Alman sharqi

برگی از تاریخ براندازان: آلمان شرقی

(رشتو سوم)

جشن چهلمین سالگرد نظام کمونیستی

این جشن بسیار شبیه به چهلمین سالگرد نظام اسلامی بر پا شد: بسیاری از مهمانها دعوت رژیم را رد کردند و ژورنالیستهای غربی اجازه ورود به کشور را نداشتند. اما ژورنالیستهای غربی پنهانی وارد ...

1/14

2.

آلمان غربی شدند و شروع به فیلم برداری کردند.

حدود 3000 نفر تظاهراتی راه اندازی کردند که فوری سرکوب شدند و بیش از 1200 نفر (نزدیک به نصف جمعیت) دستگیر شدند، در میان آنها افرادی که اصلا شعار نمیدادند.

شعارها: "گرباچف، گرباچف"، "نه به خشونت"، "دموکراسی، الان یا هیچ وقت".

2/14

3.

بیشتر دستگیر شدگان به زودی آزاد شدند ولی پس از ضرب و شتم و شکنجه های جسمی و روحی.

رسانه های آلمان غربی مستقیما تظاهرات برلین شرقی را پوشش دادند. رژیم کمونیست تمام راه ها را برای دسترسی مردم به رسانه های بیرون از مرز را بسته بود و دسترسی به امواج خارجی را ممنوع.

3/14

4.

ولی تعداد کمی از مردم پنهانی به امواج رسانه ها دسترسی پیدا میکردند و برای دیگر دوستان اخبار را گزارش میدادند.

این تنها راهی بود که مردم متوجه اعتراضات علیه رژیم و موقعیت ضعیف رژیم میشدند. تمام رسانه های درونی تبدیل به پروپاگاندا سازان رژیم شده بودند.

4/14

5.

اکتبر ۹ در لیپزیگ

رژیم کمونیستی پیش از چهلمین سالگردش قول داده بود که برای سرکوب مردم روش چینی را به کار ببرد: کشتار وسیع با رگبار و تانک. ارتش ملی آلمان شرقی آماده باش در صحنه حضور داشتند. در زمینه نظامی، رژیم کمونیستی به شدت پیشرفته بود.

(ویدیو از اعتراضات در چین)

5/14

6.

با کمک تبلیغات دستگاه اطلاعاتی، رژیم تمام تلاش خودش را کرد که به مردم ترس، نا امیدی، و فروماندگی تزریق کند.

با وجود این تصویر وحشتناک از توانایی سرکوب رژیم، دو روز پس از چهلمین سالگرد رژیم مردم در لیپزیگ به صحنه رفتند.

6/14

7.

جو امنیتی شدید تر از جو در ایران امروز بود و قدرت سرکوب نظام به دلیل اقتصاد نسبتا پویا و ایدئولوژی و ... به شدت بالاتر از ج.ا. بود.

واکنش رژیم: ۸ هزار نیروی مسلح و ۵ هزار نیروی لباس شخصی که در بین معترضین نقشی شبیه بسیجی های ج. ا. را داشتند و تظاهرات را به هم میزدند.

7/14

8.

این تظاهرات ادامه تظاهراتی بود که از سپتامبر ۵ هر هفته روزهای دوشنبه در لیپزیگ توسط مردم راه اندازی میشد و تا اکتبر ۹ جمعیت کمی داشتند. مطالبه ها در مورد سفر به کشورهای خارجی و انتخابات آزاد و دموکراتیک بود.

8/14

9.

آگاهی رسانی در مورد روز و مکان تظاهرات به کمک دوستان و رسانه های آلمان شرقی بود. کلیسا نیکولاس مبدا و هماهنگ کننده تجمعات این سلسله تظاهرات بود، و معترضین پس از دعای هفتگی به سمت میدان مهمی در شهر لیپزیگ حرکت میکردند. موفقیت اعتراضات در انتخابات مکان مناسبش بود.

9/14

10.

تظاهرات اکتبر ۹ با جمعیت حدود 200 نفر آغاز شد و جمعیتش به سرعت به 70,000 رسید. اعتراضات بی خشونت بودند چون مردم نتیجه تلخ اعتراضات با خشونت را از تظاهرات اخیر در چین دیده بودند.

10/14

11.

شمع ها به علامت اعتراضات بدون خشونت بود، و شعار اصلی این بود: "ما مردم هستیم" (به این معنی که یک جمهوری دموکراتیک که رژیم کمونیست مدعی آن بود بایستی به رای مردم عمل کند نه با دولتی که به مردم گوش نمیدهد).

11/14

12.

تعدادی از معترضین دستگیر شدند، اما اتفاقا رژیم کمونیستی بر خلاف انتظار مردم دست به سرکوب شدید نزد چون انتظار همچین جمعیتی را نداشت و غافلگیر شده بود. در نتیجه دستور داده شد که نیروهای رژیم از سرکوب شدید خودداری کنند. سران رژیم گیج بودند که چه واکنشی باید داشته باشند.

12/14

13.

بنابر این هماهنگی بین سران نظام بی نتیجه ماند و در مدتی که منتظر پاسخ یک دیگر بودند تظاهرات تمام شد.

وقتی به مردم ثابت شد که تظاهرات بدون خشونت امکان پذیر است، هر هفته تعداد بسیار بیشتری تشویق شدند که به جمع معترضین بپیوندند.

13/14

14.

ترس مردم از سرکوب کمتر شده بود و مردم به این حقیقت پی بردند: نظام کمونیستی در آستانه فروپاشی است و مردم توان براندازی رژیم را دارند.

[ادامه دارد...]

14/14

@TwitterMamnoe