CHAP11

CHAP11

Whi𐙚e Home

محوطه‌ی دانشگاه شلوغ بود اما نه زنده و پرانرژی ، یه شلوغی کدر و خسته که مثل مه رقیق روی همه‌چیز افتاده بود.

صدای کفشها روی سنگفرش ، خنده‌های نصفه‌نیمه ، بوی قهوه و باد گرمی که لابه‌لای شاخه‌ها میپیچید ، همه‌چیز انگار پشت یه فیلتر آبیِ مات گم شده بود.

تی وسط اونهمه آدم جلب توجه میکرد ، نه چون تلاش میکرد دیده بشه بلکه چون نمیشد نادیده گرفتش.

قدِ بلندو کشیده با یونیفرمی که حالا لکه‌های قهوه مثل چندتا نقاشی بی‌حوصله روی پارچه‌اش داشتن خشک میشدن.

کتاب آبی‌رنگ زیرِ بغلش گیر کرده بود ، کیفش شل و نامرتب از روی شونه‌اش آویزون بودو قدمهاش سریع‌تر از حد معمول روی سنگفرش فرود میومدن.

انقدر سریع که انگار اگه توقف میکرد دنیاش فرو میریخت.

فقط میخواست خودشو به ساختمان دانشکده برسونه ، به یه جای بسته که دیگه لازم نباشه نگاه یا حضور کسی رو تحمل کنه اما صدای قدمهای پشت سرش متوقف نمیشدن.

نامنظم ، سنگین ، آشنا.

"تی ، صبر کن"

صدای دیو حتی وقتی کلافه بود هم نرم به گوش میرسید ، مثل اینکه همیشه ته‌مونده‌ی کنترل‌شده‌ای از آرامش رو توش داشت.

تی پلکهاشو بهم فشرد و بدون اینکه برگرده سمتش گفت"دنبالم نیا"

ولی قدمها متوقف نشدن و چندثانیه بعد یه دست روی شونه‌اش نشست ؛ گرم ، محکم و آشناتر از چیزی که تی دلش میخواست.

به اجبار برگشت و دست دیو رو با خستگی پس زد حتی دیگه انرژی دعوا کردن رو هم نداشت.

اخمش عمیق‌تر شد"چرا راه افتادی دنبالم؟"

حالا روبه‌روی هم وایساده بودن و اختلاف قدشون زیادی واضح بنظر میرسید.

تی قدبلند بود ، جوریکه معمولا بقیه موقع حرف زدن مجبور میشدن سرشونو بالا بگیرن و درعین حال دیو هم یه سر و گردن از همه‌ مخصوصا تی بزرگتر بنظر میرسید.

حتی وسط اون محوطه‌ی شلوغ انگار فضا دورش خم شده بود.

دستشو بالا برد و تار موهایی که بخاطر تند راه رفتن روی پیشونیش افتاده بودن رو کنار زد.

نگاه دانشجوهارو حس میکرد ؛ پچ‌پچ‌ها ، نگاه‌های نیمه‌پنهان و کنجکاوی که مثل خراش روی پوست مینشست.

ولی اهمیت نمیداد.

شاید چون فرقی نداشت کجا باشن ، وسط دانشگاه ، سالن بسکتبال یا حتی داخل اتاقی که درش بسته بود.

رابطه‌ی اون دوتا همیشه جلوی چشم بقیه بود ، خیلی عمومی و دیده‌شده مثل یه برنامه‌ی زنده که هیچوقت خاموش نمیشد و شاید همین نمایش بی‌پایان کم‌کم عشقشونو کمرنگ کرده بود.

انگار یجایی وسط اونهمه نور و توجه یادشون رفته بود چطور فقط دیو و تی باشن.

دیو بدون اینکه نگاهشو از چشمهای تی بگیره خیلی آروم گفت"بیا حرف بزنیم ، فقط پنج دقیقه"

پشت نگاه همیشه مصممش یه خستگی پنهان و خواهش فروخورده موج میزد ، چیزی شبیه التماس کردن که خودشم دوست نداشت وجودشو قبول کنه.

