CHAP1

CHAP1

Whi𐙚e Home

نور ملایم آبی از اسکرین موبایل روی چهره‌اش پخش شده بود ؛ انگار تارموهای روشنش این نور رو میگرفتن و نرم‌تر میشدن..درست مثل انعکاس نیمه‌خاموش چراغهای خیابون روی سطح دریا وقتی نصفه‌شب قدم میزنی.


نانی داشت برای بار یازدهم بخش قوانین اپلای رو اسکرول میکرد و هربار انگشتهاش کمی کندتر از دفعه‌ی قبل حرکت میکردن ، نه از خستگی بلکه بخاطر اظطرابی که مثل سیم‌های گیتار زیر انگشتهاش میلرزید.


'شرط اپلای شماره4: داوطلب باید یک ویدیوی 120 ثانیه‌ای از اجرای موسیقی خود (ترجیحا گیتار یا درامز) ارسال کند که اوج استعداد ذاتی و منحصر به فرد اورا به نمایش بگذارد'


نفسشو کلافه بیرون داد و با انگشت زخمیش روی اسکرین ضرب گرفت انگار دنبال ریتمی میگشت که هیچ‌جایی پیدا نمیشه.


"اوج استعداد ذاتی؟..این چه شرط مزخرفیه آخه"


صداش توی اتاق نیمه‌تاریک پیچیدو توی نور آبی اسکرین محو شد.


اتاق پر از چیزایی بود که نشون میداد نانی اینجا زندگی میکنه: کیف گیتار ، دفترچه‌ی موسیقی که لبه‌هاش تا شده بودن ، یه لیوان استارباکس خالی که نی آبی خمیده‌اش هنوز توش مونده بود و پوسترهای قدیمی یه بند راک که انگار دنیای خودشونو داشتن.


با انگشت شست زیر پلکشو مالید و موهاش روی پیشونیش افتادن.

مشکل گیتار زدن نبود.

مشکلش این بود که تمرین و تکرار هیچوقت توی نگاه بقیه به اندازه‌ی نبوغ نمیدرخشید.


نانی عاشق موسیقی بود اما خودشم میدونست این عشق همیشه مثل ضربان قلب نامنظم یه‌جاهایی کم میاره.

آکوردهاش بعضی روزها میلغزیدن ، انگشتهاش گاهی روی سیم‌های گیتار مکث میکردن و ریتمش نامنظم میشد.


صدای باز شدن در رشته‌ی افکارشو مثل سیم گیتاری که یهو پاره میشه برید ، وقتی سرشو بلند کرد پلکهاش هنوزم بخاطر نور آبی موبایل نیمه‌بسته بودن.


خواهرش به چارچوب در تکیه دادو با خونسردی همیشگیش بسته‌ی بزرگ چیپس رو باز کرد..خیلی آروم و بی‌تفاوت گفت"دوستات پایین منتظرن ، چرا هنوز آماده نشدی؟"


بعد یه تکه چیپس رو مثل کسی که هیچ عجله‌ای برای شنیدن جواب نداره انداخت توی دهنش.


نانی موبایل رو خاموش کرد و کوله‌پشتیشو از روی میز برداشت.

در عرض چندثانیه کتابهاش ، دفترچه‌ی نت و حتی یه مداد نصفه‌شکسته رو توش جا داد و کوله‌پشتی تبدیل به یه ملودی بی‌نظم اما مفید شد..دقیقا مثل خودِ نانی.


"چی میشد اگه دانشگاهو بیخیال میشدمو مستقیم میرفتم کمپانی موسیقی؟"

زیپ کوله رو با دندون نگه داشتو کشید"آخه این سرفصلای مسخره به چه دردم میخورن؟"


در همون حین دسته‌کلیدهایی که برای اتاق موسیقی دانشگاه قرض گرفته بود از گوشه‌ی میز افتاد.

نانی سریعا خم شدو بعد برداشتنش با یه حرکت اونو به کمربندش آویزون کرد ، کلیدها مثل برخورد دو نت روی پیانو صدای کوچیک و شفافی دادن.


