Accidentally Yours
MarcelEvilCat
هر لحظه بیشتر به امتحانات دانشگاه نزدیک میشد و دانشجوها باید پروژه‌ه‌هاشون رو تحویل میدادن. مثل همیشه این فلیکس بود که از آخر اولین نفر بود و پروژه‌اش رو هنوز تحویل نداده بود؛ تقریباً دیگه کلاً چند روز براش باقی مونده بود. تنها چیزی که فلیکس بهش توجه می‌کرد چت کردن با دوست‌پسرش مینهو بود و می‌خواست پروژه رو به آخرین زمان ممکن موکول کنه. پروژه رو با کلی بدبختی و از این‌ور اون‌ور کمک گرفتن تونسته بود کامل کنه، اما هنوز هم یکم کار داشت. با شنیدن صدای نوتیفیکشن به پیام بالا اومده خیره شد.
چند ثانیه‌ای فقط به صفحه‌ی گوشی نگاه کرد و با دیدن اسم استاد، لبخندش محو شد. می‌دونست. اگه استاد هوانگ خودش پیام داده بود، دیگه نمیتونست تحویل پروژه رو بیشتر عقب بندازه.
استاد هوانگ:
+ آقای لی لطفا پروژه رو هرچه زودتر برام ارسال کنید.
ـ الان.
با عجله مشغول جمع کردن پروژه شد. به شدت شلوغ بود و خودش رو لعنت می‌کرد که چرا زودتر پروژه رو شروع نکرده بود. یه نوتیفیکشن دیگه...
مینهویی:
+ خیلی دلم میخواد همین الان یه عکس جذاب ازت داشته باشم... دلم برات تنگ شده.
فلیکس لبخند بزرگی زد و بعد تایپ کرد:
ـ الان.
فلیکس گوشی رو کنار لپ‌تاپ گذاشت و دوباره مشغول فایل پروژه شد. ذهنش انقدر درگیر تموم کردن کار بود که دیگه به دو چتی که هم‌زمان باز کرده بود توجهی نکرد.
پروژه بالاخره تموم شد و فلیکس دستاشو بالا برد.
ـ هوراااا.
اول پروژه رو برای استاد فرستاد و بعد هم یه عکس از بدن لختش که صبح گرفته بود رو برای مینهو فرستاد.
یه بسته چیپس باز کرد و به اتاق به‌هم‌ریخته‌ش با کلی کتاب خیره شد.
ـ همم. عجیبه که استاد چیزی نگفته.
با خیال راحت چند تا چیپس برداشت و برای چند دقیقه از پشت لپ‌تاپ فاصله گرفت. فکر می‌کرد بالاخره از شر پروژه خلاص شده و حالا می‌تونست کمی استراحت کنه.
دوباره صفحه چتشون رو باز کرد و با دیدن چیزی که براش فرستاده بود چیپس تو گلوش پرید. با سرعت و عجله عکس خاکبرسری‌ای که از خودش گرفته بود رو پاک کرد.
ـ خاک تو سرم... یعنی دیدش؟
استاد هوانگ:
+ فکر کنم چیزی که فرستاده بودید مربوط به پروژه نبود.
قلبش محکم‌تر زد. چند بار صفحه‌ی چت رو بالا و پایین کرد، انگار امیدوار بود چیزی که دیده بود اشتباه باشه. اما اسم استاد بالای همون پیامی بود که نباید اونجا می‌بود.
فلیکس دستشو داخل موهاش برد و چنگشون زد.
ـ یعنی دییید؟
استاد هوانگ:
+ فلیکس.
برعکس همیشه غیر رسمی صداش کرده بود و این باعث شد که حتی بیشتر از قبل استرس بگیره. لبشو محکم بین دندوناش فشار داد و تایپ کرد:
ـ بله استاد؟
استاد هوانگ:
+ دفعه‌ی بعد قبل از ارسال فایل نام پیام گیرنده رو بررسی کنید.
فلیکس چند ثانیه بی‌حرکت به صفحه خیره موند. نه توضیحی داده بود، نه عصبانی شده بود؛ همین خونسردی استاد بیشتر از هر واکنش دیگه‌ای معذبش می‌کرد.
فلیکس سریع با مینهو تماس گرفت و دستشو روی صورتش کشید.
ـ الو مینهو...
+ چیشده... این چیه برام فرستادی؟ کمک می‌خوای؟
ـ مینهو خاک تو سرم شد بدبخت شدم!
+ عه... چیشده؟
ـ عکسی که ازم خواستی رو فرستادم برای استاد هوانگ!
+ چی؟ چی گفت؟
ـ بذار ببینم... گفت چیزی که فرستاده بودی مربوط به پروژه نبود و دفعه بعد قبل اینکه بفرستی اسمو چک کن. T-T
+ استاد هوانگ اصلا سلیقه‌ی خوبی نداره ها.
