CHAP14

CHAP14

Whi𐙚e Home

نانی و لاو اون طرف اتاق دقیقا وسط یه بحث نیمه‌فلسفی و نیمه‌جنگی بودن که یهو هردو باهم برگشتن سمت سی ، لاو دستشو روی قلبش گذاشت انگار کابوسش واقعا داشت به واقعیت تبدیل میشد.

"سی...داری چه غلطی میکنی؟"

سی حتی سرشم بالا نگرفت ، فقط یه نفس کوتاه و خیلی معمولی کشید انگار داشت پیام هواشناسی میفرستاد.

"دارم بهش میگم که تی باید بیادو عذرخواهی کنه ، نه تو"

یه مکث نامرئی.

"چون اون کسی بود که لباس نانی رو خراب کرد"

سکوت.

و بعد یه انفجار همزمان.

"نه!"

صدای نانی و لاو مثل دوتا آکورد خارج از نت توی اتاق پیچید.

نانی سریعا رفت سمتش و با اضطراب گفت"سی؟عقلتو از دست دادی؟میخوای منو شبیه آدمای عقده‌ای نشون بدی که از شرمساری بقیه تغذیه میکنن؟! قراره راجبم چی فکر کنه؟"

لاو سریعا حرفشو تائید کرد"دقیقا! این خیلی جواب ناجوریه"

سی بالاخره یه نگاه کوتاه بهشون انداخت ، با صدای خشکی که تهش یه خستگی پنهان داشت گفت"پس چی بنویسم؟شما دوتا فقط دارین جیغ میکشین و مثل آدمایی رفتار میکنین که انگار دو دقیقه بعد قراره سکته کنن"

لاو سریعا پرید روی تخت ، چونه‌شو روی شونه‌ی سی گذاشت و گفت"بنویس..ممنون ولی لازم نبود ، درضمن اسکای لباسشو بهم قرض داد پس حالم خوبه"

اسم اسکای مثل یه خط نور خیلی نازک از وسط اتاق رد شدو ذهن نانی بدون اجازه به دیروز برگشت.

به لبخند کمرنگ اسکای و سکوتی که به هیچ عنوان خاص نبود ، وقتی پلک زد اون تصویر مثل یه شیشه‌ی نازک آبی ترک برداشتو نانی روی لبه‌ی تخت نشست ؛ دستشو پشت گردنش کشیدو با یه لحن شتاب‌زده گفت"بچه‌ها لطفا از مغزتون استفاده کنین ، اگه اسم اسکای رو بیارم دیو چی فکر میکنه؟"

سی بدون هیچ هیجانی موبایل رو جلوتر برد و نور آبی اسکرین صورتشو رنگی کرد.

|چیز خاصی نبود ، ممنون که پیام دادی|

بعد فرستادنش موبایل رو پرت کرد سمت نانی و دوباره روی تخت دراز کشید.

"بفرما ، نه عقده‌ای شدی ، نه لاس زدی و نه بحث اسکای رو کشیدی وسط..حالا بذارین بخوابم"

نانی با اون حالت خاص و ترکیب خطرناک تصمیمهای ناگهانی و قلبی که خیلی زود روی حالتِ 'یا الان یا هیچوقت' میرفت بی‌توجه به سی که زیر پتو تبدیل به یه کوکوی انسانی شده بود به لاو نزدیکتر شدو تشک یه صدای خفیف داد ، زیرلب با لحنی که بیشتر شبیه دعا بود تا حرف زدن گفت"لاو ، الان وقتشه..باید فالوش کنم"

همون لحظه لاو مثل سیستم امنیتی که آژیرش روشن شده بود دستش پرید جلو و موبایل رو از نانی دور کرد.

"نانی! نه..نه ، اگه یکم برام ارزش قائلی همین الان بلاکش کن"

نانی با چشمهای گرد شده نگاهش کرد ، انگار یکی بهش گفته بود زمین صافه.

"لاو ، تو چرا انقدر با دیو مشکل داری؟فقط قراره فالوش کنم"

لاو مثل کسایی که میخواستن توی مجمع سازمان ملل سخنرانی داشته باشن شونه‌هاشو صاف کردو گفت"مشکل من اینه که این داستان از همون اولش اشتباه بود! اگه قرار بود اتفاقی بیوفته پنج سال پیش میوفتاد"

و مثل یه وکیل توی دادگاه دستشو بالا برد"سال دوم دبیرستان..روز مسابقه‌ی ورزشی با استرس رفتی و ازش خواستی باهات همگروهی بشه ، یادت رفته؟"

صداش تیزتر شد"با اون لبخند شیک و مغرورش جوری پیچوندت که تا یه هفته راه زمین ورزشم گم کرده بودی"

سی از زیر پتو با صدای خفه گفت"درواقع میشه اینو به عنوان تجربه‌ی رشد شخصی ثبت کرد"

لاو از روی پتو ضربه‌ای بهش زد"تو ساکت!"

