Bloody Contract
~𝘓𝘪𝘨𝘩𝘵لبه وان حمام نشست. همه حمام غرق در خون بود.دیوار،در شیشه ای،سرامیک سفید کف زمین.
قلبش تند میزد.عرق سردی که از پیشونیش می چکید رو با پشت دستی که باهاش تفنگ رو گرفته بود پاک کرد.
داشت چی کار میکرد؟!
زیر چشمی به موجود بزرگ و قرمزی که داخل اتاق نشیمن داشت با ولع جسد ها رو می درید نگاه کرد.
خون روی دندون های تیزش می چکید و با انگشت های بلند و تیزش از لمس چسبناکی و غلظت خون لذت می برد.
مثل یه حیوون،یه حیوون دقیق و باهوش،اما همچنان درنده و بی رحم و سنگدل.
حدقه چشم موجود در کثری از ثانیه،بدون هیچ حرکت خارجی دیگه ای، به سمتش چرخید.انقدر سریع و ناگهانی بود که وینسنت ناخودآگاه عضلاتش رو سفت کرد.
میدونست که اون نمیتونه بهش آسیب بزنه...این بخشی از قراردادشون بود.اما همچنان...
موجود بدون هیچ عجله ای و با بی خیالی تمام،همون طور که انگشت هاش رو با زبون تیز قرمزش میلیسید از روی جسد ها بلند شد.
حرکاتش ظریف و حساب شده بودن،با این حال اینها خشونت و بی رحمی که پشت اون لبخند تیز و دندون نما پنهان شده بودن رو از بین نمی برد.
موجود به سمت وینسنت،که به جز حرکت چشماش جرئت هیچ حرکتی رو نداشت، اومد و خم شد تا صورتش درست مقابل صورت اون قرار بگیره.سرش رو کمی خم کرد و و با لحن ملایم اما فریبکارانه ای گفت:((اوه عزیزم~اذیتت میکنه؟!))خنده ریزی کرد.
وینسنت هیچ حرکتی نکرد.
موجود ایستاد و شانه بالا انداخت:((خودتم میدونی که نمیتونی ازش فرار کنی!تو منو برای همین احضار کردی...))در یه حرکت ناگهانی دیگه انگشتش رو زیر چونه وینسنت گذاشت و با فشار ناخن تیزش که انگار از آهن بود مجبورش کرد به اون نگاه کنه.صورت هاشون فقط چند سانتی متر با هم فاصله داشتن.وینسنت می تونست برخورد زبون گرم موجود رو با گونش،که همین چند دقیقه پیش خون روش پاشیده بود، حس کنه:((پس سعی کن به جای مبارزه باهاش ازش ازش لذت ببری~))یه قطره عرق سرد دیگه ای از شقیقه وینسنت سر خورد و از گردنش پایین رفت.
موجود که انگار از طمع ترکیبی خون و گونه وینسنت لذت برده بود لب هاش رو لیسید و نیشخندش تیز تر شد.کاملا داشت از این بازی لذت میبرد.
وینسنت سرش رو چرخوند و به آپارتمان پر از خون و جسد نگاه کرد.باید این کثیف کاری را قبل از اینکه گندش در بیاد تمیز میکرد.
از لبه وان بلند شد و به سمت در آپارتمان رفت.از نگاه مستقیم با موجود خودداری میکرد:((من میرم تا یه چیزی برای تمیز کردن اینجا بیارم.فقط...کارت رو تا اون موقع تموم کن.))نمیخواست موقع غذا خوردنش اونجا باشه.
و با اینکه موقع بیرون رفتن به پشت سرش نگاه نمی کرد مطمئن بود که الستر داره با نیشخند یه شکارچی و چشمان پر از ولع اونو رصد میکنه.
وینسنت در صندوق عقب ماشینش رو باز کرد و مواد پاک کننده و سطل و دستمال های بزرگ پارچه ای مخصوصی که برای این کار داشت رو توی کیسه بزرگ مشکی زباله انداخت.اینطوری کمتر مشکوک بود.
خواست در صندوق رو ببنده که بدنش مقاومت کرد.انگار قفل کرده بود و نمیخواست به جایی که چند دقیقه پیش بود برگرده.در صندوق رو با کرختی تمام بست.
