Alpenglow
Mini k
در صفحه‌ای فراموش‌شده از کتاب مقدس آمده بود:
«دو از یک بهترند، زیرا ایشان را از زحمتشان پاداش نیکو حاصل می‌شود.»
— جامعه ۴:۹
"فرانسه، پاریس.
سال ۲۰۳۰.
جایی میان غبار از میان برداشته شده‌ی آینده."
مقابل اثری که با ظرافت به سبک باروک کشیده شده بود ایستاد. شاید باید اغراق بیشتری در تضاد نور و تاریکی‌اش به‌کار می‌برد.
قلمویش رو روی میز گذاشت و چند قدمی عقب‌تر رفت؛ هنوز هم بی‌نقص نبود.
با صدای زنگ تماس، به سمت تلفنش پرواز کرد، اما با دیدن نام مخاطبش بی‌صدا روی صندلی نشست. امروز هیچ‌چیز طبق خواسته‌ی او پیش نمی‌رفت.
صدای شاکی مدیر انتشاراتی در گوش‌هایش پیچید.
-پیش‌نویس سوالات و مقاله‌هایی که برای هفته‌ی آینده نیاز داریم رو آماده کردی؟
هیونجین زیرچشمی نگاهی به بوم مقابلش انداخت. رشته‌های سرکش موهایش که پیشانی‌اش را می‌بوسیدند کنار زد.
-تا آخر هفته فایل‌هاش رو برای ماریا می‌فرستم تا با هم اصلاحیه‌های آخر رو انجام بدیم.
-باز هم می‌خوای بری ایتالیا؟
گاهی وقت‌ها، مثل همین حالا، صدای مرد جایی میان مدیرعامل و دوست بودن معلق می‌‌ماند.
لبخندی بر لب‌های خشک هیونجین نشست.
موهای بسته‌اش را باز کرد و به کش‌موی بنفشی که از میا گرفته بود نگاهی انداخت. روح خسته‌اش دیگر حتی نمی‌توانست صبر کند تا نور ایمانش، شوقش را زنده کند.
-آخر هفته خیلی شلوغ نیستیم، هنوز حدود هشت روزی تا زمان مصاحبه‌ی سلدران داریم.
نگاهی به ساعت انداخت و بازدم کلافه‌اش را بیرون فرستاد.
-شرط می‌بندم الان توی استودیوش داره قهوه‌ی صبحگاهیش رو می‌خوره و به اینکه چرا دیجیتال تنبریسم رو به عنوان سبکش انتخاب کرده فکر نمی‌کنه.
اطمینان داشت که کریستوفر به هیچ‌کدام از کلمات درهم تنیده شده‌اش، ذره‌ای توجه نمی‌کند. علت گلایه‌های مرد از مرخصی‌ها و سفر آخرهفته‌های هیونجین به رم، چیز دیگری بود.
-~-~-~-~-~-~-~-~-~-`
"ایتالیا، رم.
سال ۲۰۲۶.
همانجایی که کتاب نشسته در کنج میز را بستیم.
زمان حال."
باقی‌مانده‌ی نور خورشید بر چهره‌ی فلیکس بوسه می‌زد. سایه‌ی مژه‌هایش هر بار که پلک می‌زد، ردی بر گونه‌هایش می‌گذاشت؛ گویی غبار ناآشنای چهره‌اش را می‌شست و از میان برمی‌داشت.
هیونجین می‌دانست که شاید دیگر این غروب آزاد را نبیند، اما نمی‌توانست از منظره‌ی تکرار نشدنی کنارش رو برگرداند.
-ازت ممنونم که همسفرم شدی جینو.
فلیکس با صدای آرامی، زمزمه‌ی سکوت دریا را شکست.
زانوهایش را در آغوشش نگه داشته و با فاصله‌ی کمی از هیونجین، بر روی سنگ‌های سرد صخره نشسته بود.
-راستش اولش واقعا دودل بودم، ولی خوشحالم که پیشنهادت رو قبول کردم.
