آوردو برای لحظهای انگار خواست حرفی بزنه ، ولی بعد پشیمون شد.
فقط گفت"میبینمت رفیق"
"میبینمت"
وقتی از ساختمان زد بیرون نور گرم عصر فورا به صورتش خورد ؛ صدای دور موزیک ، خندهی دانشجوها و باد گرمی که از بین درختهای کنار محوطه رد میشد..همهچیز شبیه یکی از اون عصرهایی بود که آوم سالها بعد قراره یادش بیوفته.
هدفون سفید هنوز دور گردنش بود ، آستینهای تیشرت سرمهایش کمی روی بازوهاش جمع شده بودن و نور طلایی عصر روی ساعت نقرهایش برق میزد.
همونطور که راهشو سمت کافیشاپ دانشگاه کج میکرد خیلی طبیعی مچ دستشو بالا آورد و تایمو چک کرد.
هنوز حدود نیم ساعت تا تموم شدن کلاس نانی مونده بود.
با اینکه هنوز کلی وقت داشت ولی بازم قدمهاشو بلند برداشت.
کافیشاپ دانشگاه طبق معمول شلوغ بود.
بوی قهوه ، یخ ، شیر و شکر توی هوا پخش شده بودو صدای دستگاه اسپرسوساز بین شلوغی میپیچید.
صف جلوی پیشخوان تقریبا وحشتناک بود.
چندنفر از بچههای تیم بسکبتال با دیدن اسکای براش دست تکون دادن و اسکای بعد از اینکه بهشون سلام داد و توی صف جا گرفت موبایلشو از داخل جیبش برداشت.
برای چندثانیه به اسکرین چتش با نانی خیره شدو بعد خیلی آروم تایپ کرد:
|من توی کافیشاپم ، هروقت کلاست تموم شد بیا پیشم|
نور آبی منوی دیجیتال روی صورتش افتاده بودو صدای یخهایی که داخل شیکر تکون میخوردن حس خنکی بهش میداد.
وقتی بالاخره نوبتش رسید کارمند کافه لبخند زد"سلام اسکای ، مثل همیشه؟"
اسکای بدون وقت تلف کردن سرشو خیلی آروم تکون داد"نه ، دوتا قهوهی سرد"
یادش بود که نانی قهوهی سرد دوست داشت و آخرینبار هم بهش گفته بود هیچکس نباید روتین کافئینیش رو بهم بزنه.
اصلا نمیدونست چرا باید همچین چیز مسخرهای رو یادش مونده باشه و مثل اینکه هیچ اهمیتی هم نمیداد.
بعد پرداخت پول سفارشها و گرفتن رسید خیلی ریلکس سمت میزهای کنار پنجره رفت.
خونسرد و آروم ، درست مثل همیشه.
ولی حقیقت این بود که الان دقیقا شبیه آدمی رفتار میکرد که قراره بره دیت.
حتی بدتر..
شبیه شوهری که قبل از رسیدن همسرش قهوهی موردعلاقشو سفارش داده بود.
و خودش اصلا متوجه نبود.
خیلی آروم با انگشتش روی اسکرین موبایل ضرب گرفت و برای چندمینبار چکش کرد ، هنوز هیچ پیامی نیومده بودو گوشهی نگاه آرومش خیلی بیشتر از چیزی که خودش قبول داشت منتظر بود.
چند دقیقه بعد صدای زنگ کوچیک بالای در کافیشاپ بلند شد و وقتی اسکای سرشو بالا آوردو نانی رو دید یه تای ابروش خیلی آروم بالا رفت.
چون هنوز تایم تموم شدن کلاسش نرسیده بود نه؟
برای چندثانیه نگاهش کرد ، نانی دقیقا شبیه آدمی بود که وسط دویدن یادش افتاده قلبش جا مونده.
صورتش از گرما قرمز شده بود ، مدل قرمزی که وقتی هوا زیادی گرم بود تا نوک گوشهاش میدوید.
موهای روشنش کاملا بهم ریخته بودن.
چندتار مو به پیشونیش چسبیده بودو بقیشون بینظم دور صورتش پخش شده بودن انگار باد و عجله هردو تصمیم گرفته بودن نابودش کنن.
یونیفرم دانشگاه تنش بود ولی کاملا واضح بود که صبح با همچین وضعی از خونه نزده بیرون ، کیف گیتار روی شونهاش سنگینی میکرد و یقهی لباسش کج شده بود.
