Bruise 2
LeeJ[اگه قسمت اول رو نخوندید، اول اون رو مطالعه کنید و بعد سراغ این بیاین : لینک قسمت اول]
اداره پلیس ناحیه ۷ - سئول
یادداشت های بازپرس سئو چانگبین
پرونده: ۲۰۲۴/۱۰/۸۹۳-K
تاریخ ثبت: 22 ژانویه - ساعت ۰۳:۴۷ بامداد
ساعت ۴:۲۳ دقیقه صبح روز یکشنبه، اداره پلیس تماسی از سمت زنی ساکن در خیابان هارو پلاک ۷ دریافت کرد که از بوی سوختن غیرعادی و صدای موسیقی و همهمه در ساختمان کناری گزارش می داد.
ساعت ۴:۴۵ دقیقه، نیروهای گشت اضطراری به محل موردنظر اعزام شدند و به محض رسیدن،صحنه رو مورد بررسی قرار دادند و گزارشات رو به سرعت به اداره ارسال کردند.
اینجا جایی بود که سرگرد چو تصمیم گرفت تا من رو به عنوان بازپرس پرونده انتخاب کنه. حدود ساعت ۵ و نیم، از طرف سرگرد چو مامور شدم تا پرونده محوله رو به دست بگیرم، پس خودم شخصا برای شنیدن اظهارات شاهدین و بررسی صحنه جرم، به خیابان هارو رفتم.
خانم م.ر (برای حفظ حریم شخصی شاهد، از مخفف اسمشون استفاده میکنم) ، همون کسی که به اداره گزارش داد در مورد اینکه چطور تصمیم به تماس با پلیس گرفته اینطور میگه:
صدای بلند اون آهنگای چرت و پرت از خواب بیدارم کرد. اطراف ما آدمای شر و شلوغی زندگی نمی کردن برای همین برام جای تعجب داشت،خصوصا اینکه صدا از خونه همسایه بغلیم میومد که تو عمرم حتی صدای حرف زدنشم به خوبی نشنیده بودم! هرچند دیگه خودتون میدونین، جوونا که این چیزا حالیشون نیست! با خودم گفتم حتما صاحبخونه رفته سفر و بچش مهمونی گرفته. آخه بوی دود و باربیکیو هم آروم آروم بلند شد.اولش تصمیم گرفتم فقط یه تذکر بدم و بعد بگیرم بخوابم، ولی باور کنید جناب سرهنگ، بعد چند دقیقه بوی گوشت تند شد...یه طوری شد که عقم گرفت! انگار گوشت نبود، یه چیز چسبنده بود...بخدا الان که دارم اینا رو میگم هنوز حسش میکنم! انگار به ریه هام چسبیده!
شاهد م.ر بلافاصله با پلیس تماس میگیره و شرح وقایع رو بیان میکنه، اما گویا خودش بیننده صحنهای که توی حیاط ساختمان کناری رخ داد نبوده.تا چند هفته بعد از بررسی صحنه،همچنان کسی نبود که وقایع رو دیده باشه. برخی همسایه ها اظهارات عجیب و نامعتبری می کردند که آوردنشون توی این یادداشت، چیزی جز اتلاف وقت نیست.
مامورین گشت اضطراری، بدون زحمت وارد خونه پلاک ۸ شدند و از نزدیک، صحنه رو مورد بررسی قرار دادند. برخلاف اظهارات خانم م.ر ، خبری از مهمونی نبود. صدای آهنگ از اسپیکر کوچیکی که روی نرده ها قرار داشت میومد و دوتا پلاستیک سیاه رنگ، یکی بزرگ و یکی کوچیکتر،توی آتیش میسوخت.
پلاستیک ها به سرعت توسط مامورین ضبط شدند و همونطور که انتظار میرفت، جسد یک زن و یک کودک خردسال درون اونها کشف شد.تشخیص جنسیت کودک به دلیل سوختگی کامل بدن سخت شده بود، اما زن میانسال هنوز از ناحیه صورت سالم بود. اجساد به پزشکی قانونی منتقل شدند تا کالبدشکافی هرچه زودتر آغاز بشه و روند پرونده به جریان بیوفته.