دلش میخواست فقط بدوعه و تا جای ممکن از اینجا دور شه.
از اون دور شه.
اما میدونست که راه فراری وجود نداره، چون بالاخره قرار دادشون دوباره اونها رو به روی هم قرار میده.
و وینسنت مجبور بود اون رو سیر کنه.
به پنجره طبقه چهارم که یه نور ضعیف از پشت پرده های تیرش می درخشید نگاه کرد.
اتفاقات چند ساعت پیش که تا الان فرصتی برای هضم کردنشون نداشت یهو به ذهنش هجوم آوردن...
●●●
باورش نمی شد.اون اونجا بود!
همه چیز داشت خوب پیش میرفت.تماشاچی ها داشتن دست میزدن،تهیه کننده ها از کار راضی بودن و وینسنت یه اجرای فوق العاده دیگه انجام داده بود که یهو اون رو وسط جمعیت دید...
قد بلند تر از همه تماشاچی ها،در حالی که روی یکی از صندلی ها نشسته بود و همون طور که دست هاش روی عصاش بود،داشت به وینسنت نیشخند می زد.و گرسنه بود.
نگاهش تهدید آمیز بود.وینسنت میدونست که معنی اون نگاه یعنی چی.یعنی اگر غذای امشبش آماده نمی شد اون متقابلا کاری که براش احضار شده بود رو به روش خودش انجام میداد...
و کل جمعیت رو قتل عام میکرد.
و هر چند که وینسنت هیچ اهمیتی به هیچ یک از افراد داخل سالن نمیداد نمی تونست ریسک یه قتل عام جلوی دوربین زنده تلوزیون رو در حالی که خودش قرار بود آخرین بازمانده باشه بپذیره.و جمع کردن کثیف کاری های بعدش...
الستر ایستاد.
قلب وینسنت مثل یه آهو توی سینش میکوبید.
شاید کمتر از چند ثانیه وقت داشت.باید یه علامتی بهش میداد.که دست به کار نشه.
((پس به ما اعتماد کنین!با حل قرار داد های جهنمی که نمیتونین از شرشون خلاص شین!))
الستر نشست.با وجود خنده و تحسین زیاد جمعیت اون میتونست به خوبی صدای خنده ریز الستر رو بشنوه...
هنوز موقعیتش آنچنان با ثبات نبود که بی دردسر بتونه یکی از رقیب هاشو به قتل برسونه و از شرش خلاص شه،از طرفی اوضاع انقدری خوب پیش میرفت که اصلا نیازی به اینکار نداشته باشه!بخاطر همین برای تهیه شام اون شب الستر مجبور بود بره سراغ یه بار داغون و قدیمی توی یه محله سطح پایین،که ناپدید شدن روزانه افراد توش یه چیز کاملا عادی باشه.
شب از نیمه شب گذشته بود و در خیابون های تاریک و کثیف جلوی بار،که به سختی با نور ضعیف تیر های چراغ برق زنگ زده روشن می شدن،پرنده پر نمی زد.
وینسنت در کوچه پشتی بار منتظر موند.اینجا جایی بود که مسئول بار مست هایی که بیش از حد بار رو بهم میریختن،یا پول کافی برای پرداخت نداشتن، یا کسایی که صرفا از قیافشون خوشش نمیومد رو بعد از یه کتک مفصل بیرون می انداخت.کسایی که اگر گم می شدن کسی نگرانشون نمی شد.
تقریبا دو ساعت طول کشید تا مسئول بار سه نفر رو بیرون انداخت.وینسنت که روی یه جعبه چوبی پوسیده شیشه های خالی الکل نشسته بود و از کلافگی با پاهاش ضرب گرفته بود، چشم هاش رو مالید و غرولند کرد.هر لحظه ای که مجبور بود اینجا بگذرونه باعث می شد صبرش برای کشتن بی سر و صدای آدم ها تموم بشه.حالش داشت از این کوچه کثیف و این محله بهم میخورد.دیگه اصلا این احتمال رو دور نمیدید که در یه حرکت غافلگیرانه وارد بار بشه و هر چی آدم اونجا بود رو به رگبار گلوله ببنده.