نگاه نانی سوسو زد ، انگار تصویر اون روز با کیفیت اچ‌دی برگشت جلوش چشمش.

نور آفتاب ، صدای کفشها ، توپ‌هایی که محکم به زمین میخوردن و نگاه دیو که حتی اون زمان هم زیادی مطمئن بود.

شونه بالا انداختو با یه بی‌تفاوتی ساختگی گفت"خب حق داشت ، من توی ورزش یه اشتباه متحرک بودم..اون دنبال برنده شدن بود نه کسی که آخر داستان بجای توپ گیتار دستش میگیره"

ته صداش یه چیز خیلی کوچیک ترک برداشت.

اما لاو که هنوز قانع نشده بود گفت"چرا بهونه میاری؟میتونست مثل اسکای رفتار کنه"

اسم اسکای مثل یه موج خیلی آروم ولی عمیق از وسط اتاق رد شد.

"اسکای هم همونقدر توی ورزش خوبه ولی وقتی متوجه شد تو همگروهی نداری خیلی جنتلمن‌وار اومد سمتت"

سی که تا اون لحظه وانمود میکرد توی حالت خاموشی روحی قرار داره بالاخره سرشو از زیر پتو بیرون آورد.

"دقیقا ، دیو فقط دنبال یه آدم ده از ده بود تا برنده بشه"

نانی انگار که وزن تمام اون سالها ، نگاه‌های نصفه‌نیمه و جمله‌های گفته نشده توی قفسه سینه‌اش جمع شده بود خیلی آروم کمی خم شد و بدون اینکه چیزی بگه سرشو روی شکم سی گذاشت.

یه سقوط نرم مثل برگ آبی که بالاخره تصمیم گرفته بود دیگه مقاومت نکنه.

با صدایی که تهش یه لرزش خیلی ظریف از حسرت داشت گفت"بچه‌ها..من پنج سال تموم منتظر همین لحظه بودم"

یه مکث کوتاه ، انگار کلمه‌هاش سنگین‌تر از چیزی بودن که بشه راحت به زبونشون آورد.

"شما نمیتونین انقدر بی‌رحمانه ذوقمو کور کنین ، من حق دارم بخاطرش خوشحال باشم‌..مگه نه؟"

حق با اون بود. برای پنج سال دیو فقط یه نقطه‌ی کور بود ، یه قله‌ی بلند که حتی نزدیک شدن بهش هم غیرممکن بنظر میرسید.

و نانی توی اون سال‌ها فقط یه سایه و نت کم‌صدا توی راهروهای شلوغ مدرسه بود که فکر میکرد اگه یکم بلندتر بشه شاید دیو ببینتش..ولی هیچوقت این اتفاق نیوفتاده بود.

و حالا همون قله یه قدم اومده بود پایین ، انگار دنیا اشتباهشو فهمیده بودو تصمیم گرفته بود یه فرصت دوباره بده.

ولی چرا قلبش انقدر سنگین شده بود؟

لایه‌ی نازکی از ابهام مثل مه سرد صبحگاهی روی قلبش نشست ، شاید حرفهای لاو و سی داشتن اون تصویر براق رو خط‌خطی میکردن و شایدم ذهن نانی هنوز جای دیگه‌ای گیر کرده بود.

لاو آروم خودشو کنارش جا داد و سرشو روی سینه‌ی سی گذاشت"ببخشید نانی ، من فقط استرس دارم"

سی هم انگشتهای بلند و باندپیچی شده‌اش رو که یادگار ضربه‌های سنگین توپ روی مفاصلش بود لای موهای روشن و لخت نانی فرو برد ، انگشتهای زبرش بین نرمی موهای نانی چرخیدن و یه سکوت سنگین مثل سقوط برف اتاق رو پر کرد.

چندثانیه بیشتر نگذشته بود که صدای نوتفیکیشن مثل افتادن یه یاقوت آبی روی کف چوبی اون آرامش کوتاه رو بهم زد.

هر سه همزمان سرشونو چرخوندن سمت موبایل و نانی برای لحظه‌ای یادش رفت نفس بکشه.

انگشتهاش مثل کسی که داشت در یه اتاق ممنوعه رو باز میکرد رفتن سمت اسکرین و وقتی نوتفیکیشن بالا اومد یچیزی توی چهره‌اش عوض شد‌.

نه غم ، نه شوک..انگار یکی بیصدا اکسیژن اتاق رو خالی کرده بود.

پیام از طرف دیو بود.

|بجاش فردا قهوه مهمونت میکنم|

سی با اخم گفت"اون سرش به جایی خورده؟"

لاو هم به سرعت نیم‌خیز نشست و گفت"کی میخوای قبول کنی که حرفای من درسته؟اون با دوست‌پسر بلاگرش کات کرده و دنبال یه آدم جدیده"

"هیچکس بعد از یه رابطه‌ی طولانی نمیره سراغ یه آدم جدید ، اونم دیو که غرورش از قدش بلندتره"

لاو با حرص بهش خیره شد"تو از کجا میدونی؟رفیقشی؟"

هیچکدوم از اون صداها به گوش نانی نمیرسید ، نگاهش روی اسکرین خشک شده بود و چند کلمه مدام توی سرش تکرار میشدن.