ـ مینهوووو! برو گمشو!
تماسو روش قطع کرد و گوشیشو انداخت رو کتابا.
ـ ای خداااا.
هنوز صورتش از خجالت داغ بود و هر بار که به اتفاق چند دقیقه‌ی قبل فکر می‌کرد، دلش می‌خواست گوشیو از پنجره پرت کنه بیرون. اما قبل از اینکه بتونه بیشتر به ماجرا فکر کنه، صدای نوتیفیکیشن دوباره بلند شد.
استاد هوانگ:
+ اگه پروژه رو تا فردا تحویل ندید نمره‌تون رو نمیدم.
از اون‌ور هم مینهو شروع به تندتند پیام دادن کرد و حواس فلیکس رو مدام پرت می‌کرد.
ـ مینهو محض رضای خدا یه لحظه خفه شو برم فایل پروژه رو بفرستم.
سریع فایل رو ارسال کرد و نفس عمیقی کشید.
بعد از اطمینان از ارسال فایل، چند لحظه به صفحه‌ی لپ‌تاپ خیره موند و بالاخره اجازه داد شونه‌هاش از حالت انقباض خارج بشن. فکر کرد دیگه اتفاق بدتری قرار نیست بیفته.
صبح روز بعد که وارد دانشگاه شد و سرکلاسش نشست، دوباره یه پیام از استاد دریافت کرد.
استاد هوانگ:
+ بیا دفترم.
همون لحظه تمام آرامشی که از شب قبل به دست آورده بود دوباره از بین رفت. پیام کوتاه استاد هیچ توضیحی نداشت و همین باعث شد ذهن فلیکس پر از حدس‌های مختلف بشه.
فلیکس با استرس رفت سمت دفتر و دستشو لای موهاش تکون داد. توی ذهنش آشوب شده بود.
«یعنی پروژه بد بوده؟»
«یعنی میخواد راجع‌به اون عکسه حرف بزنه؟ نکنه دیده باشدش.»
جلوی در دفتر چند ثانیه مکث کرد. نفس عمیقی کشید و بعد، قبل از اینکه بیشتر از این خودش رو بترسونه، در زد.
وارد دفتر شد و استاد هوانگ مثل همیشه با نگاه سرد مغرورش به فلیکس خیره شد.
+ بیا اینجا.
آروم سمت صندلی استاد رفت و سرش رو پایین انداخت.
+ این فایلی بود که می‌خواستی ارسال کنی؟
ـ مشکلی داره استاد؟
هوانگ دستشو از زیر چونه‌ش برداشت و تو هوا تکونش داد.
+ نه، منظورم اینه.
لپ‌تاپش رو برگردوند سمت فلیکس و عکس لعنت‌شده‌ی لختش رو بهش نشون داد.
فلیکس برای چند لحظه حتی نتونست واکنش نشون بده. همون عکسی بود که دیشب با وحشت پاکش کرده بود و حالا دوباره جلوی چشمش قرار گرفته بود.
فلیکس تا گوشاش سرخ شد و نگاهشو سریع از استادش گرفت. هوانگ که واکنش فلیکسو دید، صندلی چرخ‌دارشو کشید سمتش و دستشو دور کمر فلیکس حلقه کرد. فلیکس به شدت جا خورد و سعی کرد کمی عقب بره.
ـ ا... استاد؟
+ هیش... چیزی نیست که.
از روی صندلیش بلند شد و آروم فلیکسو روی میز کارش نشوند. دستاشو دوطرف پاهای لاغرش روی میز کوبید و سمتش خم شد.
+ وقتی که اینو فرستادی باید بیشتر دقت می‌کردی. چون از دیشب ذهنم درگیره کوچولو.
یه دستشو روی کمر فلیکس گذاشت و دست دیگشو زیر لباسش برد تا بدنشو لمس کنه. آروم دستشو دوطرف لباسش گذاشت تا درش بیاره که فلیکس دستاشو پس زد.
ـ من... دوست‌پسر دارم...
+ خب؟ الان دیگه نداری.
بعد از درآوردن لباسش، فلیکس دستاشو روی بدنش گذاشت و با خجالت به استادش خیره شد. اما اون اون‌قدری جذاب بود که فلیکس دلش نیاد یه «نه» محکم بگه. اون با اون موهای عقب‌برده و عینکش به شدت خواستنی بود.
فلیکس دستشو روی شونه‌ی هوانگ گذاشت و از خجالت سرشو پایین انداخت. هوانگ آروم دستشو روی گونه‌ی فلیکس گذاشت و لباشو نرم بوسید. اما بیشتر از این طاقت نیاورد و با ولع و تشنه شروع به نوبتی مکیدن لباش شد.
+ نگران نباش. من چیزی ندیدم که قبلاً ندیده باشم.
ـ استاد، لطفاً دیگه ادامه ندید.