CHAP13

CHAP13

Whi𐙚e Home

صبح روز تعطیل خونه توی یچور خلسه‌ی کِش‌دار فرو رفته بود ، انگار شب قبل کسی دکمه‌ی توقف رو زده بودو حالا چیزی که مونده بود فقط نور بود..یه سکوت آبی مه‌آلود که مثل لایه‌ای نازک روی دیوارها ، روی میزها و حتی روی نفس‌ها نشسته بودو همه‌چیز رو آروم‌تر از حد معمول نگه میداشت.

نور خورشید از لای پرده‌های توری سفید روی لبه‌ی کانتر میوفتاد ، روی چوب‌های روشن کابینت‌ها سُر میخورد و وقتی به نور سرد شیشه‌ها میرسید میمرد.

آشپزخونه شلوغ بود ولی جوریکه بجای بی‌نظمی یه زندگی پنهان توش جریان داشت.

ظرف‌های شیشه‌ای آبی‌رنگ مثل تکه‌های دریا کنارهم چیده شده بودن ، آرد روی سطح کانتر نشسته بودو هربار که دستی از کنارش رد میشد یه گرد سفید خیلی ظریف توی هوا بلند میشد انگار نفس‌های خونه از جنس آرد بودن.

جینگ با بی‌خیالی کنترل‌شده‌ای جلوی کانتر وایساده بود ، موهای روشنش رو گوجه‌ای بسته بودو چند تار فراری روی گردنش افتاده بودن.

تیشرت زرد گشادش ، همونی که تا چندروز پیش متعلق به نانی بود تا بالای زانوهاش میرسید و با هر حرکت به نرمی تکون میخورد.

مواد شیرینی روی کانتر پخش شده بود ؛ کره ، آرد و یه کاسه‌ی آبی که نور توش میوفتادو رنگشو غیرواقعی نشون میداد.

موبایل کنار کاسه روی اسپیکر بود ، صدای خسته ولی صمیمی یه زن از پشت‌خط توی فضا میپیچید.

"باورت نمیشه جینگ‌جینگ ، دیشب شیفت اورژانس یه جهنم واقعی بود انگار همه‌ی مردم تصمیم گرفته بودن یهویی حالشون بد بشه"

جینگ برای لحظه‌ای چشمهاشو باریک کرد ، لبخندش نیمه‌کاره موند و همونطور که لیسک رو دور ظرف میچرخوند گفت"غر نزن ، شیفت تو همیشه اینجوریه..حداقل بعضیا اونجا با دیدنت یکم سرحال میان ، نه؟"

"درواقع هیچکدوم از اونا مهم نیستن ، ولی شاید اگه تو اینجا بودی و فشارمو چک میکردی دوازده ساعت سر پا وایسادنو یادم میرفت"

جینگ مکث کرد ، برای یه لحظه‌ی خیلی کوتاه و بعد شونه‌هاشو بالا انداخت انگار داشت یچیز ساده رو میپذیرفت"فعلا که من توی خونه‌ام و توام احتمالا داری به این فکر میکنی که چجوری تا شیفت بعدی زنده بمونی"

و هردوشون همزمان خندیدن ، خنده‌ای که بجای پر کردن فضا بیشتر بهش بافت داد..مثل بخشی از خود خونه.

همه‌چیز آروم بود ، خیلی آروم‌تر از روزهای قبل ؛ حتی شلوغی آشپزخونه هم یه نظم عجیب داشت انگار جهان تصمیم گرفته بود برای چندساعت از درام و تنش فاصله بگیره.

خونه توی آرامش عمیقی فرو رفته بود ، آرامشی که فقط در نبود نانی و گیتارش و آشوب‌های همیشگیش ممکن میشد.

اما اون سکوت بلورین و آبی‌رنگ در عرض یک ثانیه نابود شد.

صدای وحشیانه‌ی چرخیدن کلید توی قفل ، باز شدن در و در نهایت کوبیده شدنش به دیوار دقیقا مثل این بود که وسط اجرای ویولن‌سل یکی سیم اصلی ساز رو با دست پاره کنه.

اون سکوت آبی از بین رفت و نانی با چشمهایی که از بی‌خوابی و اضطراب برق میزدن مثل یه طوفان انسانی وارد خونه شد.

موهاش جوری بهم ریخته بودن که خودشم نمیدونست از کدوم جهت بیدار شده و نفس‌های کوتاه و تندش نشون میداد که تا مرز انفجار دویده.

