Beautiful damage
YinPhuwin pov:
_لحظاتی توی زندگی هممون وجود داره که به نظر میرسه مارو توصیف میکنه
لحظاتی که انتظارشو میکشیم
زندگی من قبل اون خیلی ساده و از پیش تعیین شده بود… و حالا بعد اون..هومم فقط بعد اون شده…
______________________________________
پووین بعد از ساعتها دراز کشیدن روی تخت و خیره ماندن به سقف، بالاخره به خودش آمد. از جایش بلند شد و شروع کرد به جمع کردن وسایلش؛ هر کدام را با حوصله داخل کارتن میگذاشت و سعی میکرد چیزی از قلم نیفتد.
مادرش که مشغول شستن ظرفها در آشپزخانه بود، صدایش زد تا با هم یک بار دیگر همهچیز را چک کنند.
_ پووین، بیا اینجا.
_ اومدم.
پووین روی یکی از صندلیها نشست و مشغول خوردن صبحانه شد.
_ خب پسرم، ببینیم چی یادمون رفته… سشوار؟
_ نه.
_ چراغقوه؟
پووین با حالتی گیج، خندهای کرد.
_ مامان، این فقط کالجه، دورهی بقا که نیست!
مادرش با جدیت و نگرانی نگاهش کرد و بدون توجه به شوخی او ادامه داد:
_ حوله، باتریهای شارژی، شارژر موبایل…
_ اگه چیزی رو یادت رفت، میتونم با ماشین برات بیارم.
فورث وسط حرف مادرشان پرید. خوب میدانست پووین همین حالا هم به اندازهی کافی استرس دارد و مادرشان فقط با این همه سؤال، اوضاع را بدتر میکند.
مادرشان نگاهی به هر دو پسرش انداخت، لبخندی زد و آرام سر تکان داد. انگار بالاخره تصمیم گرفته بود دست از نگرانیهای همیشگیاش بردارد.
لبخند پووین هم دوباره برگشت. بالاخره خیالش راحت شده بود که از شر سؤالهای تکراری مادرش خلاص شده است.
_ خیلی خب، بهتره راه بیفتیم. کلی راه پیش رومونه.
_ بذار برای آخرین بار اتاقت رو چک کنم.
_ آآآآه… اوکییی!
__________
بالاخره از خانه خارج شدند. وسایل را داخل ماشین گذاشتند و راه افتادند.
پووین سرش را به شیشهی ماشین تکیه داده بود و از پشت پنجره به دانشگاه نگاه میکرد. دانشجوها در محوطه رفتوآمد میکردند و گروههای مختلف مشغول گفتوگو بودند. بالاخره ماشین متوقف شد. پووین پیاده شد، وسایلش را برداشت و همراه فورث و مادرش وارد خوابگاه شد.
_ سمت راست ساختمون، اتاق B22…
مادرش مدام زیر لب آدرس را تکرار میکرد؛ انگار هر لحظه ممکن بود فراموش کند اتاق پووین کجاست.
_ آهااا، پیداش کردم! همینجاست.
پووین با کمی تردید در را باز کرد و وارد اتاق شد. مادرش و فورث هم پشت سرش وارد شدند.
به محض ورود، چشمش به دو پسری افتاد که روی یکی از تختها نشسته بودند و مشغول بازی با ورق بودند. پووین دقیقاً نمیدانست چه بازیای انجام میدهند؛ فقط همانجا ایستاد و به آنها خیره شد تا اینکه بالاخره یکی از پسرها تصمیم گرفت سکوت را بشکند.
_ سلام.
پووین به خودش آمد و کارتونی را که در دست داشت، روی نزدیکترین میز گذاشت.
_ اِممم… سلام.
_ تو باید هماتاقی من،است باشی، درسته؟
_ آره، خودمم!
_ منم پووینم.
پسر دستش را روی شانهی پووین گذاشت؛ روبه پسری که هنوز روی تخت نشسته بود و با ورقهای عجیبوغریبش ور میرفت کرد.
_ هی، این هماتاقی جدیدمه.
پسر دوم از روی تخت بلند شد و به سمت پووین رفت.
_ دانکم.
_ اووه، خوشبختم.
پووین لبخند همیشگیاش را زد و با دانک دست داد.
دانک نگاهش را به خانوادهی پووین که هنوز نزدیک در ایستاده بودند، برگرداند.
_ بفرمایید تو، گاز نمیگیریم!
پووین سریع به سمت خانوادهاش برگشت و شروع به معرفیشان کرد.
_ اوووه، ببخشید! این مامانمه و اونم فورث، برادرم.
فورث با لبخند بزرگی به آنها نگاه کرد و سلام داد. مادر پووین هم یک قدم جلوتر آمد و با لحنی کوتاه اما گرم سلام کرد.
است و دانک هم در جواب سلامی را کردن.
است پادش را درآورد و همزمان با کشیدن آن، حرفش را ادامه داد.
_ اگه راستش رو بخوای، خیلی ضدحال بود که قراره با یه سالاولی هماتاقی بشم… ولی بعدش با خودم فکر کردم، هی! به جنبهی مثبت قضیه نگاه کن… من قراره راهنمای تو باشم.
دانک هم به حرف آمد.
