Beautiful damage

Beautiful damage

yin

است ناگهان تصمیم گرفته بود تتو بزند و پووین را هم با خودش به یک تتوشاپ اتفاقی کشانده بود تا طرحی کنار ران پایش تتو کند.


روی تخت تتو دراز کشیده بود و لباس پایین‌تنه‌اش را برای انجام تتو کنار زده بود. پووین هم روی صندلی کنارش نشسته بود و با دقت کار تتوآرتیست را تماشا می‌کرد.


است صورتش را در هم کشید و با چشم‌های نیمه‌باز به پووین نگاه کرد.


ـ واقعاً درد داره!


پووین لبخندی زد و همچنان به کار تتوآرتیست خیره ماند.


ـ تو هم باید یکی بزنی.


پووین نگاهش را به است داد.


ـ مامانم منو می‌کشه!


تتوآرتیست آلبومی بیرون آورد و آن را باز کرد. یکی از طرح‌ها را به پووین نشان داد و گفت:


ـ باید اینو بزنی. مطمئنم از این یکی خوشت میاد.


است لبخندی زد و کمی روی تخت جابه‌جا شد.


ـ اوه، عالیه!


پووین سرش را پایین انداخت و صدایش کمی آرام‌تر شد.


ـ احساس می‌کنم مامانم همه‌چی رو برام چیده.


بعد سرش را بالا آورد و نگاهی به آن دو نفر انداخت.


ـ مثلاً احساس می‌کنم حتی برنامه‌ی عروسی من رو هم با یه نفر چیده، ولی تا وقتی زمانش نرسه، بهم چیزی نمی‌گه.


است دستش را روی دست پووین گذاشت.


ـ پووین، تا حالا اصلاً با پسری قرار گذاشتی؟


پووین چیزی نگفت و فقط به او نگاه کرد.


است که حالا نگرانی در چهره‌اش پیدا بود، آرام دست پووین را نوازش کرد و گفت:


ـ این خیلی غم‌انگیزه!

ــــــــــــــــــــ


ساعت سه صبح بود و پووین در خوابی عمیق روی تختش، میان روتختی‌های آبی آسمانی‌رنگ، فرو رفته بود.


ویلیام آن شب به اتاقشان آمده بود و حالا همراه است روی تخت او بودند.


ـ امشب خیلی خوشگل شدی.


صدای خنده‌ها و حرف زدن ویلیام و است، پووین را از خواب بیدار کرد. چشم‌هایش را به‌سختی باز کرد و نگاهی به آن دو انداخت.


ویلیام روی است خم شده بود و او را می‌بوسید. هر دو درحالی‌که غرق توجه به یکدیگر بودند، لباس‌های هم را از تن درمی‌آوردند.


پووین آهی کشید، به سمت دیوار برگشت و پتو را روی سرش کشید. امیدوار بود با نادیده گرفتن آن دو، دوباره خوابش ببرد.


___________


صبح روز بعد، پووین در تریای دانشگاه مشغول سفارش قهوه بود. شب گذشته به‌خاطر سروصداهای ویلیام و است، تقریباً نتوانسته بود چشم روی هم بگذارد.


کمی آن‌طرف‌تر، پوند روی یکی از صندلی‌ها نشسته بود و کتابی در دست داشت. آن‌قدر غرق مطالعه شده بود که متوجه اطرافش نبود.


پووین نمی‌توانست نگاهش را از او بردارد. بالاخره پوند نمی‌دانست که او آنجاست و قرار نبود متوجه نگاه‌هایش شود.


با دقت به اجزای صورتش خیره شد؛ بعد نگاهش روی دست‌هایش و نحوه‌ی گرفتن کتاب متوقف شد. موهای مرتبش هم کمی روی صورتش ریخته بود.


واقعاً این بشر روی اعصاب و در عین حال جذاب بود!


ـ بفرمایید.


