AU

AU



بومگیو POV


دوباره همون روز تخمی.


چشمامو باز کردم و چند ثانیه فقط به سقف زل زدم.


اصلاً حوصله نداشتم از جام تکون بخورم، ولی شکمم داشت جوری قاروقور می‌کرد انگار سه روزه هیچی نخوردم.


— «باشه بابا، گرفتم… گشنمه.»


از جام بلند شدم، یه دستی توی موهام کشیدم و خواستم از اتاق بزنم بیرون که چشمم افتاد به تهیون.


باز بدون پتو خوابیده بود.


مثل همیشه خودش رو مچاله کرده بود یه گوشه‌ی تخت.


یه نفس کلافه کشیدم.


— «این بچه چرا هیچ‌وقت پتو نمی‌کشه روش؟»


چند ثانیه همون‌جا وایسادم.


واقعاً چرا هنوز حواسم به این چیزا بود؟


تقریباً یه سال بود که از هم جدا شده بودیم.


یه سال.


پس منطقی نبود هنوز برام مهم باشه سردشه یا نه.


ولی خب…


پتو رو برداشتم و انداختم روش.


تهیون یه تکون کوچیک خورد.


آروم گفتم:


— «احمق.»


بعد از اتاق زدم بیرون.


راستش رابطه‌ی من و تهیون از همون اول یه جورایی عجیب بود.


من دوستش داشتم.


واقعاً دوستش داشتم.


ولی اخلاقش؟


خدایا.


یه لحظه آروم بود، پنج دقیقه بعد انگار کل دنیا باهاش دشمنی کرده بود.


آخرش خودم تمومش کردم.


فکر کردم شاید این‌طوری هر دومون راحت‌تر باشیم.


ولی یه مشکل دیگه هم از همون اول داشتم.


یونجون هیونگ.


از اوایل دبیو روش کراش داشتم.


و خب…


تقریباً همه می‌دونستن.


منم هیچ‌وقت خیلی سعی نکرده بودم قایمش کنم.


البته یه مشکل کوچیک وجود داشت.


یونجون هیونگ و سوبین هیونگ.


اون دوتا بالاخره با هم بودن یا نبودن؟


هنوزم نفهمیدم.


یه روز قهرن، یه روز باهمن، یه روز سر یه چیز مسخره دعوا می‌کنن.


من دیگه تسلیم شدم.


بیخیال.


رفتم سمت آشپزخونه.


تهیون POV


همین که در بسته شد، چشمامو باز کردم.


از اول بیدار بودم.


وقتی بومگیو اومد توی اتاق، خودمو زدم به خواب.


وقتی پتو رو انداخت روم، حتی جرئت نکردم تکون بخورم.


نمی‌خواستم بفهمه هنوز…


هنوز وقتی نزدیکم میشه قلبم یه جوری می‌زنه که انگار قرار نیست آروم بشه.


مسخره‌ست.


یه سال گذشته.


یه سال کامل.


پس چرا هنوز دوستش دارم؟


چشمامو بستم.


شاید مشکل همین بود.


شاید من تنها کسی بودم که واقعاً جدی گرفته بود.


شاید بومگیو هیچ‌وقت اون‌جوری که من می‌خواستم دوستم نداشت.


شاید از اول…


قلبش جای دیگه بود.


یونجون.


یه خنده‌ی تلخ کردم.


— «پس من چی بودم؟»


جوابی نداشتم.


فقط همون سؤال لعنتی که نزدیک یه ساله ول‌کنم نیست:


من چی از یونجون کمتر داشتم؟



کای POV


با صدای بحث از خواب پریدم.


باز این دوتا؟


یه نگاه به ساعت انداختم.


— «جدی صبحه هنوز؟»


از اتاق اومدم بیرون.


صدای سوبین هیونگ از سالن می‌اومد.


— «یونجون، تمومش کن دیگه.»


صدای یونجون رو درست نشنیدم.


بعد سوبین گفت:


— «من فقط گفتم این‌قدر پشت سر بومگیو حرف نزن!»


آها.


باز شروع شد.


نمی‌دونم این دوتا چرا این‌قدر سر بومگیو بحث می‌کنن.


یعنی اسم بومگیو میاد وسط، یونجون یا یهویی عصبی میشه یا کلاً از اتاق می‌زنه بیرون.


یه چیزیشون هست.


صددرصد.


و راستش؟


یه کم نگرانم.


نه برای خودم.


برای بومگیو.


من بومگیو رو از بچگی می‌شناسم.


می‌دونم چقدر ساده می‌گیره و چقدر دیر می‌فهمه یکی واقعاً ازش ناراحته.


برای همین اگه کسی بخواد اذیتش کنه…


اول باید از من رد بشه.



سوبین POV


باز دعوا سر همون بچه بود.


بومگیو.


خودمم نمی‌دونم چرا این چند وقت انقدر روی بومگیو حساسم.


یعنی…


همیشه دوست صمیمیم بوده.


ولی یه چیزی فرق کرده.


اگه غذا نخوره، حرص می‌خورم.


اگه دیر کنه، هی گوشی رو چک می‌کنم.


