CHAP12
Whi𐙚e Homeشب مثل یه لایهی نازک از سرمای مخملی روی دیوارهای خونه نشسته بود ، انگار کسی داشت با قلموی آغشته به رنگ آبی تیره همهچیز رو آروم رنگ میکرد.
سالن غرق نور آبی صفحهی بزرگ تلوزیون بود که تصویرهای بیصداش مثل موجهایی که به ساحل ذهن میخورن و برمیگردن روی چهرهی جینگ و کاناپهها میلغزیدن.
جینگ با همون بیخیالی همیشگیش روی کاناپهی محبوبش ولو شده بودو نور سرد موبایل پوستشو مثل کاغذ سفید کرده بود.
از داخل هنذفریهاش خندهی ریز و نامفهوم کسی شنیده میشد که مثل قطره های آب سکوت آبی خونه رو سوراخ میکردن.
درواقع همهچیز توی ایستای مطلق گیر کرده بود تا وقتیکه نانی با عجله از پلهها پایین اومد.
صدای قدمهاش مثل نتهای تند پیانو روی چوب پلهها مینشست.
با یه دست میز اتوی تاشو رو نگه داشته بود و لبههای فلزیش با هر قدم یه صدای خسته مثل سازی که سالها کوک نشده بود میداد.
شیشههای آبی رنگ اتوئی که توی دست دیگهاش بود هم توی تاریکی نسبی سالن برق میزدن.
نگاه جینگ روی یونیفرم سفیدی افتاد که از بازوی نانی آویزون بودو بوی نرمکننده و پودر ماشین لباسشویی میداد.
"..این زیادی واسه تو بزرگ نیست؟"
نانی کنار پنجره وایساد ، نفسهاش کمی تند بودن و صدای موسیقی موبایلش که توی جیب شلوارش بود با نور آبی تلوزیون هماهنگ شده بود.
با زانو میز اتو رو باز کردو یونیفرم رو روش پهن کرد ، دستهاش موقع صاف کردن پارچه مکث کوتاهی داشتن.
"یونیفرم اسکایه"
اسم اسکای مثل یه قطره جوهر توی لیوان آب افتاد.
جینگ که حالا به هیچ عنوان حواسش به موبایل نبود خندهی کوتاهی از گلوش خارج شد.
"و چرا یونیفرم اسکای توی خونهی ماست نانی؟"
نانی اتو رو برداشت و کارشو شروع کرد ، صدای خشخش پارچه با سطح صافش مثل نفس کشیدن ابرها بود.
بخار ریز آبیرنگ بالا رفتو نور تلوزیون رو برید.
نانی بدون اینکه سرشو بلند کنه گفت"تی خودشو انداخت روی منو لباسامون کثیف شد"
و بیتوجه به نگاه متعجب خواهرش که داشت یکی از گوشهای هنذفری رو از گوشش بیرون میکشید اتو رو روی آستینهای لباس کشید.
جینگ با ابروی بالا رفته موبایل رو از جلوی صورتش پایین آوردو گفت"تی؟یه لحظه صبر کن ببینم..دقیقا چه خبره؟"
بعد رو به موبایل گفت"من بعدا بهت زنگ میزنم"
و تماس رو قطع کردو از جاش بلند شد تا بره سمت نانی.
نانی که از همون اول میدونست باید یه توضیح کامل بده اتورو توی حالت عمودی روی میز گذاشتو وقتی بخار داغ از منافذش بیرون زد صورتش توی یه هالهی محو گم شد.
"خب..اکس دیو وسط کافیشاپ جوری پرید توی بغلم که انگار من یه مانع تمرینیم ، قهوه ریخت روی لباسامون و.."
مکث کرد.
رد انگشتهاش روی دستهی اتو کمی سفت شدو نگاهش روی سفیدی پارچه موند.