تی پوزخند کوتاهی زد و خط باریکی از خستگی روی صورتش نشست ، مثل یه ترک نازک روی شیشه‌ی آبی یخ‌زده.

همونطور که دفترشو داخل کیف مشکی روی شونه‌اش جا میداد گفت"میدونی چیه جیراوات؟"

کلمه‌ی آخرش باعث شد اخم دیو فورا عمیق‌تر بشه چون تی فقط وقتهایی که خیلی ازش دلخور بود اینجوری صداش میکرد.

'جیراوات'

نه دیو ، نه روباه نارنجی و نه اون اسم‌های خنده‌داری ‌که فقط خودشون دوتا میدونستن وجود دارن.

فقط..جیراوات.

سرد ، دور ، غریبه.

تی بند کیفشو روی شونه‌اش جابجا کردو ادامه داد"این چندروز اعصابم زیادی ضعیفه ، آخه مردم چپ میرن راست میان گند میزنن به لباسم"

لایه‌ای از هوای آبی مرطوب بینشون جا خوش کردو دیو قبل حرف زدن برای یه لحظه فقط نگاهش کرد.

اخمش سنگین‌تر شد.

"میدونم توی مهمونی آئون کنترلمو از دست دادم.."

وُلُم صداش کمتر شد.

"اما مطمئن باش دلم نمیخواست عمدا روی لباست بالا بیارم"

تی کوتاه و بی‌حوصله خندید"میتونستی کمتر مست کنی تا این اتفاق نیوفته"

و بعد مکث کرد ، همون مکثی که همیشه قبل از زدن یه زخم بین جمله‌هاش میوفتاد.

چشمهاش برای لحظه‌ای از صورت دیو رد شدو به جای دورتری رفت ، انگار داشت خاطره‌ی محوی رو توی ذهنش مرور میکرد.

"ولی خب مثل اینکه وقتی اون پسر.."

دوباره مکث.

وقتی نتونست اسم نانی رو به یاد بیاره یا شایدم دلش نمیخواست یادآوریش کنه اخم ریزی بین ابروهاش نشست.

"..بلو پیشته زیادی بهت خوش میگذره ، درست نمیگم؟"

یه خنده‌ی عصبی و ناباور از ته گلوی دیو پرید بیرون"الان داری به نانی حسودی میکنی؟اون فقط.."

میخواست بگه هم‌تیمی جدیده ، یه آدم معمولی و فقط یه آشنای تازه اما تی پرید وسط حرفش.

اون پسر همیشه میدونست مکالمه رو کجا قطع کنه تا درد بیشتری بده.

کیفشو روی شونه‌اش بالا کشیدو مستقیم به چشمهای آدم مقابلش خیره شد ، نگاهی که حتی وقتی خسته و سرد بود بازم قشنگ بنظر میرسید.

"نه دیو ، من فقط از این خسته شدم که همیشه یه عالمه آدم دورتن"

باد موهاشو بهم ریخت ، چند رشته روی لبهاش افتادن و بی‌حوصله کنارشون زد.

"از اینکه هر اتفاقی بینمون میوفته میری میذاریش کف دست اسکای خسته شدم"

یک قدم جلوتر اومد.

صدای محوطه هنوز اطرافشون جریان داشت اما وسط اونهمه شلوغی انگار یه حباب آبی خفه دورشون کشیده شده بود.

"اون چیه برات؟رفیق یا مشاور روابط عاطفیت؟"

دیو چندثانیه فقط نگاهش کرد ، به صورت خسته و اخم کمرنگی که انگار این اواخر دائمی شده بود.

ته ذهنش هنوزم نمیفهمید دقیقا کجای ماجرا اشتباهه چون اسکای برای دیو فقط یه آدم نبود.

یجور پناهگاه بود ، یه فضای آرومِ آبی وسط شلوغی زندگیش.

آدمی که همه‌چیز رو میدونست.

از باخت‌هاش ، ، استرسش ، ترسهاش و حتی احمقانه‌ترین فکرهایی که نصفه‌شب سراغش میومدن.