گوشه‌های لب‌هایش بالا رفتند و لبخندش با سرعت به چشم‌هایش رسید.
-می‌دونی...
مکث کوتاهی کرد. نفس صدادارش را بیرون فرستاد.
-می‌خواستم صدم رو برای اولین کسی که بهم به عنوان "راهنما" اعتماد کرده بذارم.
تنش نشسته بر شانه‌هایش، هر لحظه به مرز انفجار نزدیک‌‌تر می‌شد.
نورهای کوچک خورشید به سختی از پشت کوه‌های خیالی دیده می‌شد، گویی او هم تلاش می‌کرد تا زمان بیشتری به پسر ناامید روی صخره خیره شود.
برای اولین بار در آن دقایق، هیونجین نگاهش را به دریای پایین صخره‌ها سپرد.
-تو مقصر اینکه من قرار نیست درست بشم نیستی فلیکس... هیچکس مقصر نیست.
با قرار گرفتن سری بر روی شانه‌اش، برای لحظه‌ای خونی که در رگ‌هایش می‌دوید یخ بست.
-راستش اینجا خیلی برام مکان خاصیه.
سرش را روی شانه‌ی سفت شده‌ی هیونجین جابه‌جا کرد. گونه‌اش را به آرامی به پسر بزرگتر فشرد و زانوهایش را عمیق‌تر در آغوش کشید.
-ازم پرسیده بودی سوابق ثبت شده‌ات توی کلیسا رو چک کردم یا نه؛ تو چطور جینو، مال من رو چک کردی؟
هیونجین میان حافظه‌ی طوفانی‌اش چرخی زد.
-نه، فقط چیزهایی رو ازت می‌دونم که خودت خواستی برام تعریف کنی.
تنها صدای خنده‌های فلیکس پشت تماس یا تعریفاتش از تئاتر و نمایشنامه‌های موردعلاقه‌اش را به یاد آورده بود. شاگرد کلیسایی که زندگی‌اش تنها به عرفان ختم نمی‌شد.
-پس بیا یه کاری کنیم.
موهایش بر گردن بی‌دفاع هیونجین بوسه‌های پنهانی می‌زد.
-سه تا سوال، بدون هیچ قضاوت یا پنهان‌کاری‌ای؛ نظرت چیه؟
سکوت هیونجین در پاسخ به سوالش، قلبش را برای ثانیه‌ای از کار انداخت. نفسش را در سینه حبس کرد و چشم‌هایش را بر هم فشرد؛ شاید نباید این پیشنهاد را مطرح می‌کرد.
صدای خنده‌ی هیونجین، خداحافظی دراماتیک‌شان با غروب خورشید را به پایان رساند.
-مثل اینکه یکی اینجا سوالایی داره که ازم بپرسه.
سرش را کج کرد و گونه‌اش را به سر فلیکس روی شانه‌هایش چسباند.
-تو اول بپرس.
فلیکس گوشه‌ی لبش را گاز کرد.
-قبلا گفته بودی فرانسه هنوز هم برات بیشتر شبیه خونه‌اس، پس چرا برگشتی ایتالیا؟
هیونجین یک تای ابرویش را بالا فرستاد.
-برگشتم تا به پدرم ثابت کنم دیگه اون آدمی نیستم که ترسید و اجازه داد طردش کنن.
لب‌هایش را به هم فشرد و حتی چند ثانیه هم میان حرف‌هایش، به فلیکس مهلت صحبت نداد.
-قرار بود قضاوت نکنیم، درسته؟
-بدون قضاوت و پنهان‌کاری؛ درست قوانین رو یادت بمونه هوانگ.
عطر چوب صنوبر و دارچین هیونجین در بینی‌اش پیچید
-به نوبت بپرسیم، باید به سوالام فکر کنم.
-چرا می‌خوای کشیش بشی؟
-سوالتو از قبل آماده کرده بودی؟
لحن شوخ صدایش، تنشی که از شانه‌هایش فرار می‌کرد را نشان می‌داد.