اگه با یکی زیادی صمیمی بشه…


خب.


اون قسمت رو بهتره اصلاً بهش فکر نکنم.


فعلاً مشکل من یونجونه.


برگشتم سمتش.


— «یونجون، تمومش کن دیگه.»


— «چی رو تموم کنم؟»


— «این بچه‌بازیاتو.»


— «بچه‌بازی؟»


— «آره. دو سالت نیست که.»


یونجون اخم کرد.


— «من فقط گفتم این‌قدر به بومگیو بد و بیراه نگو. چرا انقدر با اسمش مشکل داری؟»


یونجون یه لحظه ساکت موند.


بعد گفت:


— «چون رو مخمه.»


— «همه رو مخن. دلیل نمیشه هر روز سرش غر بزنی.»


— «تو چرا انقدر ازش دفاع می‌کنی؟»


— «چون یکی باید دفاع کنه.»


— «تو تقریباً کل روز باهاشی.»


— «خب؟»


— «یا داری باهاش حرف می‌زنی، یا باهاش میری بیرون، یا حواست بهشه…»


خندیدم.


— «خب مشکل اینه؟»


یونجون اخم کرد.


— «همش یه جوری باهاش رفتار می‌کنی انگار دوست‌پسرتـه.»


چند ثانیه فقط نگاهش کردم.


— «چی؟»


— «شنیدی.»


— «یونجون، داری چرت میگی.»


— «حتی به خاطر اون با تهیون که بهترین دوستت بود به مشکل خوردی.»


— «تهیون ربطی به بومگیو نداره.»


— «اتفاقاً داره.»


— «نه، نداره.»

Yeonjun POV


از اتاق زدم بیرون و رفتم سمت سالن. شروع کردم همین‌جوری الکی راه رفتن و با خودم ور رفتن.


چرا من انقدر از این بچه بدم میاد؟


شاید چون همیشه مرکز توجهه.


تهیون عاشقشه، جوری نگاش می‌کنه انگار بومگیو هر لحظه ممکنه غیب بشه و دیگه هیچ‌وقت نبینتش.


و آره… اون عشق منو ازم گرفت.


سوبین.


اونم جوری با بومگیو رفتار می‌کنه انگار قراره بومگیو آخرین معشوقه‌ی زندگیش باشه.


کای هم که دیگه وضعیتش معلومه. یا دنبالش راه می‌افته، یا مواظبشه، یا هر جا بومگیو باشه یه جوری خودش رو می‌رسونه اونجا.


ولی من چی؟


من نه کسی دلش برام می‌سوزه، نه کسی اگه یه روز نباشم واقعاً نگرانم میشه.


ولی شرط می‌بندم اگه فقط یه خار بره توی پای بومگیو، همه دیوونه میشن.


مخصوصاً سوبین.


همیشه بهش حسودی می‌کردم. از همون اوایل دبیو مرکز توجه بود.


تا الانم همین‌طوره.


ولی من؟


همیشه یه گوشه بودم.


ازش متنفرم…


متنفرم.


Beomgyu POV


چند روز بعد…


کنسرت‌هامون توی سئول بود.


استرس داشتم. می‌ترسیدم دوباره یه خرابکاری کنم، واسه همین وسط کنسرت هی نگاهم می‌رفت سمت هیونگ.


ولی…


هیونگ حتی یه بارم نگام نکرد.


یکم ناراحت شدم.


مخصوصاً چون می‌دونستم تازه از سوبین جدا شده.


شاید تقصیر من بود.


نمی‌دونم…


شاید اصلاً نباید به دنیل می‌اومدم.


شاید واسه همینه کسی که دوستش دارم ازم متنفره.


امشب قرار بود همه بریم خوابگاه و حسابی مست کنیم.


یه شب دورهمی درست‌وحسابی.


سوجو بخوریم و کلاً همه‌چی رو فراموش کنیم


Taehyun POV


هوا برام خفه‌کننده بود.


اینکه یونجون و سوبین از هم جدا شده بودن، یه جورایی راه رو برای بومگیو باز می‌کرد که بتونه دوباره به یونجون نزدیک بشه.


و همین فکر داشت دیوونم می‌کرد.


درسته، بومگیو الانم مال من نیست…


ولی اینکه کلاً از دستش بدم؟


نه.


این بیشتر از هر چیزی دیوونم می‌کرد.


چرا آخه من؟


چرا باید همیشه این‌جوری باش


Kai POV


سوبین از اون طرف سالن همش چشمش به بومگیو بود.


حتی وقتی من نزدیک بومگیو می‌شدم، یه جوری نگام می‌کرد که انگار می‌خواست بگه:


«برو اون‌ور.»


واقعاً نمی‌فهمیدم چیشده.


چرا همه این چند وقت این‌قدر عجیب شده بودن؟


تنها چیزی که مطمئن بودم این بود که بومگیو وسط این همه قضیه بیشتر از همه آسیب می‌بینه.


ولی یه چیز دیگه هم ذهنمو درگیر کرده بود…


چرا یونجون هیونگ این‌قدر از بومگیو متنفره؟



Soobin POV


از وقتی از یونجون جدا شدم، یه حس عجیبی داشتم.


