CHAP10
Whi𐙚e Homeکافیشاپ دانشگاه توی شلوغی ظهر گم شده بودو صدای برخورد ظرفها و خندههای بلند مثل یه موسیقی جاز تند و کلافهکننده با ریتم نامنظمی داشت پخش میشد.
نانی درحالیکه نی پلاستیکی آبی رنگ رو با بیحوصلگی بین دندونهاش فشار میداد به نقطه نامعلومی نگاه میکرد ، انگار با هر قطره از اون قهوهی سرد میخواست سنگینی پلکهاشو کمی سبکتر کنه.
در ظاهر آروم بود اما توی ذهنش داشت خودشو بابت صفر و صد بودنش سرزنش میکرد ، تنظیم کردن پنجتا کلاس پشتسرهم اونم جوریکه حتی یک نیم ساعت استراحتشم دست نیافتنی باشه از اون کارای جوگیرانهای بود که زندگیشو به آشوب میکشید.
سی درست روبروش با تمرکزی که باعث غبطه خوردن بقیه میشد کتابو جلوی صورتش گرفته بودو همزمان تکههای ناهارشو با چنگال سمت دهنش میبرد.
میلک و لاو هم کنارهم نشسته بودن و میلک برای چندمین بار داشت داستان کلیشهای عاشق شدنشو توی همون روز اول مدرسه برای لاو تعریف میکرد ، داستانی که نانی و سی تک تک کلمههاشو حفظ بودن اما لاو همیشه اصرار میکرد که میخواد دوباره میلک واسش تعریف کنه.
صدای باز شدن درشیشهای بین شلوغی محو شد اما نانی با دیدن قامت بلند آشنایی از گوشهی چشم نی پلاستیکی رو از بین لبهاش فاصله دادو و خستگی چشمهاش توی کسری از ثانیه جاشو به یه حس جدید داد.
دیو همراه دوستهاش وارد اون فضای شلوغ شد..آئون با جدیت تمام داشت بهش گوشزد میکرد که سرد نکردن بعد از تمرین میتونه باعث ایست قلبی بشه و دیو بیخیال سرشو تکون میدادو میخندید.
قد بلندش اونو مثل یه نت متفاوت توی جمعیت نشون میداد ، کراوات یونیفرمش شل شده بودو چند تار موی لخت روی پیشونیش افتاده بودن ، این همون تصویری بود که توی ذهن نانی با کیفیت اسلوموشن ثبت میشد.
یهو نگاه دیو بین شلوغی روی نانی افتاد و بعد یه مکث کوتاه لبخندی زد که ریتم نفسهای نانی رو کند میکردو براش دست تکون داد.
نانی حس کرد تموم سلولهاش دارن جیغ میکشن اما با ظاهر و قیافهی خونسردی که اصلا بهش نمیومد دستشو بالا آوردو یجورایی اونم براش دست تکون داد.
بعد نگاهش سر خورد سمت اسکای که با لباسای مرتب کنار دیو راه میرفت و نگاهشون برای یک یا دو ثانیه طولانی بهم گره خورد.
چشمهای اسکای همیشه برخلاف چشمای براق دیو شبیه به یه اقیانوس آروم و ساکت بودن.
نانی لبهاشو از هم باز کرد تا لبخند کوتاهی بزنه اما اسکای خیلی زودتر نگاهشو ازش گرفت و بدون هیچ واکنشی همراه دوستاش به سمت پیشخوان رفت.
نانی وقتی سرشو برگردوند متوجه شد که سه جفت چشم و هرکدوم با حالتی متفاوت بهش خیره شدن.
نگاه خبیثانهی لاو ، ابروی بالا رفتهی میلک و نگاه منتظر سی انگار داشتن تمام واکنشهای مغز نانی رو اسکن میکردن.