چندتا دستبند مرواریدی براق دور مچ استخونی دستش انداخته بودو یکی از بندها انقدر شل شده بودن که انگار هر لحظه ممکن بود سُر بخوره و بیوفته کف زمین.
با دیدن اسکای فورا یه لبخند دستپاچه روی صورتش نشست ؛ اون مدل لبخندی که بیشتر آشفتگی همراه خودش داشت انگار زیادی سعی میکرد همهچیز رو خوب پیش ببره درحالیکه خودش از داخل کاملا بهم ریخته بود.
اسکای دستشو بالا بردو براش تکون داد.
مثل همیشه ریلکس بود ولی ته نگاهش یچیزی نرم شده بود..اون آبی کمرنگِ خطرناک.
نانی سریعا به سمتش اومد و اسکای با دیدن آشفتگی همیشگیش که امروز عجیبتر و شدیدتر از قبل بود ناخوداگاه از جاش بلند شد ، خیلی طبیعی..انگار بدنش قبل از فکر کردن تصمیمشو گرفته بود.
برای یک لحظه فقط روبروی هم وایسادن.
نور عصر از پشت شیشه روی صورتشون ریخت و صدای دستگاه قهوهساز دورتر شد.
"سلام اسکای"
صداش هنوزم کمی بریدهبریده بود.
گوشهی لب اسکای یکم کج شد"سلام نانی"
نانی دقیقا میخواست همون لحظه اون جملهی لعنتی رو بگه ، همون چیزی که از دیروز توی گلوش گیر کرده بود.
'ببخشید نمیتونم امروز باهات بیام'
همون جملهای که هربار خواسته بود توی چت بفرسته پاکش کرده بود چون حس میکرد شبیه خراب کردن یچیز قشنگه.
قلبش از عذابوجدان سنگین شده بود ، کاملا معلوم بود که اسکای از آدمهایی نیست که اجازه بده کسی براش راحت برنامه بچینه.
لبهاشو از هم فاصله داد تا چیزی بگه اما قبل از اینکه شروع کنه اسکای نگاهشو سمت مچش سوق داد.
بعد خیلی آروم گفت"میتونم اوکیش کنم؟"
نانی پلک زد"چی؟"
اسکای حرفی نزد فقط دستشو برد زیر دست نانی و مچشو آورد بالا.
همین.
همین حرکت ساده.
ولی به قدری نرم که انگار دنیای اطرافشون یهو محو شد.
اسکای حتی دستشم نگرفته بود فقط کف دستش زیر مچ نانی بود ؛ با فاصلهای محتاط و احتیاطی عجیب..انگار اگه فقط ذرهای فشار بیشتری وارد میکرد دست نانی ترک میخورد.
تمام کلمههایی که نانی آماده کرده بود از مغزش پرید.
اسکای با انگشتهای بلندش بند شل دستبند مرواربدی رو گرفت ، نوک انگشتهاش خیلی کوتاه به پوست نانی خورد و بعد بند رو محکم کرد.
انگار هزاربار این کار رو انجام داده بود ، انگار مراقبت کردن از نانی یچیز عادی بود.
بعد از یکی دوثانیه نانی دستشو آروم عقب کشیدو لب زد"ممنون"
"تاحالا دقت نکرده بودم از اکسسوری خوشت میاد"
صدای اسکای صاف بود.
نانی نفس عمیقی کشیدو گفت"لاو برام درستشون کرده"
قلبش هنوز نامنظم میزد و سعی داشت برای خودش یادآوری کنه که چرا اومده اینجا.
درسته.
اومده بود تا قرارشونو کنسل کنه.
قرار بود ازش معذرتخواهی کنه که وقتشو تلف کرده.
نمیخواست باهاش بره چون دیو ازش خواسته بود باهم قهوه بخورن ، چون از دیشب تا الان هربار که بهش فکر کرده بود معدهاش به طور احمقانهای جمع شده بود.
چون..لعنت بهش.
دلش میخواست واقعا با دیو بره بیرون و همین باعث میشد عذابوجدانش بیشتر هم بشه.
اسکای صندلی روبروش رو خیلی آروم عقب کشیدو گفت"میخوای یکم بشینی؟بنظر میاد حالت خوب نیست"
نور عصر روی صورتش افتاده بود ، روی موهای تیره و گردن کشیدهاش..روی اون آرامشی که کمکم داشت باعث میشد نانی احساس کنه زیادی برای نزدیک شدن بهش شلوغه و دقیقا همون لحظه فهمید اگه الان نگه همهچیز تمومه.