نتایج کالبدشکافی، دور از انتظار نبود. هم زن و هم کودک- که پزشکی قانونی اون رو مذکر اعلام کرد- توسط ضربات متعدد و نامنظم چاقو به قتل رسیده بودند و سپس بدنشون توسط قاتل ، توی حیاط خونه به آتیش کشیده شده بود. از روی آثار زخم های ناشی از چاقو، میشد متوجه شد که قتل کار یک آماتور بوده، نه یک حرفهای. ضربات سطحی، اما متعدد و با تمرکز بودند.
سرهنگ یانگ و سایر افراد اداره همه و همه من رو بابت نبستن پرونده سرزنش می کردند.همه چیز به نظر اون ها ساده میاومد و انگار که وسواس من، درحال سخت جلوه دادن پرونده بود. هرچند، هرکس که برای بار اول، این پرونده رو سطحی مطالعه کنه، همین فکر به سرش خطور میکنه. چرا که توی این پرونده، چیزی وجود داشت که توی اکثر پرونده ها دیده نمیشد : پلیس موفق شده بود قاتل رو حین ارتکاب جرم بازداشت کنه.
اما دلیل نوشتن این یادداشت -که در آینده اون رو به پرونده ضمیمه خواهم کرد- دقیقا همین نکتهست. در برخورد اول، کسی در قاتل بودن فردی که بالای سر جنازه ها دستگیر شده بود ، شکی نداشت، اما در روند بازجویی ها، مواردی پیش اومد که گفتنش،خالی از لطف نیست.
ه.ج ، مظنون اصلی پرونده قتل خیابان هارو، صبح روز قتل به اداره پلیس منتقل شد و خیلی زود، مامور مربوطه شروع به بازجویی از اون کرد.
دور اول بازجویی ها اصلا خوب پیش نرفت. ه.ج نقش خودش رو توی این قتل انکار می کرد، اما همزمان اسمی از شخص دیگه ای نمی برد.انگار که چیزی در وجودش مانع گفتن حقیقت میشد.
دور دوم بازجویی که توسط فرد دیگه ای انجام شد هم نتیجه مطلوبی نداشت. ه.ج به شدت ترسیده بود و واکنش هایی غیرقابل انتظار داشت. تست الکل و اعتیاد نشون میداد که اون از سر مستی یا نئشگی قتل رو انجام نداده، پس چرا اینطور ترسیده بود و طوری رفتار می کرد که انگار ناگهان از خواب بلند شده؟ یا بازیگر بسیار خوبی بود و یا ، واقعا قاتل اصلی نبود.
حدس دوم، نظر من رو بیشتر به خودش جلب کرد. در چنین دست پرونده هایی، تمایل بازپرس پرونده به قبول کردن حدسیات عینی تر و واضح تره اما چیزی در چشم های مظنون جوان پرونده وجود داشت که من رو به کشف حقیقت وادار میکرد.برای همین،در دور سوم بازجویی،خودم کار رو به دست گرفتم.
وقتی وارد اتاقک شدم، ه.ج رفتاری مشابه رفتار روزهای قبل نشون داد.وحشت زده و خسته. رنگ صورتش به گچ دیوار شباهت داشت و برای خالی کردن اضطراب، پاش رو با صدای نه چندان ارومی به زمین می کوبید.دستور دادم تا براش غذا بیارن، اما چیزی از غذا نخورد.
بسیاری از بازجوها از حربه خشونت برای به حرف آوردن مظنونین استفاده می کنند که در مواردی به شدت کارسازه، اما به نظر نمی اومد روی ه.ج تاثیری داشته باشه. چیزی که من نیاز داشتم،جلب کردن اعتماد این پسر و برطرف کردن وحشتش بود. به آرومی دور اتاق گشتم و دوربین مداربسته، ضبط صوت و هرچیز که در دیدرس مظنون بود رو خاموش کردم.
بهش این اطمینان رو دادم که کسی غیر من و خودش، توی این اتاق حضور نداره و ازش خواستم با دقت به هر سوالم پاسخ بده، چرا که این تنها راه نجات پیدا کردن خودش و فردی که داشت ازش محافظت می کرد بود.