نانی درحالیکه لیوان پلاستیکی قهوه بین انگشتهای باریکش فشار میداد گلوشو صاف کرد"چرا جوری نگاهم میکنین که انگار وسط دانشگاه کنسرت تکنفره داشتم؟"
لاو آه عمیقی کشید انگار داشت واسه صحنهسازی آماده میشد"واقعا نانی؟دیو همین الان جوری واست دست تکون داد که انگار تو تنها آدم توی کافیشاپی! نمیخوای راجبش چیزی بگی؟"
نانی درحالیکه دوباره نی رو هدایت میکرد سمت لبهاش شونه بالا انداخت"چی بگم؟دیشب همه چیزو براتون تعریف کردم"
سی کتابشو یکم پایین آوردو با صدایی که توش خنده موج میزد گفت"آره دیشب گفتی رفتی خونهی اسکای و با دیو حرف زدی اما بعدش بحث رو پیچوندی و بردی سمت اسکای"
نانی نی رو با کلافگی توی دهنش حرکت داد"خب؟"
لاو یهو خم شد سمتشو دستشو روی بازوی نانی گذاشت انگار با تکون دادنش میتونست کلماتو از دهنش بیرون بکشه"خب؟کامان نمیخوای بگی دیروز چه اتفاقی افتاده که همسر رویایی آیندت بین این جمعیت چهل پنجاه نفری فقط به تو توجه کرده؟"
میلک که تا اون لحظه فقط با تعجب به پینگپنگ کلامی اون سه نفر گوش میداد با چشمهای گرد شده پرید وسط بحثشون"چی؟صبر کن..چرا من همیشه آخرین نفری میشم که از دراماها باخبر میشه؟"
لاو مثل گزارشگرای فرش قرمز با هیجان چرخید سمت میلک"عزیزم وقتی منو تو دیروز داشتیم توی اتاقت همدیگه رو آرایش میکردیمو آهنگ گوش میدادیم نانی پیش دیو بود"
سی کتابشو یه ضرب بست و به نانی خیره شد.
"تعریف کن رفیق ، سطر به سطر"
نانی قلپ بزرگی از قهوهاش خورد و سرماش باعث شد عمق سینهاش تیر بکشه"قضیه اونجوری که فکر میکنین رمانتیک نبود ، دیو بخاطر دعواش با تی بیحوصله بودو من فقط داشتم آرومش میکردم. یجورایی..حس کردم اون دیوار همیشگی بینمون شکسته و صمیمی شدیم."
لاو جوریکه انگار وحشتناکترین خبر سال رو شنیده کف دستشو به پیشونیش کوبید"نانی تو یه لوزر واقعی هستی! واقعا نشستی به کراش پنجسالهات مشاوره دادی که چجوری با اکسش کنار بیاد؟تو باید از اون موقعیت استفاده میکردی نه اینکه نقش فرشتهی نجاتو بازی کنی!"
سی سرشو با تاسف تکون دادو با لحن آرومتری نسبت به لاو گفت"حتما حس بدی داشته..دیدن ناراحتی کسی که ازش خوشت میاد اونم بخاطر یه پسر دیگه"
نانی مکثی کردو انگشتهاش مه به وجود اومده روی ماگ پلاستیکی رو پاک کردن.
حس بدی داشت؟
سعی کرد لایههای دیشب رو ورق بزنه..عجیب بود اما واقعا اونقدرام که فکرشو میکرد قلبش مچاله نشده بود.
قبلا وقتی دیو و تی رو باهم میدید بیشتر از اینکه حسادت کنه غبطه میخورد ، انگار تی صاحب نُتی بود که نانی هنوز یاد نگرفته بود چطور به وجود بیارتش اما دیروز وقتی دیو داشت باهاش حرف میزد نانی فقط حس میکرد داره به حرفای یه رفیق قدیمی گوش میده.
درست مثل وقتایی که میلک و لاو توی احمقانهترین حالت ممکن دعواشون میشدو نانی و سی مجبور میشدن نقش تراپیست رو واسشون بازی کنن.
با کلافگی زیرلب زمزمه کرد"نمیدونم..انگار هرچی بهش نزدیکتر میشم اون تصویری که ازش ساخته بودم بیشتر تار میشه ، انگار دیو دیگه اون آدم دستنیافتنی نیست"
لاو با همون لبخند پیروزمندانه بشکنی توی هوا زد که صداش مثل یه نت آبی بین همهمهی رنگارنگ کافیشاپ پیچید"میدونستم! دقیقا همینه!"
