CHAP9
Whi𐙚e Homeوقتی نانی پشتسر جینگ وارد خونه شد با بسته شدن در صدای خفهی خیابون مثل یه موج آبی عقب کشید ، برای چندثانیه توی فضا موندو بعد محو شد.
جینگ با اون کیف بزرگ پارچهای که انگار نصف شهر رو توش جا داده مستقیم رفت سمت آشپزخونه و باکسهارو یکییکی روی کانتر گذاشت.
نفس عمیقی کشیدو شونههاشو صاف کرد انگار قرار بود گفتوگوی معمولِ آخر شب رو شروع کنه.
"خب؟"
صداش مثل همیشه ریلکس بود اما یه کنجکاوی ریز داخلش موج میزد.
"وقت گذروندن با همسایمون چطور بود؟"
نانی همونجا وایساد ، دستهاش کنار بدنش آویزون بودن و نگاهش روی صورت خواهرش بود..روی چشمهایی که زیادی حواسشون جنع بود یا شایدم فقط یه جواب ساده از نانی میخواست.
یچیزی توی سینهاش لرزید و یه فشار نامرئی مثل بغضِ بدون شکل گلوشو فشار داد.
بدون اینکه چیزی بگه یهویی چرخید و بدون هیچ توضیحی با عجله رفت سمت پلهها.
"نانی؟"
صدای جینگ از طبقهی پایین بلند شد اما نانی دیگه جوابی نداد.
در اتاقشو که بست انگار دنیا یه درجه ساکتتر شد..نور آبی کمرنگی که از چراغخواب کنار تخت میومد اتاق رو شبیه آکواریوم میکرد.
ماگشو همونجوری گذاشت روی میز و کیف ورزشیش افتاد کنار تخت ، صداش مثل افتادنِ یه فکرِ خسته بود.
روی تخت نشست و گروه چتشو باز کرد ، اسمهای لاو و سی مثل دو نقطهی امن بودن.
بدون هیچ مکث یا تایپ کردنی انگشتشو روی دکمهی ویدیوکال فشردو منتظر به اسکرین خیره شد اما انگار یه تصویر دیگه جلوی چشمش بود.
آشپزخونهای که توی نور ظهر غرق شده بود ، یه لبخند کمرنگ و نگاهی که ازش فراری بود.
تماس وصل شدو تصویر لاو اومد بالا ، موهاشو جمع کرده بودو نور صورتی اتاقش انگار روی چهرهاش فیلتر مینداخت..نیم ثانیه بعد هم سی اومد.
لاو موبایل رو با دقت گذاشت روی قفسهی روبروی تختش ؛ کادر صاف و نور با کیفیت ، انگار قرار بود ویدیوی روتین شبانه ظبط کنه.
بعد بدون ذرهای عجله بطری سِرم رو برداشتو با آرامش آزاردهندهای روی پوستش زد.
سی دراز کشیده بود ، سرش کمی کج و ابروهاش تو هم ، نگاهش از اون نگاههایی بود که انگار میخواست از پشت موبایل و لابهلای پیکسلها بفهمه چرا نانی شبیه آدمی شده بود که دلش میخواست نصفهشبی گیتارشو بکوبه توی دیوار..یا توی سر خودش.
"چیشده نانی؟"
صداش آروم اما بُرنده بود.
نانی لبهاشو از هم فاصله داد اما لاو سریعتر بود.
"وایسا من بهت بگم سی"
همزمان که با انگشتش ضربههای نرمی روی گونهاش میزد گفت"نانی همین الان از پیش کراشش برگشته ؛ الانم احتمالا ناراحته که چرا بیشتر پیشش نمونده برای همین به منو تو زنگ زده که بریم پیشش ، شمع روشن کنیم ، وِرد بخونیمو از کائنات بخوایم دیو جذبش بشه"
یه مکث نمایشی کردو نگاهش چرخید سمت دوربین.
"درحالیکه منو تو از همون اول مخالف دیو بودیم"
جملهی آخرو جوری گفت که انگار لاو و سی پدرمادر نانی بودن ، نانی با دیو ازدواج کرده بودو اونا فقط برای احترام به مراسم رفته بودن.
سی یه نفس کوتاه کشیدو گفت"لاو..درسته که ما باهاش مخالف بودیم.."