جینگ شونه بالا انداخت و قبل از اینکه اتاق رو ترک کنه گفت"میتونی بری ، ولی اونوقت دیگه از کراش عزیزت خبری نیست"


جمله‌ی آخرش مثل یه نت اشتباه وسط آهنگ قلب نانی برخورد کرد و انگار یکی کلید چراغ اتاق خاطراتو زد.




نور اتاق محو شدو نانی توی ذهنش به سالهایی برگشت که هنوز یونیفرم دبیرستانی میپوشیدو همیشه هم یقه‌اش کج بود چون حوصله‌ی صاف کردنشو نداشت.


اونروز آشپزخونه‌ی قدیمیشون زیر نور گرم خورشید کوچیکتر بنظر میرسیدو بوی وانیل توی هوا پخش بود.


نانی کنار کانتر وایساده بود ، موبایل توی دستش و با صدای بلند مشغول خوندن دستور پخت کیک بود.

"و بعد صد گرم آرد اضافه کنید..جینگ مراقب باش نریزه زمین"


نگاهش سمت خواهرش سُر خورد که با موهای پشت‌ سربسته‌شده و تمرکز خالص داشت مواد رو مخلوط میکرد.


"بنظرت خامه رو صورتی کنیم؟باحال میشه"

لحن صداش پر از امید بود مثل اینکه انتظار داشت جینگ با ذوق موافقت کنه.


اما جینگ بدون اینکه حتی سرشو بالا بیاره گفت"نه ، توی دستور پخت اصلی گفته خامه باید ساده باشه"


نانی آه بلندی کشید"چرا همه‌چیز باید طبق دستور اصلی باشه؟یکم دراما لازم داریم ، یکم وایب ، یکم..نمیدونم..سفید زیادی بی‌روحه"


جینگ هنوزم مشغول وزن کردن آرد بود انگار اصلا صدای نانی رو نمیشنوید.


نانی موبایل رو روی کانتر گذاشت ؛ نور اسکرین خاموش شدو صدای سایلنت شدنش مثل آخرین نت قبل از شروع یه آهنگ جدید توی آشپزخونه پیچید.


یکدفعه بدون مقدمه ، بدون ذره‌ای فکر کردن و هیچ برنامه‌ای درست وسط ریختن آرد و باز کردن بسته‌ی کره گفت"من فکر کنم پسرارو دوست دارم"


سکوت.


نه یه سکوت معمولی ، از اون سکوت‌هایی که انگار کل جهان یه سطر مکث میکنه تا مطمئن باشه همه‌چیز اوکیه.


خود نانی هم از سرعت اعترافش جا خوردو قلبش مثل ضربه‌های تند درام به قفسه سینه‌اش کوبید.

بعد با صدای پایین‌تری ، انگار داشت یه راز بامزه رو افشا میکرد ادامه داد"یعنی..مطمئنم که همکلاسیم دیو رو دوست دارم"


حس کرد زمان داره کش میاد..طولانی ، آبی و عمیق درست مثل وقتیکه یه آکورد روی گیتار برای چندثانیه توی هوا میلرزه.


جینگ با کاسه‌ی آرد توی دستش خشکش زدو فقط یک ثانیه مکث کرد ولی همون یک ثانیه کافی بود تا ظرف از دستش لیز بخوره.


نانی فقط تونست با چشمهای گشاد نگاه کنه.


ابر سفیدی از آرد مثل یه انفجار نرم و خنک توی هوا پخش شد.

دونه‌های ریز مثل برف یا گرد ماه روی صورت جینگ نشستن و لابه‌لای موهای نانی فرود اومدن.


جینگ با ظاهری که شبیه یه شبح گیج بود چندبار پلک زد ، مژه‌هاش سفید شده بودن و هر پلک زدن باعث میشد دونه‌های آرد روی گونه‌هاش بریزن.