نانی با اخمی که از سر گیجی روی پیشونیش نشسته بود به لاو خیره شد"چی رو میدونستی؟باز کدوم یکی از تئوریهات رو میخوای مطرح کنی؟"
لاو کمی سرجاش جابهجا شد ، موهاشو با حالت نمایشی مرتب کردو جوری به نانی زل زد که انگار یه معمای پیچیده رو بعد از سالها حل کرده"تو کل دیشب رو فقط بخاطر این توی فکر بودی که غیرعمدی اسکای رو ناراحت کردی ، نانی احساساتت دارن عوض میشن و میرن سمت کسی که به هیچ عنوان شبیه دیو نیست"
نانی با چشمهایی که از تعجب گرد شده بود تقریبا لیوان پلاستیکی رو روی میز رها کرد"چی داری میگی لاو؟سرت به جایی خورده؟"
سی که تا اون لحظه ساکت بود کتابشو کاملا کنار گذاشت و با لحن کاملا جدی گفت"خب مثل اینکه فرضیهی لاو راجب قرار گذاشتن با همسایت داره درست از آب درمیاد"
نانی تا حد امکان سعی کرد صداشو پایین نگه داره اما زیاد موفق نبود.
"زده به سرتون؟منو اسکای فقط دوستیم ، متوجهید؟ما تازه باهم دوست شدیم اون فقط یکی از هم تیمیهامه که اتفاقی باهام همسایست ، همین"
برای یکی دوثانیه سکوت عجیبی دورشون رو گرفت و بعد میلک با لحن حق به جانبی سکوت رو شکست"کامان بچهها! واقعا حرفاتون جدیه؟نانی آدمایی شبیه دیو رو دوست داره و اسکای هیچجوره شبیهش نیست"
شونه بالا انداختو ادامه داد"اسکای زیادی سرده ، نانی کسی رو میخواد که مثل دیو خونگرم باشه ، نه کسی که انگار متعلق به قطب شماله"
نانی با شنیدن حرف میلک بجای اینکه آروم بشه احساس کرد لرزش عجیبی توی گلوش نشسته و نگاهش ناخوداگاه به همون مسیری رفت که اسکای چندثانیه پیش از اونجا رد شده بود.
حرف میلک منطقی بود ، همون منطقی که نانی پنج سال باهاش زندگی کرده بود اما چرا ته دلش این عدم تفاهم بجای اینکه خیالشو راحت کنه بیشتر سردرگمش میکرد؟
سی درحالیکه با نوک انگشت روی جلد کتابش ضرب میگرفت اضافه کرد"اونقدرام گه میگی باهم فرق ندارن ، هردوشون بسکتبالیستو قد بلندن"
لاو با شنیدن این حرف جوری اخم کرد که انگار میخواست همون لحظه سی رو از کافیشاپ پرت کنه بیرون.
"تو واقعا داری این دوتارو باهم مقایسه میکنی؟چجوری میتونی یه روباه شلوغ و پر سروصدارو با یه پاپی درونگرا که فقط بلده نگاه کنه تو یه دستهبندی قرار بدی؟تنها چیزی که توش مشترکن همین بسکتبال بازی کردنشونه"
میلک که انگار از بحثهاشون خسته شده بود شونه بالا انداختو دستشو دور گردن لاو حلقه کرد"نمیخوام وارد مسائل خانوادگیتون بشم ولی بیاین منطقی باشیم ، نانی قطعا ترجیح میده وقتی میخواد کسی رو ببوسه یکم خودشو بالا بکشه..خب کیه که تفاوت قدی دوست نداشته باشه؟"
لاو بلافاصله جوابشو داد انگار که دیو دشمن خونیش بودو هر ویژگی مثبتش باعث عذابش میشد"میلک! نمیتونی همچین حکمی صادر کنی همه آدمای دنیا که عاشق تفاوت قدی نیستن ، گاهی آدم دلش میخواد صورت طرف دقیقا روبروی خودش باشه نه اینکه واسه یه نگاه کردن ساده گردن درد بگیره"
نانی برخلاف همیشه که با شنیدن اسم دیو و تصور بوسیدنش دستو پاشو گم میکرد اینبار سکوت کرد مثل اینکه حرفهای دوستهاش مثل یه مه از کنار گوشش رد میشدن.
