Bojan x Thierry - Aynaz
Dayanآندرس، در حالی که از آبمیوهی خنکاش بعد از تمرین لذّت میبرد و روی سکو های کنار زمین نشسته بود، به ژاوی که در حال مرتّب کردن تیشرتاش بود اشاره کرد.
«هی، اونا رو نگاه.»
ژاوی صورتش رو چرخوند و وسط زمین، بین تمام کسایی که داشتن با همکاری همدیگه وسایل تمرینی رو جمع میکرد، دو نفری رو دید که مثل همیشه داشتن سر به سر همدیگه میذاشتن.
«مشکلش چیه؟»
آندرس شانههاش رو بالا انداخت.
«هر چقدر هم بهت بگم نمیفهمی که.»
ژاوی چشمانش رو در حدقه چرخوند.
«داری بزرگش میکنی!»
«باشه! آخر سر نشونت میدم!»
امّا جایی اون طرف زمین، تیری و بویانی که با همدیگه درگیر بودن، هیچ خبر نداشتن که دو ارشدشون در موردشون چه چیز هایی میگن. تنها چیزی که اون لحظه اهمّیت داشت، خندههای خجل بویان و شیطنتهای اذیت کنندهی تیری بود که تمامی نداشتن. انگار هر روز باید بویان رو آزار میداد تا خیالش راحت بشه.
«بسه! بهت که گفته بودم قلقلکیم!»
تیری بالأخره خندهاش رو پایان داد و اجازه داد اون پسر نفس بکشه. با اینکه تفاوت سنیشون بیش از یک دهه بود، امّا خیلی خوب با همدیگه کنار میاومدن و زبان همدیگه رو میفهمیدن. سه فصل بود که اوضاع براشون همینطوری بود، اونا از حضور همدیگه... لذّت میبردن.
تیری جلوتر اومد و وقتی دید که بویان آروم شده، دستش رو گرفت، به آرامی بالا برد و بوسهی کوچکی بر روش زد. پوست بویان خیلی نرم و لطیف بود. تیری میترسید اگه دستش رو خیلی فشار بده، ممکنه خرد بشه و بشکنه. مردمکهای بویان برای لحظهای لرزیدن، گونههاش سرخ شده بودن و گلوش به خشکی میزد. چرا هنوز به این کار های تیری عادت نکرده بود؟ چرا هر دفعه مثل دفعهی اوّل شوکه میشد؟!
تیری به آرومی دستش رو رها کرد، امّا چشمانش هنوز محو بویان بودن.
«هنوزم خجالت میکشی؟»
بویان سعی کرد نگاهش رو بدزده امّا کار سختی بود.
«هر روز یه بازی جدید در میاری... چطوری عادت کنم؟!»
«اگه قرار بود عادی کنی که از سه سال پیش میکردی، تو فقط... دلت نمیخواد عادت کنی.»
بویان چی میتونست بگه؟ هیچ جوابی نداشت. حق با تیری بود، اون نمیخواست عادت کنه. نمیخواست این لحظهها عادی بشن. نمیخواست لمسهای تیری، خندههاش و نگاههاش تبدیل به یک اتّفاق تکراری بشن.
قبل از اینکه بتونه عقب بکشه یا بهونهای بیاره، صدای ژاوی از اون طرف زمین بلند شد:
«بچهها، بیاید کمک کنید! زمین تا دو دقیقهی دیگه بسته میشه ها!»
بویان از جا پرید، از تیری فاصله گرفت و شروع به دویدن کرد. امّا هیچ چیزی نمیتونست لبخند تیری رو متوقّف کنه. دنبالش رفت تا هم قدمش بشه.
«اگه یه روزی توی یه جمع بازم اینطوری ولم کنی بری یجور جلوه میدم انگار از عمد باهام دعوا راه انداختی.»
چشمان بویان گرد شدن.
«تیری! اینقدر شایعه درست نکن!»
«پس فرار نکن.»
تیری به آرومی انگشت سبابهاش رو به پیشانی بویان زد.
«آخر فصل، یا یکی از همین روزا...»
کسی اونجا نبود و در هر صورت صداشون رو نمیشنید، امّا تیری، جوری که انگار بخواد فقط بویان صداش رو بشنوه، تناش رو پایین آورد:
«میفهمی این چیزایی که بین ماست... شوخی و سر به سر گذاشتن نیست.»
بویان دهانش رو باز کرد تا چیزی بگه، تا بهانهای برای سرخ شدن دوبارهی صورتش داشته باشه، امّا صدای آندرس بود که انگار داشت گیرشون میانداخت:
«دیدی ژاوی؟ دیدی؟! گفتم یچیزی بینشونه!»
ژاوی آهی کشید و در حین اینکه چشمانش رو در حدقه میچرخوند، اسکناس پنج یورویی رو از جیب شلوارکش در آورد و داخل دست آندرس گذاشت.