نفس کوتاهی کشیدو با لحن آرومی که اصلا بهش نمیومد گفت"اسکای..امروز نمیتونم باهات بیام"
و دنیا برای ثانیهی کوتاهی از حرکت ایستاد.
نه واقعا.
هنوز صدای قهوهساز میومد ، هنوز آدمها میخندیدن و هنوز یخها داخل لیوانها صدا میدادن ولی برای نانی همهچیز کند شد.
چون اسکای هیچی نگفت و سکوتش بدترین بخش ماجرا بود.
نانی سریعا ادامه داد"یعنی..ببخشید ، من واقعا نمیخواستم کنسل کنم فقط یهویی..برنامه پیش اومدو.."
برنامه پیش اومد و چی؟
اون برنامه مهمتر بود؟
نتونست جملشو کامل کنه چون یه بخشی ازش میخواست با دیو بره ، چون اون زیادی جذاب بود و نانی احساس میکرد بالاخره داره دیده میشه اما یه بخش دیگهاش همین الان روبروش بود.
با موهای مشکی ، چشمهای تیره و سفارشی که داده بودو نانی اصلا ازش خبر هم نداشت.
برای چندثانیه فقط بهش نگاه کرد چون کاملا گم شده بود.
بین آبیِ آروم اسکای و هیجانی که دیو میتونست توی خونِش ترریق کنه..شاید دقیقا همونجا بود که همهچیز شروع شد.
دستش دور بند کیف گیتار قفل شد انگار میخواست اون حس آبیِ مخملی که هنوز دور مچش مونده بود رو پس بزنه و سعی کرد جملهاش رو کامل کنه اما مغزش عجیب خالی شده بود.
اسکای بیشتر از این منتظرش نذاشت ، سرشو آروم تکون داد"مشکلی نیست نانی"
همین.
نه اخم.
نه ناراحتی واضح.
نه حتی یه مکث برای پنهان کردن دلخوریش.
بیش از حد آروم بود و این کار رو برای نانی سختتر میکرد چون نمیتونست بفهمه توی دلش چی میگذره.
اسکای همیشه مثل دریای عمیق شب بود ؛ صاف ، ساکت و غیرقابل فهم.
نفسی گرفت و بعد طبق روال وقتهایی که احساس میکرد باید یچیزی رو سرجاش برگردونه تصمیم گرفت هرچیزی که به ذهنش میرسه رو بگه.
"واقعا معذرت میخوام ، نباید الکی وقتتو میگرفتم اصلا فکرشم نمیکردم دقیقا روزی که قراره باهم بریم بیرون این اتفاق بیوفته و..."
یه لبخند استرسی و تا حدی عصبی زد"بعدا برات جبرانش میکنم"
اسکای فقط نگاهش کرد ، همون نگاه آبی رنگی که هیچوقت آدمو قضاوت نمیکرد و بعد دوباره سرشو تکون داد"لازم نیست"
لحنش مثل قبل ملایم و کنترلشده بود انگار واقعا هیچ اتفاقی نیوفتاده.
برای همین نانی به طور احمقانه و صادقانهای باور کرد که همهچیز خوبه ، هنوز انقدر بزرگ نشده بود که متوجه بشه بعضی آدمها وقتی ناراحتن فقط ساکتتر میشن.
صدای ویبرهی موبایل داخل جیبش باعث شد سریعا به خودش بیاد ، انگار دنیا یادش آورد عجله داره و یجای دیگه یه نفر دیگه منتظرشه.
با همون انرژی عجول و بهم ریختهای که همیشه موقع فرار کردن از حسهای بد میگرفت گفت"بعدا باهم حرف میزنیم اوکی؟"
اسکای یکی دوثانیه نگاهش کرد و بعد گفت"اوکی"
نانی لبخندی زد که بیشتر شبیه عذرخواهی بود تا خوشحالی و همونطور که برمیگشت سمت در شیشهای گفت"فعلا"
"مراقب خودت باش"
حرف اسکای باعث شد نانی برای لحظهی کوتاهی دلش بخواد برگرده سرجاش بشینه و بگه"ولش کن ، نمیخوام برم"
اما برنگشت.
فقط بند کیف گیتارشو روی شونهاش جابجا کرد ، یه تکون کوچیک به آویزهای براقش داد و تقریبا با عجله از کافیشاپ خارج شد.
زنگ بالای در صداد داد و هوای گرم عصر خزید داخل.
اسکای تنها موند.
باید حدس میزد ، از همون لحظهی اولی که نانی رو زیادی حواسپرت و زیادی قشنگ دیده بود باید میدونست یچیزی قراره خراب بشه.