اسکای نزدیک‌ترین آدم زندگیش بود.

اون فقط گوش میداد ، همیشه گوش میداد.

ابروهای دیو بهم نزدیکتر شدن و با صدایی پایین‌تر گفت"چی توی سرته تی؟"

تی نگاهشو ازش گرفت ، دستشو داخل جیب شلوار جین تیره‌اش انداخت و یه لحظه به زمین زیر پاشون خیره موند.

انگار همه‌چیز دورتر شده بود و رنگ دنیا کم‌کم به سمت خاکستری میرفت.

خیلی آروم گفت"نمیخوام هرثانیه این استرس لعنتی رو داشته باشم که نکنه یکی بهت نزدیک بشه چون زندگی تو رسما یه استیج تئاتره و دلم نمیخواد از این به بعد اسکای خیلی رندوم بیاد بهم بگه 'چرا دیشب به دیو بدون ایموجی قلب آبی شب‌بخیر گفتی؟' یا همچین چیزای مسخره‌ای..بزرگ شو دیو"

و بعد خیلی راحت از کنارش رد شد.

بدون مکث ، بدون اینکه برگرده.

انگار نه انگار یه عمر خاطره بینشون خوابیده بود ، انگار نه انگار که نصفه‌شب‌های زیادی رو کنارهم تا صبح بیدار مونده بودن ، روی آسفالت خیابونهای خیس قدم زده بودن ، از آینده ترسیده بودن و به چیزهای احمقانه خندیده بودن.

انگار نه انگار گالری موبایلهاشون پر بود از عکسهای تار ، ویدیوهای یهویی ، اسکرین‌شات‌های مسخره و لحظه‌هایی که فکر میکردن هیچوقت تموم نمیشن.

تی رفت.

و دیو همونجا موند.

باد به صورتش خورد و نفسشو به سختی بیرون داد.

'بزرگ شو..'

دیو نمیدونست حق با اونه یا نه ، چون اسکای همیشه پیشش بود.

از همون بچگی.

خاطراتشون مثل نخ‌های آبی بهم گره خورده بودن ؛ مهمونی‌های خانوادگی ، تابستون‌های طولانی ، خوابیدن جلوی تلوزیون وقتی پدرمادرهاشون هنوز داشتن حرف میزدن.

اسکای همیشه اون پسر آروم و کم‌حرفی بود که کنار دیو راه میرفت ، نه جلوتر نه عقب‌تر..فقط کنارش.

و دیو انقدر به بودنش عادت کرده بود که تقریبا همه‌چیز رو باهاش درمیون میذاشت.

وقتی برای اولین‌بار قلبش شکست رفت پیش اسکای.

وقتی اولین مسابقشو باخت رفت پیش اسکای.

وقتی با تی دعوا کرد..بازم رفت پیش اسکای.

نه چون میخواست چیزی رو به رخ بکشه ، فقط چون طبیعی بود.

مثل نفس کشیدن.

ولی حالا برای اولین‌بار یه فکر سرد و سنگین توی ذهنش خزید که شاید بزرگترین اشتباه زندگیش همین بوده.

شاید بعضی چیزها وقتی از قلب آدم بیرون کشیده میشن و بین بقیه پخش میشن شکلشونو آروم‌آروم از دست میدن.

شاید تی از اینکه همیشه یه نفر سوم هرچقدر هم بی‌خطر بین رابطشون حضور داشت خسته شده بود.

چشمهاشو بست و تصویر اسکای اومد توی ذهنش.

اون نگاه آبی آروم و سکوتی که همیشه میتونست آشوب دیو رو بخوابونه.

فکر اینکه باید کمتر سمت اون آرامش میرفت یه حس عجیب توی قفسه سینه‌اش ایجاد کرد.

انگار یکی داشت آروم‌آروم یه تکه از کودکیشو ازش جدا میکرد.

