After fall into you
Miss yangسه روز بعد....
جونگوون طبق معمول بعدازظهر مشغول مرتب کردن خونه بود. لباسهای شستهشده رو تا میکرد و زیر لب آهنگی که از رادیو پخش میشد رو زمزمه میکرد.
همهچی عادی بود.
تا اینکه صدای زنگ در اومد.
جونگوون با خودش گفت:
_ حتماً بستهی سفارشه...
در رو باز کرد.
یه پیک با یه جعبهی نسبتاً بزرگ جلوی در ایستاده بود.
ـ آقای جی خونه هستن؟
_ نه، شرکتن.
ـ پس لطفاً اینو بهشون بدین.
جونگوون جعبه رو گرفت.
روی برچسب، فقط اسم جی نوشته شده بود.
نه اسم فرستندهای بود، نه لوگوی شرکتی.
چند لحظه به جعبه خیره موند.
کنجکاوی توی دلش قلقلکش میداد، اما همون لحظه سرش رو تکون داد.
_ نه... این کار درست نیست.
جعبه رو همونطور بسته، روی میز کنار ورودی گذاشت.
چند ساعت بعد، جی به خونه برگشت.
همین که چشمش به جعبه افتاد، برای یه لحظه رنگ از صورتش پرید.
اونقدر کوتاه بود که شاید هر کسی متوجه نمیشد...
اما جونگوون دید.
جی سریع خودش رو جمعوجور کرد و لبخند زد.
+ پیک آورده؟
_ آره... گفت مخصوص خودته.
جی بدون اینکه حتی کفشهاش رو کامل دربیاره، جعبه رو برداشت.
+ من... یه لحظه میام.
و مستقیم وارد اتاق کارش شد.
در رو هم بست.
جونگوون همونجا توی پذیرایی ایستاده بود.
نگاهش روی در بسته مونده بود.
تا حالا... جی هیچوقت برای باز کردن یه بسته، در اتاق رو، به روش نبسته بود.
باز هم به خودش گفت:
شاید مدارک مهم شرکته...
اما هرچی بیشتر سعی میکرد خودش رو قانع کنه، اون حس لعنتی بیشتر توی دلش ریشه میدوند.
حدود ده دقیقه بعد، جی از اتاق بیرون اومد.
جعبه دیگه دستش نبود.
لبخند زد؛ همون لبخند همیشگی.
انگار هیچ اتفاقی نیفتاده بود.
اما اون شب، وقتی جونگوون برای انداختن زبالهها از کنار سطل اتاق کار رد شد، گوشهی یه کاغذ مچالهشده از داخلش بیرون زده بود.
روی کاغذ فقط چند کلمه دیده میشد...
"...دلم برات تنگ شده."
جونگوون بیاختیار خشکش زد.
نه اسم فرستنده معلوم بود...
نه ادامهی جمله.
فقط همون چند کلمه.
آروم کاغذ رو دوباره هل داد داخل سطل و درش رو بست.
نفس عمیقی کشید.
_ نه...
زمزمهاش اونقدر آروم بود که حتی خودش هم به سختی شنید.
_ حتماً دارم اشتباه برداشت میکنم...
جونگوون چند دقیقه همونجا کنار سطل زباله ایستاد.
نگاهش از روی درِ اتاق کار جی برداشته نمیشد.
«نه... این کار درست نیست.»
یه قدم عقب رفت.
«من بهش اعتماد دارم.»
اما همون جملهی نصفه روی اون تکه کاغذ، مثل خوره افتاده بود به جونش.
"...دلم برات تنگ شده."
جونگوون آروم پلکهاش رو بست.
شاید واقعاً یه نامهی کاری بود...
شاید یکی از مشتریها شوخی کرده بود...
شاید...
همهی اون "شاید"ها فقط چند ثانیه دوام آوردن.
آروم به سمت اتاق کار راه افتاد.
دستش روی دستگیره مکث کرد.
دلش نمیخواست وارد حریم شخصی جی بشه.
اما ته دلش حس میکرد اگه امروز جواب سؤالهاش رو پیدا نکنه، دیگه هیچ شبی خوابش نمیبره.
در رو باز کرد.
اتاق مرتبتر از همیشه بود.
میز کار، قفسهها، لپتاپ خاموش... همهچیز سر جای خودش بود.
جونگوون نفسش رو بیرون داد و با خودش زمزمه کرد:
_ فقط یه نگاه... اگه چیزی نبود، همین الان از اتاق میرم بیرون.
نگاهش روی میز چرخید.
جعبهای که پیک آورده بود، دیگه اونجا نبود.
اخم ریزی کرد.
چند قدم جلو رفت.
کشوی اول...
فقط پروندههای شرکت.
کشوی دوم...
چند خودکار، دفتر یادداشت و شارژر.
همین که خواست منصرف بشه، چشمش به کمد کوچیک کنار میز افتاد.
درش نیمهباز بود.
جونگوون بیاختیار جلو رفت.
همون لحظه صدای باز شدن درِ ورودی خونه توی سکوت پیچید.
قلبش فرو ریخت.
صدای جی از بیرون اومد:
+ جونگوون؟... خونهای؟
جونگوون خشکش زد.
دستش هنوز روی دستگیرهی کمد مونده بود.
و برای اولین بار، حس کرد اگه همین الان برگرده و جی اون رو داخل اتاق ببینه، دیگه هیچچیز مثل قبل نمیشه