وقتی که این جمله رو به زبون آوردم،چشم های پسر گرد شد و با بهت به من نگاه کرد. انگار رازی که میخواست ازش محافظت کنه لو رفته بود؛ و حقیقت هم همین بود.
من با مطالعه متن بازجویی های قبلی،به این نتیجه رسیده بودم که ه.ج ، بدون کمک قادر به انجام این قتل نبوده؛ و تلاشش برای اینکه قاتل بودن خودش رو انکار کنه، من رو به این ایده رسوند که حتما فردی پشت پرده این جریانات وجود داره.فردی که ه.ج سعی می کرد ازش اسمی نبره اما واضحا منتظر نشونه ای از اون بود.
خیلی طول کشید تا ه.ج حاضر بشه حرفی از اون شخص به میون بیاره.با توجه به قولی که بهش داده بودم، روند بازجویی رو ضبط نکردم و صرفا، فقط بعد هر بازجویی،مکالمات رو یادداشت کردم. نمونه ای از مکالمات من و ه.ج در بخش زیر آورده شده:
ه.ج: شما گفتید کمکم می کنین! ولی...چرا من هنوز اینجام...؟ من می ترسم...
سئو چانگبین: کمکت میکنم، به شرطی که خودت بخوای.
ه: میخوام! میخوام کمکم کنین!
س: پس یک کلام بگو، اگه تو مادر و برادر کوچیکترت رو به قتل نرسوندی، کی این کار رو کرده؟
چشم های ه.ج با شنیدن این جمله لرزیدند. انگار چیزی رو گفتم که حقیقت نداشت.
ه: من..نمیتونم بگم!
س: چرا نمیتونی بگی؟
ه: اونطوری...آخرین فردی که برام مونده رو از دست میدم!
س: تو همین الانش هم از دستش دادی، پسرم.اگه بهم نگی، نمیتونم کمکت کنم. نه به تو، و نه به اون آدم.
در نهایت، حدود سه هفته بعد از ارتکاب قتل، ه.ج برای اولین بار اسمی رو به زبون آورد که برای من، حکم گنجی نهفته زیر خاک رو داشت.
ه: منو ببخش...منو ببخش مینهو...
س: مینهو؟ اسمش همینه؟
ه.ج خسته و بی رمق شده بود و برای همین،سدهای مقاومتش اروم فرو ریخت.از اونجایی که اعتمادش رو جلب کرده بودم، حاضر شد تا اطلاعات فرد موردنظر رو بعد از چندین هفته کشمکش در اختیارم قرار بده.
ه: ل...لی مینهو...۲۷ سالشه...باهاش توی کلاب نایوز آشنا شدم...همین..
س: چند وقته که باهم در ارتباطید؟
ه: کمتر از دوسال...شاید ..یه سال و نیم؟
س: تنها چیزی که ازش میدونی همیناست؟
ه:ب..بله...
س: خب،برام تعریف کن. اون شب چه اتفاقی افتاد؟
ه: ...
س: نمیخوای کمکتون کنم؟
ه:...
س: اگه میخوای مینهو رو از این مخمصه نجات بدی،باید اول داستان رو کامل تعریف کنی.
ه: شما قول دادید ازش محافظت کنین...
س: سر قولم هستم، اما اگه پرونده رو پیش نبرم،اون رو دست بازپرس دیگه ای میدن.اونوقت دیگه از دستم کاری برنمیاد.
ه:ب..باشه...
قسمتی از اعترافات ه.ج رو مخفیانه با تلفن همراهم ضبط کردم تا به عنوان مدرک مورداستفاده قرار بگیره.داستانی که مظنون جوان پرونده تعریف کرد، دور از انتظار نبود:
ه: من و مینهو همو دوست داشتیم...یعنی هنوزم دوست داریم! مینهو همیشه مراقبمه،اولین باریم که مینهو رو دیدم جلو اومد و نذاشت بلایی توی کلاب سرم بیاد...اون شب هم...مینهو میخواست ازم محافظت کنه!
س: در برابر چه کسی؟
ه: مامان...اون شب خیلی عصبانی بود...اصلا عوض شده بود!