صدای صندوقدار پووین را به خودش آورد، اما دیگر دیر شده بود. پوند متوجه نگاه خیره‌ی او شده بود و حالا چشم‌هایشان به هم گره خورده بود.


پووین سریع خودش را جمع‌وجور کرد، نگاهش را دزدید و قهوه‌اش را تحویل گرفت.


ـ ممنونم.


پوند با پوزخندی، حرکات دستپاچه‌ی او را تماشا می‌کرد. پووین قهوه‌اش را روی میز گذاشت و دو بسته‌ی کوچک شکر اضافه‌ای را که سفارش داده بود، باز کرد و داخل قهوه‌اش ریخت.


پوند از جایش بلند شد و به سمت او رفت.


ـ سلام.


پووین وانمود کرد که تازه متوجه حضورش شده. لبخند مصنوعی‌ای به لب آورد و جواب داد:


ـ سلام.


ـ نمی‌تونم ازت دوری کنم.


با شنیدن حرف پوند، پووین برای لحظه‌ای جا خورد. ضربان قلبش آن‌قدر تند شده بود که انگار می‌خواست از سینه‌اش بیرون بزند.


ـ چی؟


پوند کمی خم شد تا هم‌قد او شود.


ـ خب، ما بالاخره باید همدیگه رو ببینیم. من با است رفیقم و اونم هم‌اتاقی توئه.


بعد صاف ایستاد و دستش را روی میز، درست کنار دست پووین گذاشت.


ـ پووین، ببین… بیا از اول دوستیمونو شروع کنیم. یه شروع دوباره، که بتونیم با هم…


پووین دیگر نتوانست تحمل کند و میان حرفش پرید.


ـ چی؟ دوست باشیم؟


پوند کمی نزدیک‌تر شد و نگاه عمیق‌تری به چشم‌هایش انداخت.


ـ چرا که نه؟


پووین چیزی نگفت و نگاهش را به قهوه‌ی روی میز دوخت.


پوند فاصله را کمتر کرد و آرام، کنار گوشش گفت:


ـ می‌خوام یه چیزی بهت نشون بدم.


پووین نفس عمیقی کشید و سعی کرد رفتار پوند را عادی جلوه بدهد. مدام به خودش یادآوری می‌کرد که احتمالاً پوند با همه همین‌طوری رفتار می‌کند.


ـ پس نشونم بده.


پوند پوزخندی زد و جواب داد:


ـ یه مکانه.


پووین ابرویی بالا انداخت و همان‌طور که پوند به او نزدیک‌تر می‌شد، کمی به سمتش خم شد.


ـ به نظرم بهتره همون فاصله‌مونو حفظ کنیم.


پوند با شنیدن حرفش خنده‌ای کرد، دو قدم به عقب برداشت و با اشاره به فاصله‌ای که بینشان ایجاد شده بود، حرف او را به شوخی جدی گرفت.


پووین هم از حرکتش خنده‌اش گرفت. پوند اما فقط به لب‌های او خیره مانده بود و با خودش فکر می‌کرد چطور ممکن است خنده‌ی یک نفر تا این اندازه زیبا باشد.


ناگهان به خودش آمد و نگاهش را از پووین دزدید.


ـ بعداً می‌بینمت.


پووین سری تکان داد، قهوه‌اش را از روی میز برداشت و به سمت خروجی راه افتاد.


اما درست پیش از اینکه کاملاً از تریا خارج شود، برگشت و به نیم‌رخ پوند نگاه کرد؛ حالا او هم مثل بقیه مشغول سفارش دادن بود.


پووین چند لحظه مکث کرد.


انگار تصمیمش عوض شده بود؛ شاید بدش نمی‌آمد پوند را تا آن مکان همراهی کند.

ــــــــــــــــــــ


پوند پشت فرمان ماشینش نشسته بود و پووین در صندلی کناری، ساکت به جاده‌ی روبه‌رو نگاه می‌کرد.


در مسیر مکانی بودند که پوند دلش می‌خواست به پووین نشان بدهد.