بعد گفت"همسایه روبه‌روییمون..بایسکشواله"


نانی با دهن نیمه‌باز گفت"خب؟"


جینگ با دوتا انگشت آرد رو از مژه‌های بلندش کشید بیرون و جوریکه انگار درحال ارائه‌ی یه حقیقت علمی بود گفت"واکنش دیگه‌ای به ذهنم نرسید"


یک ثانیه سکوت.

دوثانیه‌.

بعد..


یه صدای خفه از ته گلوی نانی بلند شد و جینگ ابرو بالا انداخت.

و یهو هردو خندشون گرفت.


از اون خنده‌هایی که آدمو سبک میکرد و قلب از چیزی که میترسید آزاد میشد.


صدای خندشون توی آشپزخونه پیچید ، به کابینت‌ها برخورد کرد و برگشت توی هوا..مثل ریتم ثابت یه آهنگ قدیمی که همیشه قرار بود توی ذهن بمونه.


جینگ با رد آرد سفید روی سرو صورتش گفت"خب ، حالا من میدونم و هنوزم خواهرتم و هنوزم قراره توی درست کردن کیک گند بزنم"


برای چندثانیه‌ی آردآلود و گرم نانی حس کرد دنیا جاییه که میتونه توش نفس بکشه و همون کافی بود.

این تمام چیزی بود که برای پذیرفته شدن نیاز داشت.




صدای بوق ماشین مثل یه نت تیز و قرمز رشته‌ی خاطرات نانی رو برید.

پلک زد و نور آبی خاطرات محو شد.


اتاق برگشت سرجای خودش ؛ کمی نامرتب ، کمی گرم و پر از بوی اسپری‌مو و کاغذ.


وقتی از پنجره بیرونو نگاه کرد ماشین قرمز لاو کنار خیابون پارک شده بود و رنگش زیر نور آفتاب مثل یه تیکه‌ی براق چشمک میزد.

به محض اینکه لاو نانی رو دید دستشو از پنجره بیرون آوردو تکونش داد.


سی هم نصف بدنشو تا کمر از پنجره‌ی عقب ماشین بیرون داده بود و داشت با همسایه‌ی روبرویی نانی صحبت می‌کرد.


و خب این صحنه کاملاً طبیعی بود؛ سی می‌تونست با هرکسی توی ده ثانیه گرم بگیره و علاوه بر این موضوع، اونا هر دو توی تیم بسکتبال بودن پس تعجبی نداشت که سی با شوق درباره‌ی کارای امروزشون حرف بزنه.


نانی متقابلاً برای لاو دست تکون دادو بعد از اینکه با عجله کوله‌پشتی و کیف مشکی گیتارشو برداشت از پله‌ها پایین رفت.


با هر قدمی که برمی‌داشت احساس میکرد ذره‌ای از اضطرابش توی اتاق جا می‌مونه چون دو نفر پایین منتظرش بودن.


دو نفری که نانی باهاشون پلی‌لیست مشترک داشت ، دو نفری که وقتی دستهاشونو دور گردنش می‌انداختن لبخندش از همیشه پررنگ‌تر می‌شد.


نانی تقریباً تمام رازهاشو با اونا در میون گذاشته بود، از اولین باری که دیو رو توی دبیرستان دیده بود تا استرسی که هر شب از اپلای برای کمپانی داشت و حتی نگرانی‌های کوچیکی که خودش هم هیچوقت نفهمید چرا مهمن.


اگه چیزی به اسم عشق وجود نداشت و دنیا می‌خواست تیکه‌های گمشده رو جور دیگه‌ای تعریف کنه اون وقت سی و لاو قطعاً نیمه گمشده‌ی نانی بودن.

نه از جنس رابطه‌ی عاشقانه،

از جنس خونه.


قبل از اینکه از خونه بزنه بیرون با صدای بلندی گفت "جینگ من رفتم"


جینگ از طبقه‌ی بالا فقط یه "باشه، زیاد فکر نکن!" گفت و صدای بسته شدن در با لحنش قاطی شد.