"و بعد دیو..بجای اینکه بیادو خیلی محترمانه بهم دستمال بده مستقیم خم شدو کتاب تی رو از روی زمین برداشت"
دوباره اتو رو روی پارچه سر داد ، حرکتش کشدار بود مثل اینکه میخواست با گرما چیزی بیشتر از چینخوردگی رو صاف کنه.
جینگ به چارچوب خنک پنجره تکیه داد ، جایی که باد طوری پردههای حریر رو میکشوند توی دل تاریکی که انگار خودِ خونه داره نفس میکشه.
"و در عوض دوست صمیمی کمحرفش خیلی محترمانه اون وسط لخت شد تا تو یونیفرمشو بپوشی درسته؟"
نانی بدون اینکه سرشو بلند کنه درحالیکه نوک اتو رو با وسواس دور دکمههای لباس میچرخوند گفت"فکر نکنم اونقدرام پررو باشه ، حتما توی یکی از کلاسای خالی لباسشو عوض کرده..نمیدونم"
صدای بخار اتو و نور آبیِ تلوزیون روی سفیدی یونیفرم نشست و لباس آرومآروم صاف شد ولی یچیزی توی هوای سالن هنوز چین داشت.
جینگ لبخند کشداری زد ، لبخندی که انگار از نقاشی مونالیزا کنده شده بودو به چهرهاش چسبیده بود.
"حالا دلیل ریلکس بودن غیرعادیتو میفهمم ، الان بخاطر دیو ناراحت نیستی چون یه نفر دیگه زحمت درست کردن خرابکاریشو کشیده"
نانی لب زد"خب؟"
جینگ کمی خم شد ، سایهی بدنش روی یونیفرم افتادو موهای روشن و حالتدارش برای لحظهای روی لباس اسکای ریخت.
آروم گفت"اسکای هم یجورایی جذابه"
جملهاش مثل یه نت اشتباه وسط سکوت آبی افتاد.
نانی بالاخره اتو رو کنار گذاشت.
صدای کلیک خاموش شدنش مثل پایان یه قطعهی موسیقی کوتاه بود.
چرخید سمت جینگ و دستهاشو به نشونهی اعتراض بالا برد اما لحن و حرکات و همهچیزش بوی تردید میداد.
"جینگ! من قرار نیست مثل شخصیتهای منفی کلیشهای سریالا برم با رفیق کراشم بریزم رو هم و یه درامای خانوادگی راه بندازم"
نگاه جینگ جدیتر شد"تو اصلا واقعا دیو رو دوست داری؟یعنی اون حسی که ته دلت میکوبه واقعا عشقه؟"
یه مکث کوتاه کردو با نگاه نافذی به چشمهای فندقی نانی خیره شد.
"ببین..خیلی منطقیه که تحسینش کنی ؛ اون جذابه ، بلند میخنده و همهی نگاهارو میگیره. ولی رفتار تو بیشتر شبیه حس یه طرفدار به آیدلشه تا یه آدم عاشق"
صدای نانی یه پرده بالاتر رفت و نالهی کوتاهی از ته گلوش دراومد"جینگ.."
جینگ اجازه نداد حرفی بزنه"قرار هم نیست شخصیت منفی یه سریال بشی چون اون پسر حتی خبر نداره تو یه کراش بچگونه روش داشتی پس هیچ خیانتی در کار نیست"
قبل از اینکه فرصت کنه حرف دیگهای بزنه نگاه نانی از میون پردههای حریر به قاب تاریک پنجره رسید.
با دیدن اسکای از دور که با قدمهای شمرده سمت خونهاش میرفت سریع گفت"الان برمیگردم"
و لباس به دست بدون اینکه وقتشو برای پوشیدن درست کفشهاش تلف کنه پاشنههای کتانی بیچارشو زیر پاش له کردو با همون تیشرتو شلوارکش از خونه زد بیرون.
هوای خنک شب مثل یه سیلی ملایم به صورتش خورد اما نانی فقط به نقطهای نگاه کرد که سایهی اسکای اونجا داشت حرکت میکرد ، صدای شتابزدهی قدمهاش روی سنگفرش سکوت رو شکست.