_ حتی بدون کارت شناسایی تقلبی، میتونیم ببریمت بهترین جاها. مشکلی نیست!
مادر پووین با لبخندی مصنوعی نگاهی به پسرش انداخت. نگرانی کاملاً از چهرهاش پیدا بود. بعد بدون معطلی از اتاق خارج شد.
_ ماماننن!
فورث که حالا خودش را در اتاق و میان آن دو پسر تنها میدید، ترجیح داد جایی برای نشستن پیدا کند.
است نگاهی به فورث انداخت.
_ لباستو دوست دارم.
_ اووه، مرسی! از سایت گپ خریدمش.
است و دانک خندهای کردند و بعد زیر لب چیزی به هم گفتند.
_ پسرای خوشگلیان.
دانک ادامه داد:
_ قراره دردسر بشن.
_________
مادر پووین در راهرو با قدمهای بلند راه میرفت و از شدت کلافگی دستش را روی سرش گذاشته بود.
_ همین الان مستقیم میریم دفتر دانشگاه و درخواست تغییر اتاق میدیم.
پووین پشت سرش قدم برمیداشت و با خستگی جواب داد:
_ مامان، اصلاً داری دربارهی چی حرف میزنی؟
مادرش ایستاد و به سمت او برگشت.
_ اون اتاق پر از دود و علف بود…
_ میشه لطفاً شلوغش نکنی؟
_ نمیکنم، پووین. ما برای رسیدن تو به اینجا خیلی تلاش کردیم و نمیخوام کسی حواست رو از هدفت پرت کنه.
_ مامان، داری دربارهی من حرف میزنی. میشه فقط بهم اعتماد کنی؟ مشکلی پیش نمیاد، قول میدم.
نگاه مادرش کمکم نرم شد. چند لحظه به پسرش خیره ماند و در نهایت، با اکراه کوتاهی تسلیم شد.
مادر پووین جلوی ماشین دستهای پسرش را محکم در دست گرفت و به چشمهایش خیره شد.
_ خونه بدون تو خیلی خالی میشه.
_ میدونم، منم دلم برات تنگ میشه.
_ اوه خدای من… نمیدونی چقدر بهت افتخار میکنم، پسرم.
_ مرسی، مامان.
چشمهای مادرش کمکم خیس میشد که فورث جلو آمد و هر دوی آنها را در آغوش گرفت. سه نفری برای آخرین بار همدیگر را بغل کردند و بعد از هم خداحافظی کردند.
_ دوست دارم، پووین. مراقب خودت باش.
_ منم دوست دارم، فورث. مراقب مامان باش.
هر دو سوار ماشین شدند و بعد از آخرین خداحافظی، از پووین دور شدند.
و پووین بالاخره تنها ماند.
__________
پووین به اتاق برگشت. دانک رفته بود و حالا با هماتاقیاش تنها مانده بود.
است نگاهی به او انداخت و سکوت اتاق را شکست.
_ چقدر مادرتو ترسوندم؟
_ اِمم…
_ فکر میکنه قراره تأثیر بدی روت بذارم؟
پووین کمی به او نزدیک شد و در جواب گفت:
_ اون فقط خیلی محافظهکاره. همیشه فقط ما سه تا با هم بودیم.
است لحظهای سکوت کرد و بعد پادش را به سمت پووین گرفت.
_ اووه، نه، ممنون.
است لبخند کمرنگی زد و گفت:
_ دیدی؟ پس جایی برای نگرانی وجود نداره.
پووین لبخندی زد و مشغول بیرون آوردن وسایلش از کارتن و مرتب کردن آنها در جای مخصوصشان شد.
_ برادرت خیلی بامزه بود.
پووین در حالی که همچنان مشغول مرتب کردن وسایلش بود، با خنده جواب داد:
_ اووه، اگه دوستپسرش اینو بشنوه، دیگه نمیذاره بیاد پیشم!
_ شت، شرمنده.
_ نه، چرا باید باشی؟ ایرادی نداره.
همان لحظه گوشی است زنگ خورد. نگاهی به صفحه انداخت و گفت:
_ دانکه، زنگ زده. باید برم ببینمش.
است از جایش بلند شد تا به سمت در برود، اما نگاهش به کتابهای قدیمی پووین افتاد.
_ قضیهی این کتابای قدیمی چیه؟ کی با خودش به کالج کتاب میاره؟!
پووین خندهای کرد و جواب داد:
_ مثل اینکه من!
_ یه عشق کتاب! خوشم اومد.
است در را باز کرد و قبل از بیرون رفتن گفت:
_ خیلی خب، دیگه من برم.
_ باشه، بایبای.
پووین دوباره سراغ کتابهایش رفت. آنها را با ذوق و خوشحالی یکییکی برداشت و با دقت داخل شلفهای دیواری چید.
__________
شب شده بود. پووین روی تختش، که درست کنار پنجرهی بزرگی قرار داشت، زیر پتو دراز کشیده بود و مشغول گشتوگذار در گوشیاش بود.
همان لحظه نوتیفیکیشنی از طرف مادرش روی صفحه ظاهر شد.
_ فردا روز اول خوبی داشته باشی.
پووین لبخند آرامی زد و جوابش را نوشت.
_ ممنونم مامان. شب خوبی داشته باشی.