انگار بالاخره می‌تونستم نفس بکشم.


آزاد بودم.


و راستش؟


حس خیلی خوبی بود.


امشب شب بزرگی بود.


باید بالاخره شجاعتمو جمع می‌کردم و به بومگیو اعتراف می‌کردم.


فقط…


خبر نداشتم دقیقاً همین فکر توی سر تهیون هم می‌چرخه.


اونم می‌خواست بومگیو رو برگردونه.


شب شد.



همه رفتیم خوابگاه.


بومگیو با یه کیسه پر از سوجو وارد شد.


بیرون برف می‌بارید و تقریباً کل سئول سفید شده بود.


همه توی فکر خودشون بودن که با باز شدن در، سرها یکی‌یکی بالا اومد.


بومگیو رفت سمت کای و نشست.


دقیقاً روبه‌روی سوبین و یونجون.


سمت چپش هم تهیون نشسته بود که از همون لحظه اول چشم ازش برنمی‌داشت.


فضا انقدر سنگین بود که می‌شد با دست لمسش کرد.


بومگیو هنوز چیزی نگفته بود که همه شروع کردن به خوردن سوجو.


چند دقیقه‌ای گذشت.


تا اینکه سوبین با صدای «اهم اهم» همه رو متوجه خودش کرد.


کای هم همون موقع داشت موهای بومگیو رو مرتب می‌کرد که یهو به خودش اومد و دستشو کشید کنار.


سوبین گفت:


«خب خب… من امشب یه چیزی باید بگم.»


نگاهش رفت سمت بومگیو.


هوا سنگین‌تر شد.


یونجون دقیقاً می‌دونست سوبین می‌خواد چی بگه.


و همین داشت بیشتر از هر چیزی عذابش می‌داد.


سوبین نفس عمیقی کشید.


«من… عاشق بومگیو—»


«بومگیو هیونگ، من دوستت دارم.»


تهیون یهو وسط حرفش پرید.


«لطفاً برگرد پیشم.»


اتاق رفت توی سکوت.


همه به هم نگاه می‌کردن.


دوباره همون نگاه‌ها…


حسرت.


حسادت.


تنفر.


و یونجون؟


این بار حسادتش یه چیز دیگه بود.


خودشم نمی‌فهمید چرا.


به خاطر سوبین بود؟


یا…


واقعاً داشت عاشق بومگیو می‌شد؟


هر چی بود، خودش هم نمی‌فهمید.


چون زیادی مست بود.


اون‌قدر که حتی نمی‌دونست داره چی می‌گه.


تا اینکه یه‌دفعه از دهنش پرید:


«بومگیو… قرارمون که یادت نرفته، نه؟»


همه برگشتن سمتش.


یونجون ادامه داد:


«هرکی باخت، باید هر کاری که برنده می‌خواد انجام بده.»


یه لبخند کجی زد.


«و من ازت می‌خوام امشب باهام رامیون بخوری.»


سکوت.


این بار حتی کای هم چیزی نگفت.


منظورش اون‌قدر واضح بود که تقریباً همه فهمیدن داره چی کار می‌کنه.


فقط کسی که هم شوکه شده بود، هم یه جورایی خوشحال…


بومگیو بود.


چون چند ساعت قبل از کنسرت، توی یه بازی کارت، به یونجون باخته بود.


و حالا…


واقعاً گیر افتاده بود.


یونجون از روی مبل بلند شد.


اول یه نگاه به تهیون انداخت.


بعد سوبین.


انگار با نگاهش داشت بهشون می‌گفت:


«من بردم.»


«این ستاره مال منه.»


ولی خودش هم نمی‌فهمید چرا انقدر غرق حسادت و رقابت شده.


فقط یه چیزو می‌خواست.


برای یه بار هم که شده…


خودش مرکز توجه باشه.


خودش برنده باشه.


و امشب بهترین فرصت بود.


رفت سمت بومگیو، دستشو گرفت و بدون اینکه منتظر جوابش بمونه، از جاش بلندش کرد.


بعد در حالی که نگاهش هنوز روی سوبین و تهیون بود، بومگیو رو با خودش سمت اتاق برد.

وارد اتاق شدن یونجون یهو درو بست و با یه لبخند کج به بومگبو فهموند که می‌خواد چیکار کنه با شتابی رفت و به سمت لباهای پسرک حمله ور شد 

و بوسه ی بهشون زد دستاهای بومگیو پشت گردن یونجون رو لمس کردن ولی چرا با یه لمس بومگیو ، یونجون اینقدر بهم ریخت و پشت گردنش قرمز شد دستهای آزاد پسر بزرگ‌تر لباسهای پسرک رو دراورد


و با یه حرکت پاهای بومگیو رو گرفت و روی شونه اش گذاشت یونجون شروع کرد به باز کردن کمربندش و 

دی*کش رو وارد سورا*خ پسرک کرد 

که باعث شد بومگیو ناله ی بلندی کنه و کل اتاق شد از صدای

ناله های بومگیو و صدای ضربه های بومگیو


Report Page