دستشو لابه‌لای موهاش کشید و بعد با شونه‌های افتاده و یه خستگی وحشتناک که حالا تا روحش نفوذ کرده بود قدمهاشو سمت کافی‌شاپ کج کرد.

وقتی از در شیشه‌ای رد شد صدای زنگ کوچیک بالای در خیلی آروم توی فضا پیچید ، همون صدای ریز و کریستالی که همیشه بوی قهوه و عصرهای آبی رو میداد.

هوای داخل هنوزم خنک بود ، نورهای روشن روی دیوارها پخش شده بودن و بوی نوشیدنی و دسر فضارو پر کرده بود.

اولین چیزی که به چشمش خورد خالی بودن میز وسط سالن بود ، میزی که چند دقیقه پیش نانی و دوستهاش دورش نشسته بودن حالا تمیز و مرتب بود.

سطحش برق میزد ، صندلیها سرجاشون برگشته بودن و حتی لکه‌ی قهوه‌ای که روی زمین ریخته بود هم پاک شده بود.

انگار اون اتفاق کوچیک ، اون نگاه‌های دستپاچه و اون آشوب کوچیک آبی اصلا وجود نداشت و مثل یه توهم کوتاهِ تابستونی محو شده بود.

دیو برای ثانیه‌ای به اون میز خیره موند ، بعد آهی کشیدو راه افتاد سمت میز همیشگیشون کنار پنجره.

فقط ائون اونجا بود.

ریلکس ، لم داده روی صندلی ، با یونیفرم گشاد و موهایی که یجوری روی پیشونیش ریخته بودن که انگار عمدا ساعتها براش وقت گذاشته.

سرش پایین بودو با سرعت عجیبی توی موبایل مشغول تایپ کردن بود.

نور موبایل روی صورتش افتاده بودو گوشه‌ی لبش یه لبخند ریز گیر کرده بود که خیلی مشکوک بنظر میرسید.

خیلی مشکوک.

دیو روی صندلی نشست و پرسید"اسکای کجاست؟"

ائون سرشو بالا آوردو یه تای ابروش بالا رفت.

انقدر آروم و قضاوتگر که دیو حس کرد بزرگترین خیانت تاریخ رو انجام داده.

وقتی هیچی نگفت خنده‌ی خسته‌ای از ته گلوی دیو پرید بیرون"چرا جوری نگاهم میکنی که انگار اسمتو از لیست مسابقات خط زدم؟"

ائون بدون ذره‌ای تغییر حالت گفت"شاید واقعا اینکارو کردی"

"مطمئنم انجامش ندادم چون هنوز لیست به دستم نرسیده"

دوثانیه سکوت شد.

بعد ائون خیلی نمایشی آه کشید ، موبایلشو خاموش کردو کاملا به پشتی صندلی تکیه داد.

"عالیه..تایم استراحتمونو هردوتون پاشدین رفتین تا توی نمایش درام عاطفی حضور داشته باشین ، منم مثل باباهایی که بچه‌هاش توی شهربازی گم شدن اینجا تنهایی نشستم"

دیو با خنده‌ی کوتاهی سرشو تکون داد ، برای اولین‌بار بعد بحث کردنش با تی یه حس سبک کوچیک از ته دلش رد شد.

ائون با قاشقش ضربه‌ی کوچیکی به ظرف دیو زد ، بستنی وانیلی با سس بلوبری.

رنگ آبی سس زیر نور کافه برق میزد ، انگار یه تکه آسمون آب شده رو روی بستنی ریخته بودن.

"احساس میکنم بعد دعوا کردن با تی قند خونت افتاده ، یکم بستنی بخور"

دیو سرشو تکون داد"بعضی وقتا واقعا مثل باباها رفتار میکنی"

"فقط نمیخوام وسط اینهمه آدم غش کنی"

"چه دوست دلسوزی"

همون موقع اسکای وارد کافی‌شاپ شد و وقتی هردو برگشتن سمتش حالت نگاهشون همزمان تغییر کرد.

چون بجای یونیفرم ، تیشرت مشکی و آبی تیم بسکتبال تنش بود ؛ آستین‌های کوتاهش روی بازوهای عضلانیش کشیده شده بودن و حالت موهاش کمی بهم ریخته بود.