هر از گاهی نگاهشان به هم گره می‌خورد؛ اما معمولاً این پووین بود که زودتر نگاهش را می‌دزدید و پوند هم در جواب، پوزخند کوچکی می‌زد.


بالاخره به جاده‌ای خاکی رسیدند. اطرافشان را درختان بلند و سر به فلک کشیده پوشانده بود.


پوند ماشین را متوقف کرد و پیاده شد. پووین از داخل ماشین نگاهی محتاطانه به اطراف انداخت و بعد آرام پیاده شد؛ طوری که انگار هر لحظه ممکن بود حیوان وحشی‌ای از میان درخت‌ها بیرون بیاید و به او حمله کند.


پوند با دیدن رفتارهای محتاطانه‌اش لبخندی زد.


ـ پایین اینجاست. بیا بریم.


پووین با تردید به او نزدیک شد. این بار برخلاف دفعات قبل، فاصله‌ی کمتری بینشان بود و پا به پای پوند راه می‌رفت.


وقتی به رودخانه رسیدند، پووین با چشم‌هایی پر از ذوق و شگفتی چند دقیقه فقط به منظره خیره ماند. پوند هم با رضایت، به‌جای منظره، او را تماشا می‌کرد.


ـ به جای محبوب من خوش اومدی.


ـ زیباست.


پوند به لبه‌ی رودخانه نزدیک شد و بعد برگشت تا به پووین نگاه کند.


ـ نظرت در مورد شنا کردن چیه؟


ـ همم؟


پوند بدون معطلی دورسش را از تن درآورد و کنار گذاشت. پووین که از کارهای ناگهانی او گیج شده بود، کمی عقب رفت.


ـ داری چیکار می‌کنی؟


ـ مشخص نیست؟ می‌خوام شنا کنم.


پوند شلوارش را هم کنار گذاشت و خودش را برای شیرجه آماده کرد.


ـ پوند…


اما پوند فرصت نداد حرف دیگری بزند و مستقیم به داخل رودخانه شیرجه زد.


پووین با ناباوری به لبه‌ی رودخانه نزدیک شد.


ـ پوند!


پوند جوابی نداد و همچنان زیر آب مانده بود. پووین با نگرانی یک قدم دیگر جلو رفت و این بار بلندتر صدایش زد:


ـ پوند ناراویت!


ناگهان پوند از آب بیرون آمد و موهایش را با دست به عقب راند. بعد با دیدن نگرانی پووین خندید.


ـ بیا تو!


پووین با عصبانیت نگاهش کرد.


ـ می‌تونی دورس منو بپوشی و بیای.


پووین آهی کشید و نگاهی به دورس پوند انداخت.


پوند با رضایت گفت:


ـ حس عالی‌ای داره.


پووین نگاهی به او انداخت، خم شد و دورس را برداشت.


ـ می‌شه نگاهم نکنی؟ می‌خوام لباسم رو عوض کنم… لطفاً؟


پوند پوزخندی زد و پشتش را به او کرد.


پووین بافت کرم‌رنگش را از تن درآورد و کنار گذاشت.


پوند آرام برگشت تا نگاهی به او بیندازد، اما به‌محض اینکه متوجه شد پووین هنوز آماده نشده، دوباره پشتش را کرد.


چند لحظه بعد، پووین با دورس پوند که تا روی ران‌هایش می‌رسید و پاهای برهنه‌اش، به سمت لبه‌ی رودخانه رفت.


ـ اوکی.


پوند کاملاً برگشت و نگاهش کرد. دورس روی تن پووین خیلی بامزه به نظر می‌رسید. زیر لب فحشی گفت و نتوانست نگاهش را از او بگیرد.


پووین از واکنش پوند خجالت کشیده بود و گونه‌هایش کم‌کم رنگ می‌گرفتند.


ـ چیه؟


ـ به تو بیشتر میاد.


پووین چیزی نگفت. روی لبه‌ی رودخانه نشست و پاهایش را آرام داخل آب فرو برد.