اون برای اولین بار بجای پنیک کردن نگاهشو از روی میز خودشون دزدیدو به سمت میزی که حالا دیو و دوستهاش دورش مینشستن سر داد..دیو با همون لحن نرم و خندههای بلند مرکز توجه بودو داشت با هیجان برای بقیه چیزی تعریف میکرد ، و بعد نگاهش از روی دیو لغزیدو روی اسکای موند.
اون بدون حرف دستشو زیر چونهاش زده بودو به حرفهای دیو گوش میکرد ، تضاد بین اون شلوغی آفتابی و سکوت ابری توی ذهن نانی مثل یه ملودی مبهم میپیچید.
نیم نگاهی به چال گونهی دیو انداختو بعد ناخوداگاه دنبال همون خط محو روی صورت اسکای گشت.
سی اشارهای به ساعت مچیش کردو با جملهای که به زبون آورد انگار چندتا موج پرتلاطم به سمت نانی هجوم بردن و اون به دنیای شلوغش برگشت.
"نانی ده دقیقه دیگه کلاست شروع میشه"
نانی آهی کشیدو رو بهش گفت"میدونی سی درحال حاضر خستهترین و بیچارهترین آرتیست روی زمینم"
لاو با حالت نمایشی و لبهایی که به نشونهی دلسوزی جمع شده بودن گفت"آخی پسرم..دلم واقعا برات سوخت ، تو میری درس بخونی ولی من فعلا تا ساعت پنج همینجا ور دل دوستدخترم نشستم"
نانی با خندهی کوتاهی سرشو تکون دادو بند کیف سفیدرنگشو روی شونهاش انداخت ، سنگینی کیف روی استخون شونهاش یادآور کلاسهای طولانی بود که پیش رو داشت.
ماگ پلاستیکی قهوه رو که الان فقط نصفش پر بود رو برداشت و همونطور که از جاش بلند میشد گفت"بعد از کلاس میبینمتون ، دعا کنین زنده بمونم"
هنوز کلمهی "فعلا" کامل از دهن میلک خارج نشده بود که نانی چرخیدو وقتی اولین قدم رو برداشت..بوم!
انگار تموم آهنگهای دنیا یهویی قطع شدن و زمان ایستاد.
یکی که با عجلهی تمام از بین میزها رد میشد مستقیم توی بغل نانی فرود اومد ، برخوردشون انقدر ناگهانی بود که ماگ از دست نانی درست مثل یه سقوط آزاد و دراماتیک سر خورد.
لیوان با صدای بدی روی زمین افتادو محتویات باقیموندش مثل لکههای تیره روی یونیفرم سفید نانی و شخص روبروش پاشید.
نانی درحالیکه نفس توی سینهاش حبس شده بودو سرمای قهوه رو حالا روی پوستش حس میکرد با چشمهای گرد شده از شوک سرشو بالا آورد.
تی درست روبروی اون وایساده بود ، دستهاش توی هوا معلق بودن و نگاهش بین لکهی بزرگ روی لباس خودش و چهرهی نانی در نوسان بود.
چندثانیه بعد سکوت کافیشاپ که مثل یه پردهی سنگین تیره رنگ روی همه افتاده بود با صدای قدمهای آشنایی از بین رفت.
نگاه نانی سر خورد سمت دیو که سریع خودشو بهشون رسوند و خم شد تا کتاب آبیرنگ تی رو که نانی اصلا نمیدونست کِی وقت کرده روی زمین بیوفته رو برداره ، بعد صاف وایسادو کتاب رو سمت صاحبش گرفت اما تی قبل از اینکه نانی حتی بتونه پلک بزنه کتابو ازش گرفتو قسمت سیمی شدشو به تخت سینهی دیو کوبید..ضربهای که صدای خفهاش توی گوش نانی مثل یه سیلی بود.