نانی تقریباً از پله‌های جلوی در پرید پایین و دوید سمت ماشین.


سی دیگه کاملاً داخل ماشین بود مثل اینکه همسایه‌ی روبرویی زودتر رفته بود.


نانی کنار لاو نشست و به زور تونست خودشو بین کیف گیتار و کوله‌ی سنگین و هزار تا وسیله‌ی عجیب‌غریب که متعلق به لاو بودن جا بده.


لاو یه ماگ بزرگ قهوه توی بغلش گذاشت و گفت "داشتم اسپاتیفای مشترکمونو چک می‌کردم، بهم گفت دیشب هفت ساعت فیبی‌برید گوش دادی"


سی با خنده گفت "این نگران کنندست چون اون فقط دوتا آلبوم داره"


لاو با صدای بلندی که میتونست تموم خیابون رو بیدار کنه گفت "حالت خوبهه؟"


نانی یه جرعه از قهوه‌ی سردو نوشید و خندش در اومد. نگاهی به اون دوتا انداختو پرسید "خودتون چی فکر می‌کنین؟"


لبخند سی کمی کمرنگ شدو آروم گفت "بنظر میاد درخواست برای اون کمپانی خوب پیش نمیره ، نه؟"


نانی نفسشو بیرون داد ، انگار چیزی گلوشو فشار می‌داد.


موبایلشو روشن کرد و مستقیم وارد فولدر ویدیوهاش شد.

صداهای ناتموم.

ریتم‌های نیمه‌کاره.

حس‌هایی که یا خشک بودن یا زیادی نمایشی.


"من فقط نمیدونم چی بفرستم"

نوک انگشت زخمیش روی اسکرین موند.

"همشون یه جای کارشون میلنگه... یا ریتم درستی ندارن یا حسشون زیادی مصنوعیه"


هنوز داشت بین ویدیوهاش بالا و پایین میرفت تا اینکه انگشتش بی‌هدف روی اسکرین کشیده شد و بجای ویدیو یه عکس باز شد.


یه عکس از دیو که نانی توی اینستاگرام پیداش کرده بود.

توی زمین بسکتبال وایساده بود و نور عصرگاهی چال گونه‌هاشو واضح‌تر میکرد.


نانی برای یه لحظه نفسشو نگه داشت، انگار عکس داشت ضربان قلبشو بیشتر می‌کرد.


سی از کنار شونه‌اش خم شدو نگاهش به اسکرین افتاد ، با یه خنده‌ی نصفه‌نیمه گفت "نانی تو نابغه‌ای ، واقعاً فکر می‌کنی می‌تونی عکس کراشتو واسه کمپانی بفرستی و قبول بشی؟"


نانی جوابی نداد، نگاهش هنوز روی چشمهای براق دیو گیر کرده بود.


لاو که استاد خراب کردن لحظه‌های حساس بود با یه لحن نمایشی گلوشو صاف کرد و گفت "استعداد من در عشق به این شخص خلاصه میشود"

با ادای احترام مسخره‌ای انگار که داره کتاب مقدس می‌خونه سرشو به سمت موبایل خم کرد.


و بعد همراه سی زد زیر خنده، که البته کاملاً حق داشت.


چون هیچ عشقی توی دنیا یک طرفه‌تر و بی‌نتیجه‌تر از کراش چند ساله‌ی نانی روی دیو نبود.


رابطه‌ی اونا... یا واضح‌تر ، عدم رابطه‌ی اونا از همون روزای اول دبیرستان شروع شد.


جایی که نانی فکر می‌کرد عاشق شدن باید مثل افتادن یه برگ روی آب باشه.

آروم، قشنگ و همراه با یه موج کوچیک آبی.


اما واقعیت خیلی ساده‌تر بود.


نانی توی دبیرستان به زحمت نفس می‌کشید چون دیو درست پشت سرش مینشست.