دست لاو و سی رو جوری گزفته بود که انگار اگه ولشون میکرد هردو تبدیل به گردوغبار میشدن.

سی ، قربانی شماره‌ی یک با یه شلوارک مشکی گشاد و تیشرتی که چین‌وچروک‌هاش فریاد میزدن'من حتی فرصت نکردم صورتمو بشورم' بیشتر شبیه بازمانده‌های یه سانحه‌ی طبیعی بود تا یه دانشجو. چشمهاش نیمه‌باز بودن در حدی که معلوم بود روحش هنوز کاملا به بدنش برنگشته.

لاو؟

گیره‌ی پلاستیکی حالت‌دهنده‌ی چتری هنوز مثل یه شاخ با افتخار وسط پیشونیش مونده بود نانی حتی بهش اجازه نداده بود کارش کاملا تموم بشه ، حالت صورتش ترکیبی از خشم و شوک بود.

جینگ وسط این صحنه کاملا بی‌حرکت ایستاده بود.

لیسک آغشته به مواد شیرینی توی دستش معلق بود ، یه قطره خامه از نوکش آویزون شده بودو تهدید میکرد که هر ثانیه قراره سقوط کنه اما خود جینگ حتی پلک هم نمیزد.

یه صبر بی‌نهایت توی چشمهاش بود چون کاملا به این صحنه‌ها عادت داشت.

به اینکه نانی هر از گاهی با حالتی که انگار جهان در آستانه‌ی فروپاشیه یهو ظاهر بشه و لاو و سی رو مثل دوتا اسیر جنگی خسته و زخمی با خودش بیاره.

به اینکه این سه نفر توی دراماتیک‌ترین حالت ممکن مستقیما برن سمت اتاق نانی که درواقع همون دادگاه عالی مسائل حیاتی کهکشان بود.

و مهم‌تر از همه؟

جینگ خیلی خوب میدونست که نتیجه‌ی این جلسات اضطراری در نود و نه درصد مواقع به یه اسم ختم میشد: دیو.

سی و لاو درحالیکه هنوز نصف روحشون داخل اتاق خوابشون جا مونده بودو با فشار بی‌رحمانه‌ی دستهای نانی به جلو هل داده میشدن زیرلب زمزمه‌های نامفهومی رو به عنوان سلام گفتن ، یچیزی بین ناله و اعتراض و یه تلاش ناامیدانه برای زنده موندن.

جینگ هم همونطور که لیسک رو با بی‌خیالی توی کاسه میچرخوند دست آزادشو توی هوا تکون داد ؛ یه حرکت کوتاهو سبک و بعد خیلی آروم با همون لحن خونسردو کش‌دارش رو به موبایل گفت"ببخشید..بچه‌های مهدکودکی از راه رسیدن ، چندلحظه صبر کن"

نانی حتی یک ثانیه هم برای تعارفات خانوادگی یا هر نوع رفتار نرمال انسانی وقت تلف نکرد.

دست لاو و سی رو محکمتر کشیدو پله‌هارو یکی دوتا بالا رفت.

سی با هر پله‌ای که بالا میرفت فحشی زیرلب به نانی میدادو لاو هم سعی میکرد گیره‌ی روی پیشونیشو نگه داره تا نیوفته.

و نانی؟

رسما داشت پرواز میکرد ، دوتا پله‌ی آخرو پرید ، موهاش برای لحظه‌ای توی هوا پخش شدن و صدایی که از ته گلوش بیرون اومد یه حالت عجله‌ای پیدا کرد"زودباشین یه تکونی به خودتون بدین مغزم الان منفجر میشه"

و قبل از اینکه حتی بتونن نفس بکشن در اتاق نانی با یه صدای محکم پشت سرشون بسته شد.

انقدر محکم که انگار میخواست کل جهان بیرون رو نادیده بگیره.

اتاقی که تا دیروز فقط بوی چوب گیتار و خواب نصفه‌نیمه میداد حالا به اتاق بازجویی پلیس و مرکز فرماندهی عملیات غیرممکن تبدیل شده بود.

پرده‌ها نصفه کشیده شده بودن و نوز صبح از لای پارچه‌ی نازک رد میشدو روی دیوارها میلغزید.