بعد بدون حتی یه عذرخواهی کوچیک یا نگاه به پشت سرش با قدمای بلند از کنار دیو و نانی رد شد.
دیو آه غلیظی کشیدو دستشو با کلافگی بین موهای آشفتهاش کشیدو همزمان با برگشت همهمهی جمعیت نگاهشو به نانی دوخت..نگاهی که هنوز بوی اون برخورد تلخ رو میداد"حالت خوبه؟"
نانی نگاهی به لکهی تیره روی یونیفرمش انداخت ، خیسی قهوه حالا به پوستش چسبیده بودو لرزش خفیفی رو به تنش مینداخت.
رو به دیو با لبخندی که بیشتر شبیه یه نت لرزون و گیج بود گفت"کاملا...خوبم"
و بیتوجه به نگاههای سنگین لاو و سی بند کیفشو محکمتر فشار دادو به سمت در شیشهای کافیشاپ رفت.
هر قدمش روی زمین انگار از اون فشار خفهکننده دورترش میکرد اما سنگینی نگاه دیو و اتفاق چندثانیه پیش هنوزم مثل یه بار اضافی روی شونههاش بود.
.
.
.
ده دقیقه از شروع کلاس گذشته بودو نانی توی سرویس بهداشتی با کلافگی مشغول پاشیدن آب روی پارچهی یونیفرمش بود.
اما لکهی قهوه بیرحمتر از این حرفها بودو با هر قطره آب ریشههاش رو توی تارو پود سفید لباس عمیقتر میکرد.
سرشو بالا آورد و توی آینهی کدر و بخارگرفته به خودش خیره شد ، موهاش آشفته و چشمهاش از بیخوابی و کلافگی سرخ شده بودن.
زیرلب با حالت عصبی گفت"هیچ اهمیتی نمیدم که تی با دیدن دیو بخش رمانتیک و عاشقانهی مغزش تیر کشیده! اون حداقل میتونست یه معذرتخواهی ساده بکنه نه اینکه جوری رفتار کنه که انگار من یه تیکه از دکوراسیون بدشانس اونجام"
دستمالکاغذی خیس رو با حرص روی لکه کشید اما فقط باعث شد دایرهی قهوهای رنگ بزرگتر بشه ، انگار جهان داشت بهش میگفت که امروز روز درخشیدن نیست.
با شنیدن صدای باز شدن در چندثانیه سکوت توی فضا حاکم شدو بعد لحن آرومی باعث شد حرکت دستش متوقف بشه.
"نانی..؟"
نانی با شنیدن اسمش احساس کرد چندتا رگهی آبی خنک مستقیم به قلبش وصل شدن ، سرشو بالا آوردو از داخل آینه اسکای رو دید که داشت به سمتش میومد..ولی این آدمی که حالا روبروش وایساده بود هیچ شباهتی به اسکای چند دقیقه پیش نداشت.
بجای اون یونیفرم اتوکشیده حالا تیشرت مشکی و آبی تیم بسکتبال تنش بودو نفسهای سنگین و کوتاهش لو میداد که تموم مسیر رو تا اینجا دویده.
نانی با وجود اون لکهی زشت روی شکمش لبخندی زد که اصلا با وضعیت آشفتهاش سازگار نبود.
"سلام اسکای..اگه اومدی بگی که چند دقیقه پیش وسط یه سریال درامای کرهای سطح پایین گیر افتاده بودم ، کاملا بهت حق میدم من امروز بدشانس ترین آدم روی زمینم"
اسکای برای ثانیهای مکث کرد ، نگاهش بین لبخند نانی و لباسش چرخیدو بعد یهو خندش گرفت..خندهی محوی که انگار فقط وقتی با نانی بود اجازه داشت روی صورتش بشینه انگار در برابر این حجم از پرحرفی هیچ دفاعی نداشت.