پوند به‌آرامی نزدیک شد، دست‌هایش را دو طرف پووین قرار داد و پشت سرش ایستاد. پووین دست‌هایش را روی شانه‌های او گذاشت و پوند آرام کمکش کرد وارد آب شود.


پووین با برخورد آب سرد به تنش لرزید و خنده‌اش گرفت. دست‌های پوند هنوز روی کمرش بود.


پووین دست‌های او را کنار زد، دستش را داخل آب برد و مشتی آب به صورت پوند پاشید.


پوند از غافلگیری دست‌هایش را روی صورتش گذاشت.


ـ شیطونی نکن!


پووین که انگار تازه سرگرمی موردعلاقه‌اش را پیدا کرده بود، به حرفش گوش نداد و دوباره همین کار را تکرار کرد.


پوند دستش را از صورتش برداشت و با لبخند گفت:


ـ باشه، خودت خواستی!


وقتی از شنا کردن و آب‌بازی خسته شدند، آرام روبه‌روی هم در آب حرکت می‌کردند.


پووین سکوت را شکست.


ـ می‌شه یه چیزی ازت بپرسم؟


پوند نگاهی به او انداخت.


ـ مگه چاره‌ی دیگه‌ای هم دارم؟


پووین لبخندی زد و ادامه داد:


ـ کی رو بیشتر از همه‌ی دنیا دوست داری؟


پوند کمی به او نزدیک شد.


ـ آسونه… خودمو.


پووین با دست‌هایش آرام او را به عقب هل داد.


ـ معلومه که همین‌طوره!


پوند خندید و بعد پرسید:


ـ اسم دوست‌پسرت چیه؟


پووین از سؤال ناگهانی او جا خورد و آب دهانش را قورت داد.


ـ من دوست‌پسر ندارم.


پوند که انتظار چنین جوابی را نداشت، با پوزخند نگاهش کرد.


ـ نمی‌خوای داشته باشی؟


ـ هنوز کسی بهم پیشنهاد نداده.


پووین دروغ می‌گفت. پوند می‌دانست پسرهای دانشگاه بارها به سراغش آمده بودند، اما پووین هر بار به بهانه‌ای از آن‌ها فاصله می‌گرفت.


ـ نداده؟


پوند سرش را تکان داد و نگاهش را برای لحظه‌ای دزدید.


ـ پس اون پسرهای دانشگاه که هر روز میان طرفت کین؟… نکنه ساقی‌ان؟


پووین با ناباوری خندید.


ـ تو از کجا می‌دونی؟


ـ خب، کور که نیستم.


ـ می‌تونست حرفت قشنگ‌تر باشه.


پوند کمی نزدیک‌تر شد.


ـ چجوری؟


پووین مکث کوتاهی کرد و بعد گفت:


ـ مثلاً بگی که… بهم اهمیت می‌دی.


حتی خود پووین هم نمی‌دانست چرا چنین حرفی زده بود، اما جمله‌اش به دل پوند نشست؛ بیشتر از چیزی که انتظارش را داشت.


پوند برای لحظه‌ای نگاهش کرد و بعد پرسید:


ـ می‌شه یه چیزی نشونت بدم؟


پووین سرش را تکان داد.


پوند فاصله‌ی میانشان را کمتر کرد و دست‌هایش را دور کمر پووین حلقه کرد و او را به خودش نزدیک‌تر کشید.


ـ نفست رو حبس کن.


پووین با دست‌هایش بینی‌اش را گرفت و نفسش را حبس کرد.


پوند آرام او را به زیر آب برد.


حدود ده ثانیه بعد، هر دو دوباره به سطح آب برگشتند.


پوند نفسش را بیرون داد و گفت:


ـ سکوت… آرامش‌بخشه. فکر می‌کنی عجیبه؟


پووین سرش را به نشانه‌ی مخالفت تکان داد.


ـ نه… به هیچ وجه.


Report Page