خوشبختانه نفر چهارم درست در همین میان به بیرون پرت شد و رشته افکارش رو پاره کرد.وینسنت بلند شد که کار مرد،که گیج بود و حتی نمی تونست بایسته،رو بسازه که صدای نزدیک شدن مسئول بار رو از پشت درب قدیمی چوبی شنید.
در همون تاریکی پشت در مخفی شد و کمین کرد.مسئول بار مست دیگه ای رو درست روی همان فرد قبلی پرت کرد و باعث شد اون،که به سختی تعادل خودش رو حفظ کرده بود، به زمین بیفته.
نفر اول به سختی نفر دوم رو که کاملا بی هوش به نظر می رسید از روی خودش هل داد و سینه خیز کنان به سمت انتهای کوچه رفت.
وینسنت آهی کشید و درست قبل از اینکه فرد از کوچه خارج شه شلوارش رو گرفت و اون رو به داخل تاریکی کشید.احتمالا چشم هاش بخاطر انعکاس نور تیر چراغ برق سر کوچه در تاریکی برق می زد چون فرد مست با دیدن اون،طوری که انگار شیطان رو دیده،جیغ های بی صدایی زد و بی فایده شروع به تقلا کرد.
وینسنت پوزخندی زد و صورتش رو از نفرت جمع کرد:((رقت انگیزه!))و بعد دو گلوله در سینش خالی کرد.
برگشت تا نفر پنجم رو هم به لیست غذای الستر اضافه کنه که لبخند زردی که در انتهای کوچه می درخشید رو دید.چند ثانیه بعد چشم های سرخ رنگ هم به لبخند اضافه شدند.الستر با آرامش و طمانینه همان طور که عصایش را بر زمین می کوبید به فرد دوم نزدیک شد.سرش به طرز غیر عادی از گردنش فاصله گرفته بود.وینسنت باید اعتراف میکرد،او فوق العاده ترسناک بود.
الستر چند ثانیه همون جا ایستاد و به مرد،که از شدت بی هوشی انگار جان داده بود خیره شد.سپس مثل یک حیوون وحشی و گرسنه به فرد حمله ور شد و اون رو که از درد چشماش باز و گرد شده بود و نمی فهمید داره چه اتفاقی میفته_چون به جز وینسنت کسی نمیتونست الستر رو ببینه_زنده، تکه تکه کرد.به نظر می رسید حوصلش بیشتر از اونی سر رفته که بتونه بی کار یه جا بشینه و فقط تماشا کنه.
وینسنت قبل از اینکه بالابیاورد سرش را برگرداند.نگاهی به دور و بر انداخت.آن بیرون همچنان هم رفت و آمد زیادی دیده نمی شد. با این حال باید تا جای ممکن از دیده شدن اجتناب میکرد.
همین کم مونده بود که وینسنت ویتمن،ستاره بزرگ تلوزیون توی محله مجرما و دزدا و فاحشه ها کنار چهار تا جسد،و یه جسد نیم خورده دیده بشه!
از اونجایی به دلایلی که اصلا نمی فهمید نمی تونست موقع غذا خوردن الستر ازش بیشتر از پنج متر دور شه،بخاطر همین مجبور شد به هزار تا بدبختی بدن ها رو به یه آپارتمان خرابه تک واحدی توی همون محله قدیمی که بعید نبود که همه افراد داخل ساختمون معتاد و اوباش و زورگیر و جیب بر های سطح پایین باشن،ببره.
برای جلوگیری از دسترسی راحت افراد،طبقه آخر ساختمون رو به عنوان هدفش انتخاب کرد و در زد.
کسی از پشت در گفت:((کیه؟))وینسنت جواب نداد و فقط دوباره در زد.مرد لای در را باز کرد و با حالت طلب کارانه و بی حوصله ای گفت:((گفتم کیه-))اما وینسنت بهش مهلت نداد و با شلیک گلوله ای توی سرش کارش رو ساخت.
الستر لبخند بسته ای زد و ابروشو بالا داد:((اومم~نشونه گیری خوبی بود.))
همون طور که دو تا از جسد ها رو توی کیسه مشکی به داخل آپارتمان می برد به الستر تیکه انداخت و گفت:((نمیخوای کمکم کنی؟!))