اون همیشه روی میز خم می‌شد، موهای روشنش روی پیشونیش می‌ریخت و وانمود می‌کرد مشغول درس خوندنه اما تمام ذهنش و نگاه دزدکی گوشه‌ی چشمش سمت دیو بود.


دیو با اون لبخند کمرنگ و مدل نشستن بی‌خیالش یه جور انرژی داشت که انگار حتی نور کلاس هم برای اون تنظیم شده.


نانی باور داشت اگه زندگیش یه موسیقی متن داشت با هر نگاه دیو یه آکورد آبی طلایی پخش می‌شد.

درست مثل یه فیلم رمانتیک که هنوز ساخته نشده.


نانی تموم اون سه سال رو با همسایه‌ی روبه‌روییش و دوست صمیمی دیو یعنی اسکای بغل دستی بود.

اون پسر تمام مدت یا به آرومی گوشه‌ی دفترشو خط خطی می‌کرد یا به حرفهای معلم گوش می‌داد بدون اینکه حتی یکبار هم به نانی نگاه کنه.


اسکای و نانی با هم بزرگ شدن اما هیچوقت به چشم همدیگه نیومده بودن.


دیو مرکز دنیای نانی بود و اسکای فقط یه پس زمینه‌ی ساکت و ثابت.


قبل از اینکه بفهمه چی توی دنیا میگذره لاو موبایل رو با یه سرعت باورنکردنی که انگار با قوانین فیزیک شوخی داشت از دست نانی گرفت.


صدای تق تق ناخن‌های رنگیش توی فضای ماشین پیچید، انگار داشت کلیدهای پیانو رو با خشم فشار می‌داد.


و بعد... عکس حذف شد.


"اجازه نمیدم حواست بیشتر از این به پسری باشه که همیشه بهت بی‌اعتنایی می‌کنه"

اینو گفت و موبایل رو روی پای نانی گذاشت.


سی بلافاصله با لحن کنایه‌آمیزی که انگار می‌خواست حقیقت رو توی صورت نانی پرت کنه گفت"مووان کن نانی ، این کراش پنج ساله‌ات داره کیفیت زندگیتو پایین میاره... مثل یه فیلم قدیمی که همه از بس دیدنش خوابشون می‌بره"


نانی با دهن نیمه‌باز و چشمهای گرد شده به لاو خیره شد"تو دیوونه‌ای، چرا پاکش کردی؟"


ماشین قرمز لاو توی پارکینگ شلوغ دانشگاه پیچید و جوری پارک کرد که انگار کل محوطه رو برای خودش رزرو کرده.


کیفشو از سی گرفت و چند تا چیز نامعلوم ، از رژ لب گرفته تا دفترچه نت نانی رو با ضرب توش چپوند و گفت"مدیونمی ، یه روز می‌فهمی چقدر کارم درست بود"


سی درو باز کرد ، بند کیف رو روی شونه انداخت و تا اومد چیزی بگه... خشکش زد.

چون نانی هنوز بی‌حرکت توی ماشین مونده بود اما نه با حالت گیج قبلی یا غمگین.


یه لبخند احمقانه روی لبهاش نشسته بود.

از همونایی که از دور داد میزنن اوضاع خرابه.

نگاهش به یه نقطه‌ی نامعلوم اونور پارکینگ چسبیده بود.


لاو با تعجب نگاهشو دنبال کرد و بعد رسید به دیو.


دیو با اون قد بلند و موهای خیس شده با ژل یا شاید دوش باشگاه کنار دوستهاش ایستاده بود و یه توپ قدیمی نارنجی رنگ توی دست داشت.


لاو آهی کشید.

"عالیه، درست سر بزنگاه"


نانی؟

نانی همونطور خشک شده بود. چشمهاش هنوز روی اون نقطه توی پارکینگ گیر کرده بود حتی پلک هم نمی‌زد.


لاو نفسشو با حرص بیرون داد و خط عمیقی افتاد بین ابروهاش.