س: چرا عصبانی بود؟
ه: اون فهمیده بود...جریان پولا رو فهمیده بود.
ه.ج اعتراف کرد که لی مینهو نیازمند مقداری پول برای بردن یک شرط بندی بوده و به همین دلیل، تصمیم گرفت مبلغ مدنظر رو برای اون فراهم کنه. به همین دلیل، پولی که مادرش برای کلاس های درسیش بهش داده بود رو تقدیم مینهو کرد و سر کلاس ها حاضر نشد.
ه: من توی اتاق بودم که شنیدم تلفن مامان زنگ خورد.انتظار نداشتم به این زودیا کسی از مدرسه زنگ بزنه.یکی از معاونا زنگ زد...خیلی ترسناک بود...مامان از همه جا بی خبر سلام و احوال پرسی کرد،ولی وقتی آقای پشت خط گفت که من ۸ جلسهست که توی کلاسا شرکت نمی کنم، بشقاب از دستش افتاد...صداش رو شنیدم و ترسیدم...میدونستم اگه بیاد سراغم، زندهم نمیزاره...
س:وقتی تماس رو قطع کرد، اومد سراغ تو؟
ه: آ-آره. صدای قدم های سنگینش مثل ناقوس مرگ بودن...ولی من از قبل رفتم و توی کمد خودش قایم شدم. میدونستم اونجا پیدام نمیکنه...
س: مینهو کی اومد خونتون؟
ه: تقصیر من بود.....من ترسیده بودم...بخاطر همین بهش زنگ زدم.. اون هیچوقت گوشیش رو جواب نمیداد! ولی اون شب،برای اولین بار جواب داد...وقتی صدامو شنید،خودش فهمید دارم گریه میکنم...مینهو خیلی روی من حساسه..
س:برای همین تصمیم گرفت بیاد و نجاتت بده؟
ه: گفت از جام تکون نخورم تا بیاد.گفت هرچقد تحمل کرده بس بوده،امشب دیگه قراره منو با خودش ببره.
س: پس از قبل برنامه ای نداشتید،درسته؟
ه: نه...حتی باور نمی کردم مینهو بخواد بیاد...فکر کردم الکی میگه. بهم گفت طاقت شنیدن گریه کردنم رو نداره.
س: تو آدرس خونت رو بهش داده بودی؟
ه:یادم نمیاد...من همه چیز رو به مینهو میگم ولی اون دوست نداره راجب خودش چیزی بگه.منم اصراری نمی کنم!
س:خب. چرا مادرت باید در رو برای مینهو باز کنه؟
ه: نمیدونم چی گفت که تونست بیاد تو. اون کارشو خوب بلده،مطمئنم یهچیزی گفت که مامانم رو راضی کرد.
س: این کامل نیست، پسر جون.هیچی نشنیدی؟
ه: نمیتونستم بشنوم. خیلی دور بود، خیلی.ولی شنیدم که اومد تو و با مامانم دعواش شد. شروع کردن به داد زدن.یهجون هم یه ریز گریه می کرد.من خیلی ترسیده بودم.نمیتونستم برم بیرون!
س: پس میخوای بگی که مینهو ضارب بوده؟
ه: من...من گوشامو گرفتم و بعد، وقتی دستامو برداشتم، دیگه صدایی نمیومد.نه صدای مامانم،نه صدای یهجون...
س:بعدش اومدی بیرون؟
ه:بعدش...در کمد باز شد و سرم رو بالا گرفتم.مینهو پیدام کرده بود...نشست روبهروم و صورتم رو نوازش کرد.
س: بهش گفته بودی که توی کمد قایم شدی؟
ه:نمیدونم! هیچی..از حرفام یادم نمیاد...
س:خیلی خب...بهم بگو اون لحظه مینهو چطوری بود؟
ه: به هیچی توجه نکردم...خیلی خسته بودم. خسته و وحشت زده.وقتی صورتش رو دیدم، دوباره چشمام خیس شد. فقط خودمو جلو کشیدم تا بتونم بغلش کنم...بغلم کرد..خیلی طولانی.بهم گفت "همچی تموم شد عروسک بلوری من، حالا دیگه مال خود خودمی"
س: کی از اتاق بیرون اومدید؟
ه: وقتی اشکام رو پاک کرد و کمی توی آغوشش اروم گرفتم، بهم گفت که باید سریع همه چیز رو جمع کنیم.فکر کردم منظورش وسایلای خودمه، چون قرار بود منو با خودش ببره به جایی که زندگی میکنه.
