Boss Choi ¹
Sanro
کلافه گوشی رو قطع کرد و روی میز انداخت. اون مدل لعنتی میدونست امروز چقدر براش مهمه، اما در کمال حماقت شب گذشته رو در بار سپری کرده بود و درحال حاضر هیچ آمادگی‌ای برای شرکت کردن در مراسم مد و فشن امسال نداشت. مشکل اینجا بود که اون تنها مدلِ به درد بخور برای کالکشن پاییزه بود و هیچکس به اندازه اون از اندام مناسب برخوردار نبود. دستی به پیشونیش کشید و ناله‌ای از سر درماندگی سر داد. از روی صندلیش بلند شد و به سمت دیوار شیشه‌ایِ دفترش حرکت کرد، پرده رو تاجایی که بتونه بیرون رو ببینه کنار زد و به تماشای تلاش‌های افرادش برای درست کردن شرایط خیره شد.
درحال فکرکردن به یک جایگزین مناسب بود که چشمش به اون پسر افتاد، نیروی تازه‌کار و جدیدی که از هفته گذشته بهشون ملحق شده بود و در این مدت کوتاه تونسته بود نظر بقیه رو جلب کنه و درست از پس وظیفش بربیاد. یونجون بی‌اعتنا نگاهی به پسر انداخت که همون لحظه متوجه‌اش شد. خودشه! اون پسر اندامی شبیه به اندام مدل داشت و شاید میتونست جایگزین مناسبی باشه.
با عجله به سمت میزش حرکت کرد و بعد از فشردن دکمه‌ی مخصوص تلفن، با منشیش ارتباط برقرار کرد.
~بله قربان؟
_چوی سوبین رو بفرست دفترم.
~چشم.
روی صندلیش نشست و ژست ریاست به خودش گرفت، میخواست به اون پسر تازه وارد بفهمونه اینجا کی رئیسه!
چند تقه به در خورد.
_بیا تو.
در باز شد و پسرک وارد شد. انگار کمی خجالت میکشید یا شاید هم استرس داشت، چون اصلا به یونجون نگاه نمیکرد و نگاهش رو به زمین بود.
_بیا بشین، جناب چوی.
+بله رئیس..
حتی از صداش هم مشخص بود چقدر استرس داره، این اولین باری بود که رئیس چوی رو از نزدیک میدید اونم درحالی که تنها بودن، طبیعتا میترسید.
یونجون در طول چند ثانیه‌ای که سوبین فاصله‌ی کوتاه در تا مبل رو طی میکرد،خریدارانه اندامش رو برانداز کرد و به درستیِ تصمیمش پی برد که با نشستن سوبین روی مبل،دست از زل زدن بهش برداشت.
_حوصله‌ی مقدمه چینی ندارم، میرم سر اصل مطلب. تو قراره جایگزین مدل ما برای کالکشن پاییزه در جشنواره مد و فشن امسال باشی.
+چی...؟!
_مدل اصلی در شرایطی نیست که در مراسم حاضر بشه برای همین تو بجاش میری روی صحنه و مدل اصلی میشی و....
+یه لحظه یه لحظه......
_مشکلی پیش اومده؟!
یونجون ذره‌ای به چهره‌ی پنیک کرده سوبین توجه نکرده بود و با حرف‌هاش، پسر بیچاره رو سکته داده بود.
+مشکل؟من تازه یک هفته ست به اینجا اومدم و الان شما میگید باید مدل کالکشن پاییزه باشم؟مشکللللل؟!
_کجای مدل بودن سخته جناب چوی؟!
+همه جاش!من بلد نیستم مثل مدل‌ها راه برم یا اعتماد به نفسم رو نشون بدم،حتی مطمعن نیستم جلوی اون همه آدم اصلا بتونم راه برم.....
سوبین درمانده گفت و باعث خنده‌ی یونجون شد.اون پسر مظلومانه داشت از ترسش حرف میزد و انگار فراموش کرده بود در مقابل کی نشسته و این یونجون رو به خنده وا میداشت.اون پسر جالب بنظر میومد..
+میدونید کت‌واک راه رفتن جلوی اون همه آدم و دوربین چقدر سخت میتونه باشه؟اگر این پام به اون پام گیرکنه و بخورم زمین چی؟هعی....اگر یوقت دستام و زیاد بکشم و درز لباس پاره بشه چی...اگر موقع چرخیدن تعادلم و از دست بدم و از صحنه بیوفتم چ....
ادامه حرفش با بلند شدن صدای خنده‌ی یونجون نصفه موند.اولین بار بود که میدید رئیسش بخنده،از روز اول فقط چهره‌ی سرد و جدی رئیسش رو دیده بود و این خنده برای قلب سوبین که کراش خیلی ریزی روی اون مرد داشت،زیادی زیبا بود.
_چو....چوی سوبین تو واقعا معرکه هستی!
+بله؟!
_چطور چنین چیزهایی به ذهنت میرسه آخه پسر!
یونجون خنده‌ی دیگه‌ای کرد و دست‌هاش رو به همدیگه کوبید.
_از صحنه بیوفتی پایین؟واقعا؟
+هه هه....
سوبین لبخند خجلی زد و سرش رو پایین انداخت.یونجون چند ثانیه‌ی دیگه هم خندید و بعد،با کشیدن نفس عمیقی،خندش رو کنترل کرد تا بیشتر از این پسر مقابلش رو معذب نکنه.
از جاش بلند شد،به سمت سوبین رفت و روی مبل مقابل سوبین جای گرفت.آرنج دست‌هاش رو به زانوهاش تکیه داد،دست‌هاش رو توی هم قفل کرد و با نگاه مطمعن و مصممی به سوبین خیره شد.
_من بهت یاد میدم چیکار کنی.
و نیشخند محوی به چهره‌ی پسر روبه‌روش زد.