اما الستر که گوشه لبش هنوز بعد از خوردن آن مرد خونی بود،بی توجه به حرف او، نگاهی تحقیر آمیز به مرد چاقی که با گلوله ای توی سرش روی زمین افتاده بود انداخت و لگدی به چربی های شکمش زد:((فکر کنم از خیر خوردن این یکی بگذرم.برای سلیقه من زیادی چرب و کثیفه.))
وینسنت خواست برگرده تا دو تا جسد دیگه رو هم از در پشتی بیاره که ناگهان دست های الستر روی کمر و شونش قفل شدن و اجازه حرکت رو ازش گرفتن.زمزمه نزدیک الستر کنار گوشش مو به تنش سیخ کرد:((اما وینسنت عزیزم این چیزی نیست که ما سرش توافق کرده بودیم نه؟))لب های نرم الستر به گوشش برخورد کردن:((تو به من قول ثروتمندای فاسدی که میخوای از سر راه برشون داری رو داده بودی نه یه سری مجرم خرده پای بی ارزش که گوشتشون با مواد و الکل بی کیفیت آلوده شده و خونشون مزه کثافت میده~))
وینسنت حس کرد میخواد عق بزنه.زیر چشمی نگاهی به موجود که برای زمزمه کردن در گوش او تقریبا خم شده بود و به راحتی میتونست شاخ هاش رو ببینه کرد و سعی کرد کم نیاره:((تو هم قرار بود باعث قدرت من بشی.قرار بود "بی سر و صدا" حریف های من رو از سر راهم برداری و در عوض ازشون تغذیه کنی.))
الستر دست وینسنت رو مثل یک عروسک گرفت و همون طور که اونو وادار می کرد،به سرعت،اما با ظرافت باهاش برقصه، خندید و گفت:((اوه عزیزم اشتباهت همین جاست.هیچ خبری از کار های بی سر و صدا نبود.قرار بود من رقیب هات رو از سر راهت بردارم و تو من رو سیر کنی.))
بعد از یک چرخش کوچک الستر وینسنت را میان زمین و هوا رها کرد، اما درست قبل از اینکه به زمین بخورد با یکدستش زیر کمر و با دست دیگرش ران پای او را گرفت و با او صورت به صورت شد:((اما ظاهرا تو از روش من برای انجام قتل ها خوشت نمیاد.))البته که خوشش نمی اومد.او هنگام قتل به جنون می رسید.هر کس مرتبط یا غیر مرتبط را میگرفت و به بدترین و کثیف ترین حالت ممکن میکشت.و این آخرین چیزی بود که او میخواست.
وینسنت بابت اینکه حالا بدنش_و اوضاع_ تحت کنترل الستر بود عصبانی بود اما از اونجایی که دلش دردسر های پیش بینی نشده نمیخواست به اخم کردن و جمع کرد صورتش اکتفا کرد و همون طور که دندون قروچه میکرد ادامه داد:((اما این نباید یه قرارداد دوطرفه باشه؟!که من برای تو در قبال کاری که برای من میکنی غذا تهیه کنم؟!))
اینبار الستر جلوی افتادن وینسنت رو نگرفت و وینسنت با کمر به زمین خورد.
((اشتباهت همین جاست.))شانه بالا انداخت و نگاهش را از او برگرداند:((وقتی بدون دونستن جزئیات،قوی ترین شیطان جهنم رو احضار میکنی و باهاش قرار داد میبندی همین میشه.))
وینسنت در جواب خنده تمسخر آمیزی کرد.
الستر مانند یک شیر زخم خورده و کینه توز به آرامی سرش را کمی برگرداند و همان طور که از نیم رخ به اون نگاه میکرد با سرد ترین و ترسناک ترین و جدی ترین لحن ممکن پرسید:((برات خنده داره؟))
وینسنت ترسیده بود.اون درست میگفت.ندونستن راه و روش ها و قوانین و مقررات قرارداد های جهنمی تا همین حالا به اندازه کافی به او آسیب وارد کرده بود و منطق میگفت که بهتره با توهین به اون مرز های احتمالی که ازشون خبر نداره رو رد نکنه اما دیگه نمیتوانست جلوی خودش را بگیرد و ساکت بمونه پس نیشخند پهن تری زد و با لحن کنایه آمیزی گفت:((قوی ترین شیطان جهنم؟!))