نانی با جدیتی که دقیقا روی مرز باریک بین فاجعه‌ی دراماتیک و کمدی مطلق راه میرفت لاو و سی رو روی تخت نامرتبش پرت کرد.

بالش‌ها جابجا شدن ، ملحفه چروک شدو صدای خفه‌ی اعتراضشون بین پارچه‌ها گم شد.

بدون اینکه وقت تلف کنه با یه حرکت سریع صندلی چرخدارشو کشید جلو و همزمان اون بالشتک ابری لعنتی رو که همیشه موقع گیتار زدن زیر پاش وول میخورد رو با یه حرکت عصبی پرت کرد گوشه‌ی اتاق.

وقتی نشست صندلی رو با پاهاش به جلو هل دادو زانوهاش محکم به لبه‌ی تخت خوردن اما عقب نکشید ؛ برعکس خودشو هل داد جلوتر..انقدر نزدیک که عملا بین سی و لاو جا گرفت.

اسکرین موبایلش روشن شدو نور سفید و بی‌رحمش مستقیم روی صورت‌های خواب‌آلود و پف‌کرده‌ی اون دوتا افتاد.

صداش چند نت بالاتر از حالت عادی بود ، تیز و پر از هیجان.

"وضعیت قرمزه!"

یه مکث ، یه نفس کوتاه.

"دیشب بعد از اینکه یونیفرم اسکای رو پس دادمو برگشتم خونه دیو یهو بهم پیام داد"

وقتی اسمش توی فضا پیچید انگار یچیزی جابجا شد ، مثل یه نت اشتباه توی یه قطعه‌ی خیلی آروم.

نانی موبایل رو جلوتر برد ، انقدر نزدیک که تقریبا به صورت لاو خورد و لاو ناخوداگاه سرشو کشید عقب اما نانی اصلا متوجه نشد.

"ببینین!!"

تن صداش بالاتر رفت و نفسش برای لحظه‌ای برید"اون بابت قضیه‌ی قهوه عذرخواهی کرده که اصلا برام مهم نیست..شوک اصلی اینجاست ، فالوم کرد!!"

انگار هر کلمه یه ضربه بود.

"دیو..منو..فالو..کرد"

سکوت.

یه سکوت کوتاه اما سنگین.

و بعد نانی انگار خودشم از چیزی که گفته بود جا خورده باشه نفس عمیقی کشید و اینبار سریع‌تر ادامه داد"مغزم داشت سوت میکشید ، قسم میخورم اگه همون لحظه جوابشو میدادم انگشتام خودشون میرفتن سمت ایموجی انگشتر با الماس گنده‌ی آبی"

یه خنده‌ی کوتاه و عصبی از گلوش پرید بیرون.

"رسما داشتم کنترلمو از دست میدادم! بخاطر همین موبایل رو پرت کردم اونور و صبر کردم تا صبح بشه و با شما مشاورام صحبت کنم"

بدون کوتاه‌ترین وقفه ادامه داد"میشه الان بهم بگین باید چه خاکی توی سرم بریزم چون دیو ممکنه فکر کنه از عمد دارم جوابشو نمیدم و واقعا هم همینطوره"

سکوت.

این بار طولانی‌تر.

سی اولین کسی بود که واکنش نشون داد. یه ناله‌ی کش‌دار از ته گلوش خارج شد ، نور موبایل باعث شد چشمهای نیمه‌بازشو ببنده و درنهایت تسلیم بشه.

صورتشو بالش نانی که بوی شامپو میداد فرو کرد ، انگار میخواست ارتباطشو با تمام دنیا قطع کنه.

صدای خفه‌اش به گوش نانی و لاو رسید.

"نانی.."

مکث.

"تو..بخاطر یه فالو و عذرخواهی خشک‌وخالی..مارو از خواب ناز بیدار کردی و کشوندی اینجا؟"

لاو هنوز با یه دقت مشکوک و اخم ریزی که گوشه‌ی لبشو پایین کشیده بود هنوز به اسکرین نگاه میکرد.

"صبر کن ببینم"

چشمهاش یکم باریک‌تر شدن.

"نکنه با تی دعوا کرده و چون تنهاست بهت پیام داده؟"

صندلی نانی یکم عقب جلو شد و چرخهاش یه صدای کوتاه دادن ، نگاهش بین لاو و سی چرخید اما اینبار دیگه برق هیجان رو همراه خودش نداشت.