شونه بالا انداخت"اما خب کی میتونه از یه پسر قدبلند ورزشکار بگذره؟"
نانی که تا اون موقع ساکت بود انگشتهاش دور کاور موبایل محکمتر شدن و بعد یهو منفجر شد.
"من احساس میکنم اسکای رو ناراحت کردم"
صداش یکم بالاتر رفت"اما واقعا هیچکاری نکردم! هیچ اتفاق خاصی نیوفتاد"
از جاش بلند شدو توی بیهدف ترین حالت ممکن شروع به راه رفتن کرد.
"نکنه فکر کرده من قراره با دیو صمیمی بشم؟نکنه فکر کرده میخوام رفیقشو بدزدم؟من اصلا..وای دارم دیوونه میشم"
خودشو پرت کرد روی تخت و سرشو به بالش فشار داد ، انگار با این کار قرار بود صداها خاموش بشن و لبخندِ بیرمق اسکای از بین بره.
نور آبی اتاقش روی دیوار میلرزید ، مثل موجی که به ساحل میخورد و هنوز معلوم نبود میکشه عقب یا قراره همهچیز رو با خودش ببره.
لاو سرشو با تاسف تکون داد مثل اینکه داشت برای سرنوشت همهی آدمایی که بیش از حد فکر میکردن افسوس میخورد.
بعد دوباره مشغول کار خودش شدو انگشتهاش نرم و منظم روی پوستش حرکت کردن ، مثل کسی که باور داشت دنیا هرجوری باشه با یه مرطوبکنندهی خوب قابل تحمله.
سی کادر رو بیشتر گرفت سمت خودشو با صدایی ساده و بدون هیجان گفت"چرا بهش پیام نمیدی؟شاید فقط توی ذهنت اینجوریه..با یکم حرف زدن حس بدت از بین میره"
نانی سرشو بالا آورد ، موهاش روی صورتش ریخته بودن و لحن صداش بین خستگی و ناباوری سردرگم بود.
"سی..الان جدی هستی؟"
دستش رفت لای موهاش و از پیشونیش کنارشون زد.
"من اصلا با چیزی به اسم اکانت اسکای آشنایی ندارم ، الان یهویی بهش پیام بدم ضایع نمیشه؟"
لاو همونطور که در بطری سِرُم رو میبست آهی کشید که سالها تجربهی حماقتهای عاشقانه پشتش بود.
"مطمئنم آیدیشو حفظی نانی"
نگاهش از گوشهی چشم افتاد سمت دوربین.
"هروقت دنبال عکسو ویدیوی بیشتر از دیو هستی میری سراغ پیج اون بدبخت"
سکوت.
نانی بدون اینکه چیزی بگه با اخم بهش خیره شد ، چون حقیقت همین بود.
وقتی دیو چندروز استوری نمیذاشت و پست جدیدی درکار نبود نانی میرفت سراغ پیج دوستهاش..اسکای ، چهرههای تگ شده ، ویدیوهای تمرین و لبخندهایی که مستقیم رو به دوربین نبودن.
نفس کوتاهی کشیدو صداش آرومتر شد انگار خودشم امیدوار نبود جواب خاصی بشنوه"مطمئنین ایدهی خوبیه؟"
سی بدون مکث گفت"فقط انجامش بده ، چرا انقدر بهش فکر میکنی؟"
نانی همزمان که توی ویدیوکال بود انگشتش روی کیبورد لغزید ، یوزرنیم اسکای درست پایین یوزرنیم بلو بود.
پروفایل آبی رنگش مثل آسمونی که بیش از حد آروم بود میدرخشید.
قبل از اینکه بدونه شجاعتش از کجا اومده وارد پیجش شدو بعد فالو کردن اسکای زیرلب گفت"من باید برم"
صداش انقدر نرم و محو بود که انگار داشت با خودش صحبت میکرد.
لاو انگشتاشو بالا گرفت و یه بوس بزرگ واسشون فرستاد ، سی هم با خنده گفت"شب بخیر ماماان"
نانی بیتوجه بهشون با حواسپرتی دکمهی قرمز رو فشار داد و صافتر نشست.
نگاهش از پنجره به خونهی روبرویی افتاد ، چراغ اتاق اسکای خاموش بودو تاریکی شب مثل مخمل آبی روی ساختمون و خیابون باریک بینشون پهن شده بود.