"فقط اومدم اینو بهت بدم"
دستشو جلو آوردو یونیفرم سفید خودشو که با دقت تا شده بود رو گرفت سمت نانی.
نانی با قیافه متعجب و چشمهایی که دوباره گرد شده بودن نگاهش کردو قبل از اینکه بخواد دوباره با کلماتش فضارو شلوغ کنه اسکای سریع ادامه داد"امروز فقط کلاسای عملی دارم..لباس ورزشی پوشیدم ، میتونی تا آخر روز بپوشیش"
نانی به پارچهی تمیز توی دست اسکای نگاه کرد که بوی ملایم پودر لباسشویی و عطر سردی ازش بلند میشد.
با چشمهایی که حالا از شدت قدردانی برق میزدن لباس رو از دستش گرفت و انگشتهاش وقتی با پارچهی خنک و تمیز برخورد کردن حس کرد تموم اون کلافگی مسخره جاشو به یه آرامش ناگهانی داده.
"تو واقعا فرشتهی نجات منی اسکای! اگه نبودی امروز با یه فاجعهی شکلاتی تموم میشد"
اسکای با شنیدن کلمهی "فرشتهی نجات" لبخند محو و کمیابش به وضوح کمرنگ شد و برای ثانیهای همونجوری موند.
نگاهشو از نانی گرفت و درحالیکه دستشو سمت پشت گردنش میبرد قدمی به عقب گذاشت"دیگه دارم میرم ، تمرینم شروع شده"
قبل از اینکه نانی بتونه تشکر کنه چرخید سمت در و با همون سرعت عجیبی که اومده بود از دید نانی خارج شد.
صدای بسته شدن در مثل پایان یه موسیقی کوتاه بود.
نانی نفسشو با آسودگی و صدای بلندی بیرون داد ، به لباس توی دستش نگاه کردو به خودش تشر زد که شاید اونقدرام بدشانس نیست.
کیف سفید رنگشو از روی شونهاش برداشتو بعد از اینکه به آویز فلزی کنار دیوار آویزونش کرد مشغول باز کردن دکمههای لباسش شد.
بعد از اینکه یونیفرم اسکای رو پوشید و آخرین دکمه رو هم بست سرشو بلند کرد تا خودشو توی آینه ببینه و دقیقا همون لحظه خندهی کوتاهی از بین لبهاش سر خورد.
لباس اسکای رسما روی تنش زار میزد ، سرشونهها چندسانتیمتر پایین تر از جای اصلیشون وایساده بودنو آستینها انگشتها و مچ دستشو در آغوش گرفته بودن.
"خب..واقعا دور از انتظار نبود"
اسکای ورزشکار بود ، کسی که تموم روزشو با وزنههای سنگین و توپهای بسکتبال میگذروندو بدنشو با هر ثانیه تمرین تراشیده بود.
و نانی؟نانی فقط یه دانشجوی موسیقی بود که سنگینترین چیزی که توی عمرش بلند میکرد گیتار عزیزش بود.
چندبار لبههای لباس رو کشیدو سعی کرد اونو توی تنش مرتب کنه اما لباس اسکای قصد داشت مدام بهش یادآوری کنه که صاحبش چقدر با اون متفاوته.
عطر خنک لباس مثل یه ملودی آبی با هر حرکت توی فضا پخش میشدو حسی شبیه یه آغوش دور رو براش تداعی میکرد.
با یه حرکت نسبتا تند یونیفرم کثیفشو مچاله کردو لابهلای دفترچههای نت جاش داد.
کیف رو روی شونهاش جابهجا کردو با قدمهایی که حالا سبکتر از قبل شده بودن به سمت کلاسش راه افتاد.
همونطور که راهروی خلوت دانشکده زیر پاهاش ورق میخورد نانی متوجه شد که دیگه به لکهی شکلاتی یا بلو فکر نمیکنه و برعکس حواسش روی لباسیه که بوی عطر سرد یه پسر جدی رو میده.
to be continued…