"اینطور فکر میکنی؟"

لحن صداش هیچ تغییری نکرد اما یه لایه‌ی نازک از تردید مثل سایه‌ی آبی روش نشست.

سی همونطور که نصف صورتش هنوز توی بالش بود آه کوتاهی کشید انگار از ته دنیای موازی برگشته بود"نه لاو..اشتباه نکن ، من دیو رو میشناسم از اونایی نیست که تا کات میکنه میره دنبال یه آدم جدید"

یه مکث کوتاه ، بعد با همون لحن خواب‌آلود منطقیش ادامه داد"حتما تی بهش گفته تا بجای اون پیام بده و معذرت‌خواهی کنه"

نور آبی موبایل مثل موجی که توی آب از بین میره روی صورتش لرزید.

لاو با چشمهای گردشده برگشت سمتش"چی گفتی؟"

صداش اول آروم بود ولی سریعا رفت بالا"سی! تو خیلی ساده‌ای!"

مثل کارگردانی که داشت صحنه رو قطع میکرد انگشتشو توی هوا تکون داد"دقیقا بخاطر همینه ، چون با تی کات کرده اومده سراغ نانی"

نانی که تا اون لحظه فقط داشت نگاهشون میکرد و توی مغزش بین جمله‌های 'آره منطقیه' و 'نه دارم میمیرم' در نوسان بود یهو یچیزی توی ذهنش جرقه زد مثل کسی که منتظر یه تائید کوچیک بوده تا کل سیستمش بالا بیاد.

"لاو درست میگه ، من با اکانت فیکمون چکش کردم"

سی پلک زد.

لاو خشکش زد.

نانی هم با آشفتگی و هیجانی که هرلحظه بیشتر از کنترل خارج میشد ادامه داد"هردوشون همدیگه رو آنفالو کردن ، حتی تی لایکاشو از پونزده‌تا پست آخر دیو برداشته"

سکوت.

و بعد..انفجار.

لاو جوری از روی تخت بلند شد که گیره‌ی حالت‌دهنده‌ی مو روی زمین افتاد و موهای آلبالویی رنگش روی پیشونیش ریختن.

با صدایی که به وضوح میلرزید گفت"کابوس پنج‌ساله‌ام داره واقعی میشه"

بی‌هدف و دایره‌ای شروع به راه رفتن کرد ، مثل کسی که قدمهاش میتونستن دوباره مغزشو راه‌اندازی کنن.

"اون پسر دومتری..میادو نانی رو از من میگیره ، من اینو دیدم..خوابشو قبلا دیدم"

سی دستشو خیلی آروم بالا برد"لاو لطفا دراماتیک نشو"

ولی دیر شده بود.

لاو توی مدار خودش میچرخید و نانی هم انگار از همین آشوب تغذیه میکرد.

با یه حرکت نرم خم شد جلو و خودشو هم سطح لاو کرد ، چشمهاش پر از یه ذوق خطرناک بودن.

"لاو..جدی بگو"

مکث.

"یعنی الان..این حرکتش..لاس بود؟"

لاو یهو ایستاد و دستهاش رفت روی گونه‌های نانی ؛ محکم ، نمایشی ، وحشت‌زده و همزمان پر از عشق.

"نه! نه نانی!"

چشمهاش گردتر از قبل شدن"خواهش میکنم نگو که توام میخوای بهش چراغ سبز نشون بدی"

سی انگار که وسط یه توفان نشسته بودو فقط خودش صدای باد رو میشنوید با خونسردی موبایل نانی رو برداشت.

نور آبی اسکرین روی انگشتهاش افتاد و شروع کرد به تایپ کردن ، جوری بدون هیجان و عجله این کار رو انجام میداد که انگار وسط جنگ مشغول پر کردن فرم اداری بود.

صدای ریز ضربه‌های کیبورد توی سکوت اتاق پیچید ، مثل یه مترونوم سرد که بجای تنظیم کردن ضربان قلب آدمها فقط بی‌اعتنا از کنارشون رد میشد.

نانی و لاو اون طرف اتاق دقیقا وسط یه بحث نیمه‌فلسفی و نیمه‌جنگی بودن که یهو هردو باهم برگشتن سمتش و لاو دستشو روی قلبش گذاشت انگار کابوسش واقعا داشت به واقعیت تبدیل میشد.

"سی...داری چه غلطی میکنی؟

to be continued..

Report Page