اسکای که درست کنار باغچهی گل رز خونه وایساده بودو کلیدهاشو توی دستش میچرخوند با شنیدن این هیاهوی یهویی به عقب برگشت.
با دیدن نانی که با عجله به سمتش میومد لبخند کمرنگو محوی زد که شاید فقط کسی مثل نانی میتونست اونو ببینه و گفت"هی ، سلام هیرانکیت"
نانی توی چند قدمیش متوقف شد ، زیر نور شناور شب موهای روشنش کمی تیرهتر و چشمهاش درخشانتر بنظر میرسیدن. همونطور که لباس رو با احتیاط توی دستهاش نگه داشته بود گفت"سلام اسکای"
و توی چند قدمیش متوقف شد.
صداش نرمتر از هوای شب بود ، مثل وقتیکه موج ساحل رو برای لحظهای لمس میکرد.
نور چراغ خیابون مثل موج کمجونی از روی موهای روشنش رد شدو رنگشونو یه درجه به شب نزدیکتر کرد.
چشمهاش زیر اون نور شناور بیشتر برق میزدن ، انگار شب تصمیم گرفته بود اونارو قاب بگیره.
اسکای چندثانیه فقط نگاهش کرد ، کلیدها بین انگشتهاش چرخیدن و صدای فلز توی سکوت کوچه یه نت کوتاه ساخت.
نگاهش از صورت نانی روی لباسی سر خورد که توی دستش بود.
"لازم نبود انقدر عجله کنی"
نانی شونههاشو کمی بالا انداخت و هوای خنک از یقهی تیشرتش سر خورد پایینو پوستشو مورمور کرد.
"اگه نمیاوردمش جینگ میپوشیدش و اونوقت دیگه هیچوقت یونیفرمتو نمیدیدی"
اینو گفت و گوشهی لبش تکون خورد ، یچیزی بین لبخندو خنده مثل سایهی ابر روی آب.
اسکای نفس کوتاهی کشیدو نگاهش یه لحظه رفت سمت باغچهی رز ، جایی که گلها توی تاریکی به شکل لکههای تیره دیده میشدن.
"قهوه لباستو خراب نکرد؟"
نانی سرشو تکون داد"نه ، تا رسیدم خونه درستش کردم"
بینشون چندثانیه سکوت افتاد ، سکوتی که پر از صدای دور موتور ماشینها و نفسهای ناآگاه دونفر بود.
اسکای دستشو جلو برد تا لباس رو بگیره و نانی هم یونیفرم رو برد جلوتر.
انگشتش برای لحظهای به انگشتهای اسکای خورد ، همون لمس کوچیک کافی بود تا یه موج سرد از نوک انگشت نانی تا مچش بره بالا.
اسکای لباس رو گرفتو گفت"مرسی که آوردیش"
صداش پایینتر از قبل بود ، انگار حرف مهمی داشت ولی نمیدونست چجوری بگه.
نانی یه قدم عقبتر رفت ، دستهاشو توی جیب شلوارکش فرو کردو وزنشو روی پای چپش انداخت.
نور چراغ خیابون نصف صورتشو آبی کردو نصف دیگه رو توی سایه گذاشت ، انگار شب داشت تصمیم میگرفت کدوم سمتشو نشون بده.
"اسکای..تو اونشب ازم دلخور بودی؟"
اسکای کلیدهارو توی جیبش گذاشتو دستشو پشت گردنش کشید"نه ، فقط خسته بودم"
جوابش خیلی شبیه جوابهای واقعی نبود ، انگار میخواست بحث رو زودتر تموم کنه.
نگاه نانی رفت سمت سنگفرشها که زیر نور مثل پولکهای آبی میدرخشیدن.
"اگه یه وقت کاری کردم که.."
جملهاش ناتموم موند.
اسکای خیلی آروم گفت"نانی..تو هیچ کاری نکردی"
نگاهش اینبار صاف توی چشمهای نانی بود.