همون لحظه صدای جینگ از طبقهی پایین بلند شد که میگفت شام آمادست.
نانی نفس عمیقی کشیدو با دستهایی که یکم میلرزیدن شروع کرد به تایپ کردن: 'چطوری اسکای'
حروف یکییکی مثل قطرههای بارون روی شیشهی ذهنش چکیدن.
موقع شام نانی سعی کرد با جینگ صحبت کنه و بخنده ، حتی بعدش آشپزخونه رو تمیز کرد و باهم سریال دیدن اما تقریبا تمام حواسش پرت موبایل بود ، سمت نور آبیِ خاموش و پیامی که سین نشده بود.
اسکای هیچ جوابی نمیداد و این سکوت مثل یه موج سنگین به قلب نانی فشار میاورد.
اون حتما ناراحت بود که نانی به دیو نزدیک شده ، اما نانی به هیچ عنوان قصد رفاقت با دیو رو نداشت.
دیو؟فقط یه آدم جذاب بود.
یه آدم جذاب که چندسالی میشد یه کراش کوچیک روش داشت ، همین.
روی صندلیش نشست و همونطور که گیتارشو برمیداشت نگاهش دوید سمت پنجره.
همینکه انگشتش روی سیمهای گیتار فرود اومدن چراغ اتاق اسکای روشن شدو نور نرمش کمی اطراف رو روشن کرد.
نانی با دیدن اسکای که حولهی کوچیکی روی سرش بودو موبایل به دست میرفت سمت تختش موبایل خودشو برداشت و رفت سراغ نوتفیکیشنها.
یک ثانیه ، پنج ثانیه ، ده ثانیه.
و بعد اسکای یه استیکر فرستاد ، یه سگ سفید کوچولو که لبخند میزد.
نانی با لبخند کوتاهی گیتار رو به میز تکیه دادو مشغول تایپ کردن شد اما چندبار پاکش کرد.
باید چی مینوشت؟کدوم جمله میتونست درست حسشو منتقل کنه؟
درنهایت گوشهی لبشو به دندون گرفت و نوشت: 'سه روز بعد بریم سفالگری یادت بدم؟'
جوابی که گرفت خیلی کوتاه و خشک بود ، مثل قطرهی آب روی شیشهی قلب نانی: 'i don't know'
نانی سریعا وارد گالریش شد و یکی از عکسهای سفالگریش با لاو و سی رو پیدا کرد.
لاو وسط نانی و سی وایساده بودو با دستهای کثیف و پر از خاک سفال بغلشون کرده بود.
پایین عکس تایپ کرد: 'اگه باهام بیای مطمئنا بهت خوش میگذره'
اسکای تایپ کرد..پاک کرد..دوباره تایپ کرد و بازهم پاکش کرد.
نانی با اخم سلاح نهاییشو آماده کرد: 'وقت گذروندن با من انقدر خسته کنندست؟'
واقعا همچین فکری نمیکرد این فقط یه تیکه برای راضی کردن آدما بود و معمولا همیشه سریع جواب میداد.
بعد از چندثانیه اسکای یه پیام کوتاه فرستاد: 'صبح بریم یا عصر؟'
لبخند نانی دوباره برگشت ، انگار ابر آبی توی دلش دوباره پررنگ شده بود.
با احتیاط تایپ کرد: 'عصر ، وقتی هوا خنکه میریم'
چندثانیه به اسکرین خیره موند و بعد دوباره نوشت: 'داری چیکار میکنی؟'
اسکای خیلی زود جواب داد: 'تازه از حموم اومدم'
همین.
جوابش فقط یه جملهی ساده بود اما نانی حس کرد یه بخار گرمِ آبی از پشت اسکرین روی نوک انگشتهاش نشست.
قرار بود فقط بخاطر سبک شدن دلش به اسکای پیام بده اما به این نتیجه رسیده بود که به طور عجیبی چت کردن باهاش عجیب لذتبخش و راحته.
پیامها یکییکی پشت سر هم اومدن و از چیزای بیاهمیتی شروع شدن ؛ از اینکه موهای اسکای بعد حموم چقدر بد حالت میشن ، از اینکه نانی هنوز لباسای باشگاهشو عوض نکرده و از اینکه شب چقدر میتونه ساکت باشه.