الستر برگشت.چشمانش حالا با رنگ قرمز خونینی میدرخشیدند.شاخ هاش در حال رشد کردن بودند و سایه پشتش انگار داشت کل اتاق رو تسخیر میکرد.از همه ترسناک تر نیشخندش بود.نیشخندی که انگار با نخ هایی سبز رنگ به صورتش دوخته شده بود و بزرگ و بزرگ تر می شد.
((پس بزار بهت نشون بدم...))
برای یک لحظه،فقط تاریکی بود.تاریکی مطلق.
بعد صحنه ها شروع کردن به پخش شدن.زنجیر ها،شکنجه ها،درهم شکستن روح ها...جوری که انگار درست مقابل چشمانش اتفاق می افتادن و اون میتونست درد تک تک کسانی که جیغشون از بلند گو های بزرگ جهنم پخش می شد را حس کنه.
وینسنت از شدت درد و وحشت بی هوش شد.وقتی بیدار شد،کنار وان حمام افتاده بود.
●●●
رو به روی درب خانه طبقه چهارم ایستاد.سر کیسه پلاستیکی رو تو مشتش فشار داد.هنوز هم می ترسید اما خسته شده بود.و از اینکه یه شیطان جهنمی که خود اون احضارش کرده و بود و برای احضار کردنش بهای سنگینی پرداخته بود اینطوری کنترلش میکرد و زندگیش رو تحت الشعاع قرار میداد عصبانی بود.
اون وینسنت ویتمن بود.اگه موجود توی اتاق قوی ترین شیطان جهنم بود بخاطر این بود که اون هنوز به جهنم نرفته بود!
اجازه نمیداد کسی کنترلش کنه یا بهش دستور بده.
نفس عمیقی کشید و وارد شد.
در کمال تعجب آپارتمان کاملا تمیز و بدون هیچ ردی از خون بود.الستر در وسط آپارتمان رو به روی در، دست به عصا منتظر اون ایستاده بود.
واکس کیسه رو رها کرد.به نظر میرسید دیگه نیازی به تمیز کاری نباشه.یعنی با باقیمونده جسد ها چیکار کرده بود؟کار جادو های جهنمی بود؟تا به حال هیچ وقت این کار رو نکرده بود.عجیب بود.
الستر چشمانش را ریز کرد:((مدت زیادی پشت در صبر کردی.))نیشخند تیزش هنوز بر لبش بود.وینسنت از این حواس قوی او شگفت شده شد اما چیزی بروز نداد.
((جالبه یه چیزی توی چشمات عوض شده~))چشمانش درخشش گذرایی کردند،اما سپس شروع کرد به خندیدن:((اوه هیجان انگیزه،دلم میخواد بدونم چه چیزی تو ذهنته که میخوای بهم بگی.))گوش هاش مثل گوش های یک آهوی واقعی هیجان زده تکان خوردند.
الستر چقدر راحت میتونست اونو بخونه!
با این حال وینسنت خودش رو نباخت. یه نیشخند با اعتماد به نفس بر لبش نشوند،دستش رو لای موهاش کرد تا مرتبشون کنه و جملاتی که با دقت انتخاب کرده بود رو مثل یک ورد_با وسواس اینکه مبادا در اون اشتباهی کنه یا چیزی رو از قلم بیندازه_در ذهنش تکرار کرد.
حالا نوبت اون بود.
با حرکتی بی مقدمه به الستر نزدیک شد،بند مشکی سینه بند الستر را کشید و او را مجبور کرد خم شود؛تا جایی میتوانست نفس های گرم و عمیق جهنمی الستر را روی گونه هایش حس کند.چشم های گوزن جهنمی عصبانی اما در عین حال شگفت زده بودند.انگار توقع چنین کاری را از او نداشت.وینسنت سرش را نزدیک تر برد و با زمزمه ای وسوسه برانگیز گفت:((نظرت راجع به یه قرارداد دیگه چیه بامبی؟))