Blood-red wings
Marble
حالا نوبت او بود. بال جدا شده را درحالی که پرهایش روی زمین میافتادند و خون ازش چکه میکرد، درون یکی از قاب های خالی جایگذاری کرد. صداهای پشت سرش برای پچپچ بودن، بیش از حد بلند بودند.
"چرا یدونه بال داره؟"
"سر اون یکی بالش چه بلایی اومده؟"
"هیچکس نمیدونه اون یکی کجاست. از وقتی برگشت همین یدونه رو داشت."
"دیوونه شدی؟ با یدونه بال که نمیتونست تا این بالا بیاد!"
"میگن بالِ طلایی شخصا رفته دنبالش."
"آره. شنیدم دلبستهی یه آدمیزاد شده بود."
از صداها خسته بود. صداهایی که میخزیدند درون گوشش و خود را به مغز میرساندند تا ذره ذره، تکتک بافتهایش را ببلعند. پس سمت اتاق تاریکش فرار کرد.
آخرین ضربهی قلم را هم به بوم زد و عقب کشید. زیبا بود. نه به خاطر نقاش بودن خودش! بیشتر به دلیل زیبایی مدل بود.
"خدای من! دختر تو باید تناسخ میکل آنژ باشی! اگرم نه، پس حتما از آسمونا اومدی. این طرح آسمونیه!"
"چون اون مال آسمونا بود..."
زمزمهاش آنقدر آهسته بود که گوش های خودش هم از شنیدنشان مطمئن نبودند.
دور شد تا از کار خود مطمئن شود. موهای موجدار فندقی، ابروهای پر، بینی کوچک و لبهای صورتی. همه چیز بینقص بود به جز چشمهای نقرهای. چشمها برق نداشتند، نمیدرخشیدند. چشمها، روح زیبای او را کم داشتند.
"میگم... دکور کارگاهت خوب چیزیهها. این باله رو از کجا خریدی؟ جفت نداشت؟"
"بهش دست نزن!"
فریاد کشید. اولینبار بود صدایش تا این اندازه بالا میرفت.
جلو رفت و با چشمهای ترسیدهی هماتاقیاش روبهرو شد. نمیدانست چه باید میکرد. نمیدانست چه باید میگفت.
"من... این... فقط..."
"تقصیر من بود. ببخشید. نباید بیاجازه میومدم تو."
صدای کوبیده شدن در، استقامت زانوهایش را درهم شکست. روی زمین افتاد و اشک ریخت. هنوز درد درون تیلههای نقرهای، زمانی که آن بال را جدا میکردند به یاد داشت. آخرین مکالمه و غم درونش را به یاد داشت. زمانی که فهمید به جرم دلبستن به او، بالهایش باید قربانی شوند را به یاد داشت. ضعف صدایش زمانی که برای دادن بالش به او التماس میکرد را به یاد داشت.
آن بال سفید خونی تنها دار و ندارش بود.