"بعضی چیزا قبل از تو بودن"
نانی نفس عمیقی کشیدو رایحهی گل رز ریههاشو پر کرد.
"باشه"
همین یه کلمه.
و بعد بین اون سکوتی که فقط با صدای جیرجیرکها و خشخش برگها نفس میکشید چندثانیه مکث کرد.
مکثی کشدار ، پر از چیزی که خودشم اسمشو نمیدونست ، فقط دلش نمیخواست این مکالمه همینجا تموم بشه.
لبهاشو کمیروی هم فشار داد ، بعد با لحنی که سعی داشت عادی باشه اما تهش یه کشیدگی نامحسوس داشت گفت"یکم واسه برگشتن دیر نیست..؟"
صداش توی هوا پخش شد ، نرم اما واضح درست مثل انداختن یه سنگ کوچیک توی دریاچه.
اسکای نگاهشو از کلیدهایی که بین انگشتهاش میچرخیدن بالا آوردو خیلی آروم سرشو تکون داد"درواقع کلاسام.."
یه مکث کوتاه.
"یعنی تمرینم زود تموم شد ، بعدش با بچهها رفتیم بیرون"
نانی سرشو تکون داد ، کِشدار ، همونطور که همیشه وقتی میخواست بگه همهچیز اوکیه.
باد خنکی از بینشون رد شدو لبهی تیشرت نازکشو تکون داد ، آبیِ شب انگار توی اون فاصلهی کوتاه بینشون جمع شده بود.
نگاه اسکای برای یه لحظه روی صورت نانی ثابت موند ، نه خیلی زیاد فقط به اندازهای که فاصلشون از راحت به قابل توجه تبدیل بشه.
و بعد انگار که خودشم از سنگینی نگاهش جا خورده بود خیلی سریع گفت"برو خونه نانی ، لباست نازکه. ممکنه سرما بخوری"
یه جملهی ساده.
خیلی سادهتر از چیزی که اون لحظه بینشون بود.
نانی هم لبخندی زدو یه قدم به عقب برداشت ، کف کتانیهاش روی سنگفرش یه صدای خشدار کوتاه ایجاد کردن.
"خیلی خب.."
چرخید تا بره اما یچیزی توی ذهنش جرقه زد و سریعا برگشت.
"درضمن..قرار دو روز بعدمونو یادت نره"
جملهاش توی هوا موند و انگار که نت اشتباهی رو زده باشه اسکای همونجا خشکش زد ، خیلی واضح و بدون هیچ تلاشی برای پنهان کردن.
دستی که یونیفرم سفید رو نگه داشته بود توی هوا معلق موند و نفسهاش برای لحظهای ریتمشونو گم کردن.
مکث کرد ، انگار داشت یچیزی رو توی ذهنش مرور میکرد ، پیدا نمیکرد و همزمان نمیخواست نشون بده که پیداش نکرده.
بعد با صدایی که یه لایهی خیلی نازک از ابهام روش کشیده شده بود گفت"قرار..؟چه قراری؟"
یه تای ابروی نانی بالا رفت ، ولی نه از شوک بیشتر از اینکه اصلا متوجه نشده بود چرا این سوال انقدر جدیه.
خیلی ریلکس شونه بالا انداخت"قرار سفالگری"
سرشو یکم کج کرد ، نگاهش هنوز گرم و سبک بود.
"بیخیال اسکای..نگو همین الانشم فراموش کردی"
سکوت چندثانیه بینشون کش اومد ، اما برای نانی اون سکوت اصلا خطرناک نبود چون منظورش از قرار فقط یه برنامهی بامزه بود انگار خودشم نفهمیده بود چی رو لمس کرده.
نگاه اسکای روی صورت نانی چرخید ، روی اون لبخند راحت و چشمهایی که زیر نور شب برق میزدن و بعد خیلی آهسته و کنترلشده پلک زد.
"آه.."