-راستش عجیبه اگه این رو بگم؛ ولی واقعا نمی‌دونم این خواسته‌ی خودمه، یا فقط می‌خوام مسیری که داخلش قرار گرفتم رو ادامه بدم.
هیونجین به آرامی چشم‌هایش را بست. باد سردی که در سانتا مارینِلا جریان داشت، در موهای تیره‌اش پیچید.
ابر خیال "رویای کشیش شدن توسط فلیکس" محو شد و آسمان ذهن هیونجین را رها کرد.
فلیکس در ذهنش میان سوال‌هایش گشت و منتخب‌ترینشان را برای آخرین فرصتش نگه داشت.
-"هوانگ" برات معنی خاصی داره؟
-چی؟
-از اولین باری که اسم کاملت رو شنیدم، برام جالب بود؛ تو به عنوان فرزند کشیش آنتونیو بندتّی شناخته می‌شی، اما از اسم خانوادگیش استفاده نمی‌کنی.
هیونجین سرش را به طرفین تکان داد.
پس پیرمرد علاوه بر اینکه هنوز هم علاقه‌ای به صحبت در رابطه با آن موضوع نداشت، از بیانش فرار هم می‌کرد.
-کشیش‌های کاتولیک ازدواج نمی‌کنن و فکر نمی‌کنم آنتونیوی عزیز ما تا حالا حتی عاشق چیزی غیر از خدا شده باشه.
فلیکس سرش را از روی شانه‌اش برداشت و چشم‌هایش هیونجین را مخاطب‌شان قرار دادند.
-منظورت چیه؟
هیونجین به زانوهای فلیکس که دیگر در آغوشش نبودند نگاهش انداخت؛ حالتش شبیه به کسی بود که ناشناخته‌ترین جای زمین را کشف کرده.
-آنتونیو بندتّی پدر بیولوژیکیم نیست.
نگاه گیج فلیکس، لبخند بی‌احساسی به لب‌هایش هدیه داد.
-یه روز منم یکی از همون بچه‌های کوچیکی بودم که روبه‌روی ساختمون کلیسا ولم کردن، آنتونیو تصمیم گرفت پدرم باشه و می‌شه گفت واقعا ازش بابت این موضوع ممنونم.
بعد از سال‌ها زندگی با حقیقتی انکار نشدنی، دیگر صحبت کردن در این مورد برایش سخت نبود.
فلیکس طوری که انگار پازلش اکنون چیده شده بود، سرش را تکان داد. لب‌هایش را به داخل دهانش کشید. کشفیات جدیدش آن چیزی نبودند که انتظارش را می‌کشید.
هیونجین هوای یخ‌زده‌ی ساحل سنگی را در ریه‌هایش فرو برد و از منجمد شدن راه نفس‌هایش لذت برد.
-چرا سانتا مارینِلا برات خاصه؟
پسر کوچک‌تر پاهایش را از صخره آویزان کرد و دست‌هایش را به عنوان تکیه‌گاه در اطراف بدنش گذاشت.
-اولین جاییه بود که وقتی داشتم از واقعیت فرار می‌کردم بهش پناه بردم.
خودش را مدیون توضیحات اضافه‌ی هیونجین در رابطه با سوال قبلی می‌دانست، پس ادامه داد.
-بعد از مرگ پدر و مادرم، از تک تک طلوع‌ها و غروب‌ها فرار کردم. حتی به مدت چند سال روزهام رو می‌شمردم تا ببینم چند وقت بیشتر ازشون زنده موندم؛ پنج سال تمام، همه‌ی روزها رو شمردم.
تمام آن ساعات از جلوی چشم‌هایش مانند یک فیلم کوتاه رد شد.
-بعد یک روز وقتی بی‌هدف رانندگی می‌کردم تا فرار کنم، اینجا رو پیدا کردم و تبدیل شد به اولین جایی که به خودم اجازه دادم اون اتفاق رو توی گذشته بذارم و قدم‌های واقعی بردارم...
ساحل مارینِلا اولین مکانی که به چشم‌های خسته‌ی فلیکس، اجازه‌ی اشک ریختن داده بود و توانست روحش را صاحب شود.