"دوباره روی حالت اهستس؟"


نانی بدون اینکه نگاهشو از دیو بگیره آروم و خیلی خفه گفت "آره"


سی سرشو از پنجره خم کرد انگار داشت تشخیص می‌داد که حال نانی چه سطح خرابی داره.

"توی پس زمینه آهنگ پخش می‌شه؟"


نانی پلک زد "اوهوم"


"احساسات باحال وجود دارن؟"


نانی با لبخند احمقانه‌ای که هنوز روی صورتش بود گفت "معلومه"


لاو قبل از اینکه از ماشین پیاده بشه عصبی گفت"واقعاً دیگه امیدی بهت نیست"


چند ثانیه طول کشید تا نانی از دنیای آهسته‌اش بیاد بیرون ، انگار روحش هنوز وسط پارکینگ گیر کرده بود و نگاهش روی دیو فریز شده بود.


وقتی با کیف گیتار و کوله پشتیش از ماشین پیاده شدو درو بست هوای بیرون خورد توی صورتش و موسیقی پس زمینه کم‌کم محو شد.


لاو با شدت خیلی زیادی مثل مامان‌بزرگ‌ها مشغول غرغر کردن بود.

"اصلاً عقل نداری ، این چه وضعشه؟چرا هر بار این پسر درازو می‌بینی مغزت ریست میشه؟"


نانی با اون نگاه نیمه خجالت‌زده و نیمه‌خوشحال آروم رفت سمت سی و همون لحظه دیو توپ بسکتبالی که توی دست داشت رو سمت یکی که احتمالاً کمی دورتر از نانی بود پرت کرد.


ولی توپ به خاطر زاویه‌ی پرتاب به جای رسیدن به اون شخص با سرعت به سمت نانی اومد.


نانی اولش نفهمید دقیقاً چه اتفاقی افتاده و وقتی فهمید... خیلی دیر بود.


چشم‌هاش گرد شدو بدنش قفل کرد.


فقط تونست یه صدا توی ذهنش بشنوه که میگفت"خب... اینم پایان زندگی دراماتیکت"


ولی هیچ اتفاقی نیفتاد.


هیچ دردی حس نکرد و هیچ تاریکی جلوی چشمش جمع نشد.


فقط یه صدای سفت و نرم اومد ، صدای گرفتن توپ.

یه دست کشیده و محکم دقیقاً کنار گوشش توپ رو گرفت.


توپ رو پایین آورد و بدون اینکه حتی نگاهی به نانی بندازه با یه لحن صاف گفت"تقصیر دیو بود"


وقتی نانی برگشت سمتش اسکای رو دید که توپ رو با یه حرکت دقیق و کوتاه به سمت دیو پرت کرد.


دیو با عجله توپ رو گرفت و با چهره‌ای که از خجالت کمی قرمز شده بود داد زد"ببخشید! قسم می‌خورم عمدی نبود"


دوست‌هاش خندیدن و نانی فهمید که بالاخره می‌تونه نفس بکشه.


ولی اسکای انگار که نجات دادن یه انسان از ضربه مغزی شدن ، براش از شستن دست‌هاش هم معمولی‌تره مشغول صاف کردن تیشرت آبی رنگش شد.


حرکات کوچیکش همیشه همینطوری بودن، بی‌حوصله و بی‌اهمیت.


نانی منتظر یه نگاه یا کلمه بود اما اسکای تصمیم گرفت مثل همیشه اونو نادیده بگیره و بدون مکث راهشو کج کنه.

خودشو از فضای کوچیک نانی بیرون کشید و مستقیم سمت دیو و دوست‌هاش رفت.


لاو بازوی نانی رو گرفت و سمت دانشکده کشید"بیاین قبل از اینکه گرما منو نکشته و دوست دخترم باهام کات نکرده بریم تو"


نانی بالاخره مجبور شد نگاهشو از شونه‌های پهن اسکای جدا کنه و اجازه بده لاو و سی اونو تقریبا بکشن سمت ساختمون وسط محوطه.


To be continued...

Report Page