صدایی که از بین لبهاش بیرون اومد بیشتر شبیه یه نفسِ جا مونده بود تا یه کلمه ، سرشو تکون داد مثل اینکه داشت یچیز بدیهی رو برای خودش یادآوری میکرد اما توی صداش یه مکث آبی جا افتاد.
"سفالگری.."
نگاهش از نانی جدا شدو رفت سمت زمین ، سمت سایههایی که زیر نور چراغ خیابون کشیده شده بودن.
"آره..یادمه"
نانی بیخبر از اون تغییر ضعیف با همون انرژی سبک خودش خندید ، یه خندهی کوتاه که توی هوای خنک شب پخش شدو مثل یه موج کوچیک به دیوارهای ساکت خورد.
"میدونستم یادت رفته!"
باد چند تار از موهاشو روی پیشونیش ریخت"تو از اون آدمایی هستی که باید یچیزو سهبار بهشون یادآوری کرد"
لبخند کمرنگی روی لبهای اسکای نشست اما یچیزی بین فکر و تردید رو داخلش داشت ، یه قدم عقب رفتو فاصله رو به یه حد امن برگردوند.
"نه فقط..فکر نمیکردم اسمشو بذاری قرار"
کلمهی آخر رو آرومتر گفت جوریکه انگار خودشم داشت وزنشو امتحان میکرد.
نانی با بیخیالی و یه اخم ریز بهش خیره موند ، همونطور که همیشه با چیزهایی که زیادی پیچیده میشن رفتار میکرد.
"خب پس چیه؟یه ماموریت آموزشی جدی؟"
لبخندش خندهدارتر شد"یا میخوای اسمشو بذاریم پروژهی نجات اسکای از زندگی خستهکنندش؟"
اسکای بیاختیار خندید ، واقعیتر از قبل.
سرشو پایین انداختو یه نفس کوتاه کشید انگار اون گره ریز توی سینهاش برای چندثانیه باز شده بود.
"همون سفالگری خوبه"
وقتی دوباره گردنشو صاف گرفت یه گرمای آبی از نگاهش رد شد.
نانی یه قدم عقب رفتو گفت"عصر میریم ، یادت نره"
اسکای فقط نگاهش کرد ، یه ثانیه بیشتر از حد معمول و یه "هوم" کوتاه از گلوش خارج شد.
نانی بالاخره راه افتاد سمت خونه ، اما چند قدم بعد بدون اینکه کامل برگرده فقط گفت"شببخیر اسکای"
"شببخیر نانی"
صداش اینبار پایینتر بود ، نزدیکتر.
مثل آخرین نتی که هنوز تموم نشده بود.
نانی رفت داخل ، در پشت سرش بسته شدو صدای قفل شدن مثل یه نقطهی پایانی روی صحنه نشست.
نگاه اسکای روی دری که بسته شده بود ثابت موند ، چندثانیه..شایدم یکم بیشتر.
بعد خیلی آهسته نفسشو بیرون داد.
'قرار'
کلمه توی ذهنش دوباره تکرار شد ، اینبار واضحتر.
نفس عمیقی کشیدو بعد بالاخره قدمی به عقب برداشت اما نه با همون ریتم همیشگی ، یکم بینظم و کندتر.
وقتی از باغچهی گل رز رد شد برای لحظهی کوتاهی نگاهش برگشت سمت پنجرهی خونهی نانی ، جایی که سایهها پشت پردهها حرکت میکردن.
یچیزی توی سینهاش داشت خیلی آهسته جابجا میشد ، نمیتونست اسمی روش بذاره فقط حسش میکرد.
مثل نور آبی خیلی دوری که معلوم نبود برای صبحه یا شب..فقط هست.
کلمات نانی دوباره توی ذهنش برگشتن ، مثل موجی که عقب نشسته باشه و دوباره بیاد سمت ساحل. انگار داشت سعی میکرد چیزی رو سرجاش برگردونه..چیزی که حتی مطمئن نبود باید سرجاش باشه یا نه.
to be continued..