کمکم اسکای کنار پیامهاش ایموجی گذاشت و حتی از پنجرهی اتاقش و نور کشاومدهی آبی عکس گرفت ، نانی هم از پنجرهی خودش توی همون زاویه عکس گرفت.
یجایی وسط خندهها و پیامهای نصفهنیمه اسکای تایپ کرد: 'بیا بریم جلوی پنجره'
و بعد چندثانیه هردوشون با فاصلهی چندمتری و خط نازکی از نور وایسادن ، مثل دوتا بچهای که نمیدونستن چرا دلشون گرم شده بیصدا برای هم دست تکون دادن و اصلا متوجه نشدن کی زمان گذشت.
عقربههای ساعت سه و نیم صبح رو نشون میداد که نانی گیتارشو برداشت و همونطور که روی تخت مینشست نوشت: 'میتونم بهت زنگ بزنم؟'
اسکای بعد چندثانیه مکث جواب داد: 'چرا؟'
'میخوام گیتار بزنم'
دوثانیه بعد اسکای خودش زنگ زد و نانی تماس رو گذاشت روی اسپیکر.
"سلام اسکای"
از اونور صدای خوابآلود و گرفتهی اسکای توی گوشش پیچید.
"سلام نانی"
نانی گیتار رو توی دستهاش جابهجا کردو چوب سردش باعث قلقلک انگشتهاش شد.
"این آخرین آهنگیه که یاد گرفتم..تو اولین کسی هستی که میشنویش"
یه مکث کوتاه بینشون افتاد ، نانی کمی به سمت موبایل خم شدو با تردید پرسید"خوابت گرفت؟"
"نه..شروع کن"
صدای اسکای صاف بود اما نانی تونست از پشت موبایل لبخند پنهانشو حس کنه.
انگشتهاشو روی سیمها گذاشت و اولین آکوردش مثل یه نفس لرزون توی تاریکی شب پخش شد.
بدون هیچ عجلهای شروع کرد ، سعی کرد اینبار انگشتهاش بجای سُر خوردن روی سیمها راه برن و ریتمش نرمتر شد انگار خود گیتارم به ملودی خودش داشت گوش میداد.
دو دقیقه گذشت.
شاید کمتر ، شایدم بیشتر.
وقتی آخرین نت توی هوا حل شد نانی نفسشو نگه داشت و اسکای بدون هیچ اغراقی گفت"این..خیلی خوبه نانی"
نانی گیتارو همونجا روی تخت ول کردو خودشم صاف دراز کشید ، موبایلو کنار سرش گذاشتو با رضایتو خستگی گفت"بنظرت ویدیوشو بگیرم؟واسه کمپانی خوبه؟"
"خوبه ، یه امتحانی بکن"
نانی با یادآوری کمپانی و رویاهاش آه کوتاهی کشید و خیلی یهویی گفت"ولی معلوم نیست قبول بشم یا نه ، نود درصدش به این بستگی داره که بتونم بلو رو پیدا کنم یا نه"
صدای اسکای نرمتر و نزدیکتر از همیشه شد ، انگار همینجا کنارش روی تخت نشسته بود نه توی خونهی روبرویی.
"یعنی اگه قضیهی بلو تموم بشه یکم خیالت راحته؟"
پلکهای نانی سنگین شدن و صدایی که از گلوش دراومد خوابآلودتر از افکارش بود"معلومه..اون الان بزرگترین مشکل منه"
اسکای آروم گفت"پس..من کمکت میکنم"
یچیزی توی صداش بود ؛ نه هیجان نه شوخی ، یه قطعیت کمصدا.
اما نانی انقدر خسته بود که نتونست بهش فکر کنه و چراغهای ذهنش یکییکی خاموش شدن.
چند دقیقه بعد درست قبل از اینکه کاملا خوابش بگیره آخرین چیزی که شنید صدای اسکای بود.
"شببخیر نانی"
و بعد همهچیز توی سیاهی شب حل شد.
تمرینهای طاقتفرسای سرصبح ، دیو ، ناراحتی اسکای ، بلو..همهچیز عقب رفت و اتاق نانی کمکم توی نور آبی کمرنگ صبح غرق شد،
نوری که نه پایان بود نه شروع ، فقط یه مکث آروم بین دو نفس.
to be continued…