س: برات سوال نشد که چرا صدایی از مادرت و برادرت نمیاد؟
ه: نه...نمیدونم چرا ولی حتی وقتی رفتم پایین و..اون صحنه رو دیدم..بازم هیچ احساسی نداشتم...
س: چه صحنه ای دیدی؟
ه:...گفتنش...سخته...
س: میدونم سخته ولی باید توصیفش کنی.
ه: خب...اه خدای من..چطور بگم؟ ...مامان...افتاده بود..وسط پذیرایی...داشت ارش خون می رفت..چشماش باز بود...شبیه یکی که تعجب کرده...انگار که ترسیده بود! یهجون هم کنارش بود،ولی روی شکمش افتاده بود..یهجون هم خونی بود...
س: چاقو رو ندیدی؟
ه: نمیدونم...
شک و تردید توی تموم کلمات ه.ج جریان داشت و این کار رو سخت میکرد. طوری صحبت می کرد که انگار یک داستان خیالی ساخته و حالا یادش اومده که باید یک سری جزئیات رو بهش اضافه می کرده.
به پایگاه اطلاعات سپردم تا رد لی مینهو رو بزنن.حتی اگه واقعا توی این قتل نقشی نداشت،باز هم ردپاش توی این پرونده پیدا بود.قطعا ه.ج نمیتونست تنهایی اون اجساد رو تا حیاط بکشونه و آتیششون بزنه.
تقریبا همه چیز تکمیل شده بود. با پدر ه.ج که تنها قیم قانونیش بود تماس گرفته شد اما جواب نداد.ظاهرا این مرد هم مثل لی مینهو از روی کره زمین محو شده بود. در نهایت خاله ه.ج توی اداره حضور پیدا کرد تا مراحل نهایی بازجویی رو تکمیل کنیم.
خاله ه.ج از حضور شخصی به نام مینهو توی زندگی پسر اطلاعی نداشت و حدس می زد که خواهرش هم در جریان نبوده. اطلاعات خوبی در اختیارم نذاشت،بجز یک مورد که من رو به شدت عصبانی کرد.
"این اواخر میونگ هی (مقتول و مادر ه.ج) خیلی از رفتارای پرخاشگرانه ه.ج شکایت می کرد.بهم گفت که خیلی با یهجون بدرفتاری میکنه. حتی اوضاع به حدی وخیم شد که بهش پیشنهاد دادم یه دوربین مراقبت از کودک بخره تا بتونه اوضاع رو تحت کنترل نگه داره"
به شدت از دست مامورینی که وظیفهشون تجسس خونه ه.ج بود خشمگین شدم.توی وسایلی که ثبت و ضبط شده بود، اثری از این دوربین که خاله ه.ج ذکر کرده بود، پیدا نمیشد. برای همین،مجبور شدم مجددا به محل جرم برم و خودم،وجب به وجب خونه رو بگردم.
اگه این دوربین، یک جایی از خونه کاشته شده بود که مامورین پلیس پیداش نکرده بودن،اگه این دوربین فعال بود...روند پرونده به طور کل عوض میشد!
بالاخره، تونستم توی یکی از عروسک های پشمی هان یهجون، دوریین رو توی چشمهای تیله ای رنگیش پیدا کنم. امیدوار بودم که مامورین سایبری به خوبی از پس بیرون کشیدن تصاویر ۳ هفته قبل بربیان.
میدونستم مدتی طول میکشه تا تصاویر دوربین به دستم برسه، برای همین تمرکزم رو روی پیدا کردن لی مینهو گذاشتم.همونطور که انتظار می رفت،فردی با این اسم وجود نداشت که با اطلاعات ه.ج مطابقت داشته باشه.قطعا اون مرد ۲۷ ساله باهوش تر از اونی بود که اسم حقیقیش رو به پسرک بگه. احتمالا سواستفاده کردن از جوان های بی پناهی مثل ه.ج تخصص اون بود.