وقتی بهشون رسید دیو بالاخره پلک زد"ما امروز تمرین داشتیم؟"

اسکای صندلی کنار دیو رو عقب کشید و خیلی عادی و خونسرد نشست.

"نه ، من لباسمو به نانی قرض دادم"

چندثانیه سکوت.

و بعد ائون صاف‌تر نشستو دیو گوشه‌ی لبشو جمع کرد"خب؟"

اسکای بی‌تفاوت لیوان آبمیوه‌اش رو از روی میز برداشت"خب..؟"

دیو با چشمهایی که باریک شده بودن گفت"دقیقا بین شما دوتا چخبره؟دیروزم باهم تنها بودین"

اسکای چندثانیه فقط نگاهشون کرد و برای اولین‌بار توی اون چند دقیقه حالت صورتش یکم تغییر کرد ، انقدر کم که شاید حتی آدمی که سالها بود اسکای رو میشناخت هم متوجهش نمیشد.

دستهاش دور لیوان جمع شدن و ذهنش برای لحظه‌ای رفت سمت نانی.

حالت آشفته و بهم ریختش ، چشمهای فندقی رنگی که موقع گرفتن یونیفرم چندثانیه بیشتر بهشون خیره شده بود و بدتر از همه اون حس عجیبی که با تصور یونیفرمش توی تن نانی توی قفسه سینه‌اش میپیچید.

یه حس گرم.

آروم.

و شاید..آشنا؟

اسکای خوب بلد بود احساساتشو پنهان کنه برای همین فقط خیلی خونسرد گفت"باید خبری باشه؟"

صداش هنوز همون آرامش همیشگی رو داشت.

"اون همسایه‌ی منه ، تازگیا عضو باشگاهمونم شده طبیعیه که بهم نزدیک بشیم"

دیو چندثانیه بهش نگاه کرد بعد انگار که قانع شده باشه سرشو تکون داد"هوم..منطقیه"

ولی اسکای احساس میکرد حرفی که زده برای خودش کامل نیست و بدترین بخشش این بود که نمیخواست به این فکر کنه که چرا هربار که تصویر نانی با یونیفرم خودش توی ذهنش میومد یجای عجیبی توی دلش گرم میشد.

گرمایی که زیادی شبیه شروع یه دردسر بود.

ائون چندثانیه به اسکای خیره موند ، بعد خیلی آروم یه تکه از کیک رو با چنگال جدا کرد و برد سمت دهنش"حالا که بحث نانی شد.."

چشمهاش بین دیو و اسکای چرخید.

"فکر نمیکنین اومدنش به تیم یکم غیرمنطقیه؟"

دیو همونطور که به حرفهاش گوش میداد یه قاشق از بستنی برداشت و بدون اینکه جهت نگاهشو عوض کنه گرفتش سمت اسکای.

اسکای هم بدون حرف کمی به جلو خم شدو محتوای سفید و آبی رنگ قاشق رو خورد.

خیلی طبیعی و راحت.

انگار سالها بود همینجوری زندگی میکردن.

دیو پرسید"چرا باید غیرمنطقی باشه؟"

ائون خیره نگاهش کرد"دیو ، اون بلوئه"

وقتی اسم مستعار نانی بینشون پیچید یجوری توی هوا پخش شد که انگار خودش رنگ داشت.

آبیِ نئون ، مرموز ، دور.

ائون ادامه داد"یه گیتاریست که نصف عمرشو از دست مدیر دانشکده‌اش فرار کرده. مطمئنم اون قبل اومدن به اینجا حتی یبارم توپ دستش نگرفته"

دیو خندش گرفت ، واقعا تصویر نانی با توپ بسکتبال زیادی مسخره بود.

اون پسر با کیف گیتاری که همیشه روی شونه‌اش بود بیشتر شبیه کسی بنظر میرسید که ساعت سه نصفه‌شب کنار پنجره برای آهنگش متن مینویسه نه کسی که توی زمین مسابقه دنبال توپ میره.