فردا.

قهوه.

دیو.

و یه تصویر دیگه هم توی دورترین نقطه‌ی ذهنش نفس میکشید ، خیلی دور..خیلی آروم.

قرار سفالگری.

میز کوچیک ، گِل خیس و سرد ، دستهای اسکای که قرار بود کنار دستش باشن.

انگار دوتا تصویر توی ذهنش بهمدیگه خیره شده بودن ؛ یکی گرم ، شلوغ ، پرهیجان و یکی دیگه آروم ، کم‌صدا و شفاف.

اسکای فردا عصر منتظرش بود..باید چیکار میکرد؟

لاو قبل از اینکه نانی متوجه بشه توی چه باتلاقی فرو رفته لرزش ریز توی سکوتش رو دید و یه نفس عمیق کشید ، میدونست نانی الان به چی نیاز داره..یه تائید ، حتی اگه مصنوعی باشه و حتی اگه چیزی باشه که لاو ازش متنفره.

با یه حرکت دراماتیک از جاش بلند شد ، شونه‌هاشو صاف کردو با دوتا ضربه‌ی نمایشی گرد و غبار خیالی رو از روی لباسش تکوند انگار داشت وارد استیج تئاتر میشد.

"خب آرتیست جوان"

و بدون معطلی دوید سمت کمد بزرگ نانی ، در رو با یه حرکت اغراق‌آمیز باز کرد و همون لحظه انگار یه موج رنگی آزاد شد.

هودی‌های گشاد ، لباسهای چهارخونه و لایه‌های پارچه‌ای با رنگهای سرد و گرم همشون باهم روی کف چوبی اتاق ریختن.

مثل یه سیل بی‌نظم و انفجار بیصدا از درون ذهن نانی.

"حالا که قراره با کراش عزیزت دیت داشته باشی ، که صادقانه بگم دهن مارو رسما باهاش سرویس کردی..بگو ببینم نقشه‌ات چیه؟"

سرشو کمی کج کرد ، انگار داشت یه اثر هنری رو بررسی میکرد.

"میخوای با چی قلب اون برج مراقبت دومتری رو بلرزونی؟"

سی با همون لحن یکنواخت و اعصاب‌خردکنش گفت"این دیت نیست لاو ، فقط حساب صاف کردنه الکی پیازداغشو زیاد نکن"

لاو حتی زحمت نگاه کردنش رو هم به خودش نداد ، تنها کاری که کرد این بود که دستشو توی هوا تکون داد انگار داشت یه مگس مزاحم رو دور میکرد.

"این میتونه در آینده تبدیل به دیت بشه ، پس فعلا ساکت شو و بذار استایلیست شخصی نانی کارشو انجام بده"

و رسما داخل کمد گم شدو پارچه‌هارو زیر و رو کرد ، انگار داشت توی لایه‌های یه راز قدیمی دنبال جواب میگشت.

یه خستگی عجیب مثل غبار نرمو نامرئی روی صورت نانی نشست و نگاهش روی کوه لباسها حرکت کرد ، بعد روی چند تکه پارچه‌ی آبی متوقف شد.

سرمه‌ای ، آبی تیره و یه آبی کمرنگ که انگار نور صبح توش حل شده بود‌ ، بی‌نظم ولی واضح از گوشه‌ی کمد زده بودن بیرون.

انگار وسط اون شلوغی داشتن صداش میکردن.

نگاه نانی بی‌اختیار روشون موند.

انگار اون رنگ‌ها دیگه فقط لباس نبودن.

شدن یه نگاه ، یه جفت چشم تیره.

نانی سریعا پلکهاشو روی هم فشار دادو سعی کرد تمرکز کنه.

روی دیو.

روی اون تصویر قدیمی و نگاه‌هایی که همیشه از کنارش رد میشدن.

پنج سال تمام نانی منتظر همچین چیز ساده و کوچیکی بودو حالا..حالا وقت اجرا بود درسته؟

باید به این فکر میکرد که چجوری وقتی دیو با اون لبخند کج بهش نگاه میکنه دست‌وپاشو گم نکنه ، باید یاد میگرفت وقتی فنجون قهوه رو برمیداره انگشتهاش نلرزن.

باید مثل یه گیتاریست روی صحنه عادی و خونسرد رفتار میکرد ، جوریکه انگار وقت گذروندن با دیو یه اتفاق معمولیه نه تحقق یه رویای قدیمی که سالها توی ذهنش نگه داشته بود.

اما پشت تمام این فکرها یه صدای دیگه ادامه داشت.

خیلی آروم و کم‌صدا.

صدای چرخ سفالگری که توی یه سکوت آبی میچرخیدو منتظر بود.

to be continued..

Report Page