-ازت ممنونم که مکان امنت رو بهم معرفی کردی.
با شانه‌اش به فلیکس ضربه‌ی آرامی زد.
-من هم اینجا رو دوست دارم؛ اولین ساحلیه که می‌تونم این رو در موردش بگم.
به تقلید از فلیکس، پاهایش را از صخره آویزان کرد و در کنارش قرار گرفت.
فلیکس دستی پشت گردنش کشید.
-نوبت منه؛ چرا از ارشد لی خوشت نمیاد؟
زمانی که هیونجین سراسیمه از برج ناقوس فرار کرده بود، دوباره در ذهنش تکرار شد.
-حتی پدرت، کشیش ارشد، اون روز بهم گفت باید از قبل باهاتون هماهنگ کنم که مقابل هم قرار نگیرید.
از زمانی که برای بار دوم فرار کرده بود، در انتظار این سوال نفس می‌کشید.
-~-~-~-~-~-~-~-~-~-`
-بابا؟
میا در حالی که دست عروسک لاک‌پشت محبوبش را نگه داشته بود، وارد اتاق سونگمین شد.
سونگمین در میان نور کم خانه، به دختری که در لباس‌خواب آبی‌اش جا گرفته بود، دست عروسکش را نگه داشته و او را روی زمین می‌کشید نگاه کرد.
سونگمین فاصله‌اش را با میا به هیچ رساند و روی زانوهایش نشست تا هم‌سطح او قرار بگیرد.
-جانم؟
میا دست آزادش را روی شکمش قرار داد و لب‌هایش را روی هم فشرد.
-خیلی درد داره...
دستش را به سمت میا دراز کرد و به آرامی او را در آغوش کشید. قسمتی که دخترش به آن اشاره داشت را به آرامی با کف یک دست ماساژ داد.
میا دست آقای کاراروگا را محکم‌تر فشرد و به بدن سونگمین تکیه داد.
-بهتر شدی خورشید کوچولو؟
میا به آرامی سرش را تکان داد. قطره‌ی اشک کوچکی که به مژه‌هایش چسبیده بود، بر زمین بوسه زد و به همراهش، چیزی در قلب سونگمین سقوط کرد.
دست را دور کمر میا حلقه کرد و از روی زمین بلند شد. در حالی که صورت دختر در سینه‌اش فرو رفته بود، به سمت آشپزخانه قدم برداشت.
-بابایی اینجاست. زود خوب می‌شی، باشه؟
میا را روی کانتر گذاشت و برای آوردن لیوان آبی، چند لحظه از او فاصله گرفت.
-بابا؟
سونگمین در حالی که لیوان آب را به سمت میا می‌گرفت، سرش را کمی کج کرد.
-جانِ بابا؟
میا ليوان آب را به لب‌هایش رساند و کمی از آن را نوشید.
-واقعا زود خوب می‌شه؟
بغض متزلزل میان کلماتش، جایی میان زخم‌های قدیمی سونگمین نشست.
سونگمین پیشانی‌اش را به پیشانی میا چسباند و موجب بهم ریختن بیشتر چتری‌های بلندش شد.
انگشت کوچکش را درست مقابل میا گرفت و تمام توانش را جمع کرد تا لب‌هایش به لبخندی واقعی باز شود.
-بابا بهت قول می‌ده، باشه؟
"این پارت توضیحات خاصی نداره، ولی اگه دوست دارید بدونید:
اسم پدر هیونجین Antonio Benedettiعه و عروسک میا اسمش Cararugaست که قراره جلوتر بیشتر باهاش آشنا بشید، پس بهش فرصت بدید تا شاید محبوب شما هم باشه :>
شاید یک بخش‌هایی از این پارت یکم طولانی به نظر برسه، ولی امیدوارم دوستش داشته باشید.
منتظر نظراتتون هستم و امیدوارم بالاخره طلسم نظرها شکسته بشه :<
مثل همیشه با رول دارچینی منتظرتون هستم، مینی."