چندثانیه به جای خالیش خیره شد ، به رد محوی از عطر شیرینش که لابهلای بوی قهوه و وانیل کافه گیر افتاده بود.
به صندلی که عقب کشیده شده بود ، انگار صاحبش برای چند دقیقه رفته و قراره الان با هیجان برگرده و تندتند حرف بزنه.
ولی برنگشت.
صدای نزدیک شدن گارسون باعث شد اسکای بالاخره پلک بزنه.
"سفارشتون.."
دوتا ماگ پلاستیکی قهوهی سرد داخل هولدر مقوایی آروم تکون میخوردن و قطرههای بخار از کنارههاشون پایین میلغزید.
گارسون یه نگاه کوتاه به صندلی خالی انداختو با لحن معمولی گفت"دوستت رفت؟"
اسکای هولدر رو گرفت و خنکی قهوهها به پوست دستش نفوذ کرد.
"فکر کنم یه کار مهمتر داشت"
گارسون فقط یه لبخند کوتاه و معذبانه زدو رفت.
اسکای هم خیلی آروم هدفون رو از داخل کیفش بیرون کشید و روی گوشهاش گذاشت.
حرکتش آروم و تمرینشده بود مثل کسی که مدتها بود یاد گرفته چجوری احساساتشو تا کنه و داخل جیبش بذاره.
یه آهنگ رندوم پلی شد ، دربارهی اینکه یکی دیگه ناخواسته تبدیل به اولویت آدمی میشه که تو فقط کنارش وایسادی.
اسکای بدون اینکه آهنگ رو عوض کنه با دست آزاد کیفشو از روی صندلی برداشت و به سمت در شیشهای راه افتاد.
قدمهاش آروم بودن اما نه از روی بیحوصلگی ، از روی خستگی.
درست وسط راه چشمش به سطل آشغال کنار در افتاد و برای چند ثانیهی کوتاه فقط همونجا موند.
انگار سطل داشت مسخرهاش میکرد ؛ یه دهن سیاه باز ، منتظر چیزهایی که آدمها دیگه نمیخوان نگهشون دارن.
برای یه لحظهی خیلی کوتاه انگشتهاش دور هولدر محکمتر شدن.
و بعد بدون هیج تغییر حالتی توی چهرهاش و مکث اضافه باکس رو مستقیم انداخت داخل سطل.
تق.
صداش مثل شکستن دل بود.
اسکای فقط نگاهش کرد ، چند قطره از در لیوان بیرون پاشید و روی دیوارهی فلزی سطل سُر خورد پایین.
قهوهی موردعلاقهی نانی آروم و بیاستفاده داشت ته یه سطل آشغال سرد گم میشد ، درست مثل برنامهای که اسکای از دوروز قبل توی ذهنش نگه داشته بود.
خیلی ساده برگشت و از کافیشاپ خارج شد.
هوای گرم عصر به صورتش خورد ، باد موهای تیرهاش رو کمی عقب زد و گرمای سنگین هوا روی پوستش نشست.
برای اولینبار از وقتیکه نانی رفته بود اخم کرد ، یاد صورت سرخش ، دستهاش که لرز خفیفی داشتن و جوریکه مدام نفس عمیق میکشید افتاد.
'شاید گرمازده شده بود'.
فکر احمقانهای بود ولی ذهنش خودکار رفت سمت نگرانی ، نه ناراحتی.
دانشجوها از کنارش رد میشدن و نور نارنجی غروب روی شیشههای ساختمان سفید روبروش افتاده بود.
ساختمانی که تقریبا هیچ ربطی به کلاسها و رشتهی دانشجوییش نداشت.
الان خالی بود ، هیچ کلاسی برگزار نمیشد و هیچ دلیلی برای رفتن به اونجا نداشت.
اما بازم قدمهاشو از سر گرفت.
اون هیچ توقعی از نانی نداشت و دقیقا همین بخش دردناکترش میکرد چون از نظر خودش اصلا حق ناراحت شدن نداشت.
این فقط یه بیرون رفتن ساده بود ، فقط یه قرار معمولی که کنسل شده بود و فقط یه عصر کوتاه.
نفس آرومی کشیدو بدون اینکه هدفون رو دربیاره وارد ساختمان شد و آسمون کمکم به رنگ آبی کدر قبل از تموم شدن روز دراومد.
اون مدل آبی که نه روشن بود نه تاریک؛
فقط..یکم غمگین بود.
To be continued..