ولی قبل از اینکه چیزی بگه اسکای خیلی آروم گفت"درواقع یبار توپ دستش گرفته"

یه تای ابروی دیو بالا رفت ، اسکای که انتظار داشت دیو حرفشو تائید کنه ولی جوابی که گرفته بود فقط سکوت بود گفت"واقعا رفیق؟مسابقات ورزشی دبیرستانو یادت نمیاد؟"

دیو برای چندثانیه واکنشی نشون نداد ، انگار واقعا داشت تلاش میکرد حافظشو برگردونه.

بعد با خونسردی گفت"تنها چیزی که یادمه اینه که بعدش رفتیم غذای چینی خوردیم"

ائون زد زیر خنده.

اسکای هم خندید ، خنده‌ی کوتاه و کمرنگی که همیشه یه حس عجیبی به آدم میداد..آروم ، خنک ، مثل نسیم شب کنار دریا.

بعد با تاسف سرشو تکون داد"با این حافظه چجوری توی آزمون دانشگاه قبول شدی؟"

ته نگاهش یچیزی نرم شده بود ، چون خودش اون روز رو خیلی دقیق یادش بود.

حالو هوای مدرسه ، بنرهای مسابقه و صدای سوت داور وسط زمین ورزش..و نانی که با اخم کنار زمین ایستاده بود ، انگار از همون ثانیه‌ی اول پشیمون شده بود که چرا اسمشو نوشته بود.

بعد از سالها هنوز جزئیات اون روز توی ذهنش زنده مونده بودن درحالیکه دیو حتی یادش نمیومد مسابقه‌ای وجود داشته.

آدمها همیشه سمت خورشید میرفتن ، نه سمت دریاهای ساکتی که فقط شبها عمقشون دیده میشد.

دیو دوباره یه قاشق بستنی برداشت و قبل از اینکه بخورتش گفت"خب حالا مهم نیست ، الان که عضو تیمه دیر یا زود مجبور میشه توپ دستش بگیره"

ائون جملشو تکمیل کرد"و دیر یا زود هم توسط خانم لی اخراج میشه"

اسکای آروم گفت"احتمالا"

دوباره اون سکوت نرم و راحت بینشون افتاد.

اون مدل سکوتی که فقط بین آدمهایی شکل میگیره که سالها کنارهم زندگی کردن.

دیو برای چندثانیه به نیم‌رخ اسکای نگاه کرد ، به انگشتهای بلندی که دور لیوان جمع شده بودن ، به آرامشی که همیشه ازش میگرفت.

یه عذاب‌وجدان ریز خزید زیر پوستش چون اسکای هنوز نمیدونست دیو از همین امروز خیلی آروم و نامحسوس تصمیم گرفته بود یکم ازش فاصله بگیره.

و همین موضوع قلبشو سنگین‌تر میکرد چون اسکای حتی ذره‌ای هم حواسش نبود که دیو قراره کم‌کم از خونه‌ی امنش دور بشه.

خیلی یهویی گفت"بعد کلاس بریم بیرون"

ائون پرسید"امروز؟"

دیو شونه بالا انداخت و سعی کرد لحنش عادی باشه"اگه مستقیم برگردم خونه دوباره به تی فکر میکنم"

اسکای گفت"پس بریم"

همیشه همینجوری بود.

هرچقدر هم که دنیا شلوغ میشد اسکای بدون سوال اضافه کنار دیو راه میرفت.

ائون نمایشی سرشو روی میز گذاشت و با غرغر گفت"عالیه ، دوباره قراره تا نصفه‌شب خیابون گردی کنیم چون تو چیزی به اسم احساسات داری دیو"

دیو خندید"توام داری"

ائون بدون اینکه سرشو بالا بیاره گفت"نه ، تنها چیزی که من دارم یه چهره‌ی جذابه"

اسکای هم زیرلب گفت"اعتمادبنفست واقعا ترسناکه"

"ممنون"

to be continued..

Report Page