مجبور شدیم از چهره نگاری برای پیدا کردنش استفاده کنیم.تاسف بار و غمگین بود که ه.ج در تمام مدت توصیف کردن اون مرد،به موهای آبی و چشم هاش اشاره می کرد و با لبخندی ازش حرف می زد.
ه.ج با وجود از دست دادن خانوادهش و گیر افتادن تو چنین مخمصه ای، همچنان شیفته لی مینهو بود.
نتایج چهره نگاری خیلی دیر بدستم رسید. دیرتر از رسیدن نتایج بررسی دوربین مراقبت از کودک.
البته، دیگه نیازی به این نداشتم که چهره واقعی لی مینهو رو پیدا کنم؛ چرا که همه چیز توی تصاویر ضبط شده توسط اون دوربین کوچک،واضح و هویدا بود.
چندین بار ویدیو رو تماشا کردم؛ اما تمایل داشتم که اون رو به ه.ج هم نشون بدم.نه اینکه آزار داشته باشم،بلکه میخواستم واکنشش رو از نزدیک ببینم. آیا اون هم واکنشی مثل باری اولی که ویدیو رو دیدم از خودش بروز می داد؟
دکمه شروع رو زدم و تبلت رو بهدست پسر دادم. تک به تک صحنه های اون ویدیو رو حفظ بودم و با هر پلک زدن ه.ج، میدونستم دقیقا کدوم قسمت از ویدیو در حال پخش شدنه.
روی صفحه تبلت، نمایی دور از آشپزخونه و پذیرایی در جریان بود. زنی رنگ پریده و پیشبند بسته که درحال مکالمه با تلفن بود، و بعد...بشقابی که از دستش افتاد و هزار تیکه شد.
دوربین صدا رو ضبط نکرده بود، اما واضح بود که زن فقط چند ثانیه رو به سکوت گذرونده بود و ناگهان،شروع به جیغ زدن و اشک ریختن کرد.
دست های ه.ج می لرزید و پرده محوی از اشک روی چشمهای ناامیدش رو پوشونده بود. اما می دونستم که منتظره تا ببینه اون شب،مینهو چطور تونسته وارد خونشون بشه؟
چند دقیقه ای گذشت...زن از جا بلند شد و به سمت اتاق ها رفت.گویا شدت صدای فریاد ها اونقدر بلند بود که یهجون کوچیک رو از خواب بلند کرده و به پذیرایی کشونده بود.
ثانیه های بعدی،اولین شوک رو به ه.ج وارد کرد:
برخلاف اظهاراتش-که گفته بود کل مدت رو توی کمد مادرش پنهان شده بود- قامتش توی صفحه تبلت مشخص شد. یقهش از پشت توسط مادرش چنگ زده شده بود و به زور، به داخل اشپزخونه هل داده شد.
ه.ج به طرز بدی توسط مادرش مورد ضرب و شتم قرار گرفت. تقریبا روی کف آشپزخونه دراز شده بود و دیگه جونی توی بدنش وجود نداشت.
با اینکه موقع دیدن این قسمت توی فیلم، بدن ه.ج از یاداوری اون درد می لرزید،اما طوری رفتار می کرد انگار که هرگز همچین چیزی رو ندیده! گویا تمام خاطراتش که مربوط به کتک خوردن بود رو به فراموشی سپرده بود!
اما لحظه ای چهره پسرک بی رنگ شد که ویدیو، به قسمت اصلی رسید...
توی فیلم، مادر ه.ج همچنان درحال لگد زدن به بدن پسرک بود که ناگهان، از حرکت ایستاد.
من انتظار داشتم که توی این صحنه،صدای زنگ خونه حواس خانم هان رو پرت کرده باشه اما اینطور نبود. بلکه چشم های خشمگین ه.ج ، اون رو میخکوب کرده بودند.
همینکه لگد زدن رو متوقف کرد، پسر از جا بلند شد، با حالتی که پیش از اون نداشت.صاف،با سینه جلو داده و دستی که محکم مشت شده بود.
