BEHIND THE SILENCE
باران از حوالی غروب شروع شده بود.
خیابان‌های سنگ‌فرش‌شده شهر زیر نور چراغ‌های زرد و کم‌جان، تصویری از یک شب آرام و بی‌دغدغه ساخته بودند؛ تصویری که با واقعیت فاصله زیادی داشت.
در طبقه سی‌ویکم یکی از بلندترین ساختمان‌های مرکز شهر، مردی پشت پنجره‌ای سرتاسری ایستاده بود و بدون هیچ واکنش خاصی به رفت‌وآمد ماشین‌ها نگاه می‌کرد.
هوانگ هیونجین :
بیست‌وشش ساله، مدیر یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های تجاری شهر و نامی که تقریباً هیچ‌کس در محافل اقتصادی و اجتماعی ناآشنا با آن نبود. او از آن دسته آدم‌هایی نبود که برای جلب توجه تلاش کنند. نه نیازی به لبخندهای تصنعی داشت و نه علاقه‌ای به معاشرت‌های بی‌هدف. با این حال، تقریباً همه او را می‌شناختند. مردم درباره ثروتش صحبت می‌کردند، مجلات از موفقیت‌هایش می‌نوشتند و کسانی که فرصت ملاقات با او را پیدا کرده بودند، معمولاً یک ویژگی مشترک را در توصیفش به کار می‌بردند.
هیونجین نگاهی به ساعت مچی‌اش انداخت.
«جلسه شروع نشده؟»
صدای آرام اما جدی‌اش باعث شد مردی که چند قدم عقب‌تر ایستاده بود، فوراً پاسخ بدهد.
«همه منتظر شما هستن، آقای هوانگ.»
هیونجین بدون اینکه برگردد، دکمه سرآستین پیراهن مشکی‌اش را مرتب کرد.
«پس نباید منتظر بمونن.»
---
در سوی دیگر شهر، فضای کاملاً متفاوتی جریان داشت.
صدای خنده از میان موسیقی ملایم رستوران به گوش می‌رسید. چند میز کنار پنجره رزرو شده بودند و جمعی از چهره‌های شناخته‌شده شهر در مهمانی کوچکی حضور داشتند.
لی فلیکس، برخلاف مردی که چند خیابان آن‌طرف‌تر در سکوت به شهر خیره شده بود، از بودن در چنین جمع‌هایی لذت می‌برد.
او بیست‌وچهار سال داشت و به‌خاطر رفتار صمیمی، شوخ‌طبعی و شخصیت دوست‌داشتنی‌اش در میان افراد زیادی محبوب بود.فلیکس از آن آدم‌هایی بود که حتی در اولین ملاقات هم می‌توانست فضای یک جمع ناآشنا را تغییر بدهد.
«فلیکس، تو اصلاً می‌دونی چند نفر امشب سراغت رو گرفتن؟»
فلیکس خندید و لیوانش را روی میز گذاشت.
«نه، ولی امیدوارم تعدادشون به اندازه‌ای نباشه که مجبور شم برای تک‌تکشون توضیح بدم چرا جواب پیام‌هاشون رو ندادم.»
دوستش خندید.
«واقعاً غیرقابل اصلاحی.»
«این رو به‌عنوان تعریف قبول می‌کنم.»
لبخند هنوز روی لب‌هایش بود که نگاهش برای لحظه‌ای به تلفن همراهش افتاد.
یک پیام جدید.
شماره‌ای ناشناس.
بعضی پرونده‌ها بهتره برای همیشه بسته بمونن.
لبخند فلیکس کم‌رنگ شد.چند ثانیه به صفحه خیره ماند. سپس تلفن را برگرداند و روی میز گذاشت.
«همه‌چی خوبه؟»
به‌سرعت لبخند همیشگی‌اش را برگرداند.
«آره. فقط یه پیام بی‌اهمیت بود.»
اما خودش هم می‌دانست که آن پیام به‌هیچ‌وجه عادی نبود.
---
ساعت نه و چهل دقیقه شب.
هیونجین وارد سالن جلسه شد. چند نفر از اعضای هیئت‌مدیره از جای خود بلند شدند و بقیه با احترام سر تکان دادند.
او صندلی انتهای میز را انتخاب کرد، پرونده‌ای را که از قبل روی میز قرار داشت باز کرد و نگاهی گذرا به صفحات آن انداخت.
«این گزارش مربوط به کدوم بخشه؟»
مردی که روبه‌رویش نشسته بود، پاسخ داد:
«پرونده شرکت نورث‌گیت. اسناد جدیدی پیدا شده که ممکنه روی قراردادهای قبلی تأثیر بذاره.»
هیونجین صفحه دوم را ورق زد.
«ممکنه؟»
«هنوز مطمئن نیستیم.»
نگاهش از روی کاغذ بالا آمد.
«من برای شنیدن احتمال‌ها اینجا ننشستم. وقتی مطمئن شدید، گزارش بدید.»
سکوت کوتاهی در اتاق برقرار شد.درست همان لحظه، تلفن همراهش لرزید. پیامی از یک شماره ذخیره‌نشده.
فکر می‌کنم وقتشه درباره اتفاق هفت سال پیش صحبت کنیم.
چشمانش برای کسری از ثانیه روی صفحه ثابت ماند.هیچ تغییری در حالت صورتش دیده نمی‌شد، اما انگشت شستش آرام روی لبه تلفن حرکت کرد.
هفت سال.
مدت زیادی بود که کسی جرئت نکرده بود آن اتفاق را به زبان بیاورد.
تلفن را قفل کرد و دوباره به پرونده مقابلش نگاه انداخت.
«جلسه تمومه.»