و بعد، جلوی دوربین، ه.ج دستش رو به سمت ظرف و ظروف برد و چاقوی نقرهای رنگی رو برداشت. حتی یک ذره هم راجب کارش تردید نداشت.
اون جسم تیز و برنده رو توی قلب مادرش فرو کرد، اما به اون بسنده نکرد. چاقو رو بیرون کشید و بدون الگوی خاصی، بخش های دیگه ای از بدن زن بهت زده رو مورد هدف قرار داد...
ه.ج،حتی به برادر کوچیکش،که با ترس توی چهارچوب آشپزخونه ظاهر شده بود هم رحم نکرد، بلکه به اون پسر کوچک حمله کرد و درحالی که یهجون بیچاره،در حال فرار کردن بود،از پشت ضربات چاقو رو روی جثه ریزش فرود آورد...
ویدیو که به انتهای خودش رسید، ه.ج سرش رو بالا آورد...قیافهش به قاتلی که جرمش رو شده شباهتی نداشت.بهت زده بود...گیج و بهت زده بود..انگار که هرگز، اون لحظات رو زندگی نکرده و چاقویی در دست نگرفته!
ه:م...من....من این کارو نکردم...
سری تکون دادم.میدونستم قراره به این جواب مواجه بشم.اولین باری که ویدیو رو مشاهده کردم، نسبت به ه.ج احساس خشم می کردم، چرا که اون پسرک با من بازی ای راه انداخته و با اطلاعات غلط، وقتم رو هدر داده بود!
اما بعد، وقتی که با دقت نتایج چهره نگاری رو مورد بررسی قرار دادم،به نتیجه ای رسیدم.
و به همین دلیل، با خودم خانم پارک رو به اتاق بازجویی آورده بودم.
خانم پارک دستش رو روی دست ه.ج گذاشت.
پ: عزیزم، ببین نا-
ه: نه...نه من این کارو نکردم...! مینهو کرد! مینهو کرد قسم میخورم!دستاش خونی بود! وقتی صورتمو نوازش می کرد دستاش خونی بود!
پ: آروم باش پسرم، آروم باش...
ه.ج از جا بلند شد و میز رو به جلو هل داد. از جام تکون نخوردم.فقط به واکنش دیوانه وار پسری که متوجه شده بود خودش در اصل قاتل مادر و برادرشه، خیره شدم.
صورتش قرمز شده بود و انگار صدایی نمیشنید...
ه: لعنت بهت مینهو! لعنت بهت! من بخاطر تو هرکاری کردم! ولی تو پشتمو خالی کردی! تو فرار کردی! تو فرار کردی! تو اونا رو کشتی! من نکشتم!
خانم پارک نگاهی به من انداخت و ازم خواست تا از اتاق بیرون برم.مخالفتی نکردم. اروم از در خارج شدم و ادامه ماجرا رو از پشت شیشه بررسی کردم...
ه.ج غیرقابل کنترل شده بود و دائم،اسم مینهو رو صدا می زد.
ه: مینهو...با اینکه این بلا رو سرم آوردی...چرا هنوز دوستت دارم..؟ با اینکه کار خودتو گردن نگرفتی و رفتی،هنوز دوستت دارم...هنوز دلم تو رو میخواد!...من..خیلی ...احمقم...
خانم پارک عینکش رو برداشت و روی میز گذاشت.پوشه توی دستش رو گوشه ای قرار داد و با نگاهی دلسوزانه به ه.ج خیره شد.لب هاش رو از هم فاصله داد و چیزی رو به زبون آورد که زندگی ه.ج رو به طور کل، تغییر داد:
-پسرم... تو تمام این خاطراتی که برام تعریف کردی، یه بار، فقط یه بار، کسی به جز خودت با مینهو حرف زده؟ لی مینهویی وجود نداره عزیزم، هیچوقت وجود نداشت!
⊹Chimera(کایمرا)
یک رویای محال، یک توهمِ زیبا اما دروغین که جای واقعیت رو میگیره. چیزی که آدم به دنبالشه ولی اصلاً وجود نداره! هیولایی چندسر، اما به ظاهر زیبا که ناخواسته قبولش میکنی،چون راه دیگه ای برای پر کردن شکاف وجودت نداری...
هر سناریو = یه کلمه جدید