A Deal With You

A Deal With You

𝐁𝐨𝐫𝐚⋆



فضای اتاق جلسه پر از فشار و تنش بود نفس‌های تند هیسونگ توی اتاق می‌پیچید و باعث می‌شد سهام‌دارها هم عصبی‌تر بشن، ولی هیچ‌کدوم قصد عقب‌نشینی نداشتن.

هیسونگ دستش رو برد توی موهای مشکی رنگش و با عصبانیت چند قدم توی اتاق راه رفت و بعد جلوی میز ایستاد و روش خم شد.


— یعنی واقعاً با ورشکست شدن شرکت مشکلی ندارید؟


از بین دندون های به هم قفل شده‌اش غرید و به افرادی که ساکت سر جاشون نشسته بودن خیره شد.

با طولانی تر شدن سکوت و شعله ور شدن بیشتر خشم مدیر شرکت، یکی از اعضای هیئت‌مدیره بالاخره از جاش بلند شد و آروم لب زد:« اشتباه برداشت نکنید آقای لی؛ ما ورشکست نمی‌شیم، این شما هستید که ضرر می‌کنید؛اگر نتونید مشکلتون رو با آقای شیم حل کنید، مدیریت شرکت به هر کسی که ایشون بخوان داده می‌شه.»


مرد مکث کوتاهی کرد و بعد بی‌رحمانه ادامه داد:«اصلا شاید هم بخوان خودشون مدیریت رو به دست بگیرن.»


هیسونگ دیگه طاقت نداشت و سرش از عصبانیت تیر میکشید؛ کت قهوه‌ای‌ش رو چنگ زد و بعد با قدم‌های بلند بدون توجه به اعضای هیئت مدیره، از اتاق بیرون رفت.

به محض خروجش منشیش سریع دنبالش دوید.


— آقای لی… اوضاع خیلی بده؛ همه‌ی شرکت‌های اصلی تماس گرفتن و فقط دو روز وقت دادن...گفتن برای فسخ قرارداد آماده‌ان.

جدای از اون خونه‌تون هم ممکنه بابت بدهی مصادره بشه… حساب‌هاتون هم بسته شدن، وضعیت خوب نیست...

هیسونگ نفسش سنگین شده بود و هر کلمه ای که از دهان زن خارج میشد ، بنزینی روی آتش خشمش بود.

کراواتش رو شل کرد و ناگهان نیون حرف های زن مشت محکمی روی میز شیشه‌ای منشی کوبید؛ کل طبقه ساکت شد.

برای لحظه‌ای تنهایی صدای حاضر توی اون طبقه ، صدای نفس های سریع مرد بود.

چند ثانیه بعد، به رو به رو خیره شد و با صدایی گرفته لب زد.

— باشه… اگه این همون چیزیه که اون می‌خواد، منم بهش می‌دم.


و بدون حرف دیگه‌ای و بی توجه به منشی بهت زده ، شرکت رو ترک کرد.





صدای زنگ در که پشت هم صدا میداد، اعصاب جه‌یونی که درحال مطالعه‌ی کتاب مورد علاقه‌اش بود رو به‌هم میزد.


— کانگ؟

با صدای اروم جه‌یون، کانگ فوراً از در اتاق مطالعه وارد شد و بی حرف و گوش به فرمان ایستاد.


— کیه؟

— آقای لی، قربان.

لبخند خیلی کوچیکی روی لب جه‌یون نشست و موجب شد کتابش رو بلنده و روی میز بزاره.

به نرمی از جاش بلند شد و زیر لب با خودش گفت: «بالاخره اومد.»

سپس سمت مرد چرخید و بی عجله لب زد.

— در رو براش باز کن.


آقای کانگ سری تکون داد و چرخید تا از در خارج شه؛ اما جه‌یونی که با قدم های آروم از پشت میز بیرون بود، دستش رو روی بازو های ورزیده است گذاشت و متوقفش کرد.

بادیگارد جوان سریع چرخید و باز هم گوش به فرمان منتظر و بی حرف ایستاد.


— به خدمه بگو همه برن... تو هم بعدش مرخصی.


کانگ سری تکون داد و سپس رفت.

فضای گرم اتاق خالی شد و جه‌یون دست‌هاش رو توی جیب شلوارش گذاشت.

با لبخند به در خیره شد و بلند بلند با خودش فکر کرد.

— بالاخره تسلیم شدی، لی…


کمی سرش رو خم کرد و دوباره رو به پسری که تا دقایقی دیگه قطعا با لجبازی و جملات خشونت آمیزش برای برتری از مرد، جلوش دلبری میکرد ادامه داد.



-ببینیم کی به هیچ وجه «گِی» نیست و حالش از اون ها بهم میخوره، لی هسیونگ.







***






با خشمی که هنوز توی وجودش بود، سعی می‌کرد خودش رو کنترل کنه و طبق گفته‌های مردی که خودش رو «کانگ دوک‌مین» معرفی کرده بود، به سمت سالن اصلی خونه راه افتاد.

خونه‌ی جه‌یون اونقدر بزرگ نبود که بشه اسم عمارت رو روش گذاشت، اما کوچک هم نبود؛ برای یک زندگی دونفره و پذیرایی از چند مهمان، فضای کافی و شیکی داشت.

دکور خونه مدرن بود و ترکیب رنگ‌های قهوه‌ای و مشکی، فضا رو شیک و مرتب تر نشون می‌داد؛ نور چراغ‌ها روی کف سالن افتاده بود و همه‌چیز بیش از حد منظم به نظر می‌رسید.

تم و فضای شیک خونه در یک کلمه کلاسیک مدرن بود.

تقریباً هیچ نقطه‌ای از خونه به‌هم‌ریخته نبود و همین موضوع، وسواس و سلیقه‌ی صاحب‌خونه رو کاملاً نشون می‌داد.

هیسونگ سریع سرش رو تکون داد و افکارش درباره‌ی خونه رو کنار زد، نباید یادش می‌رفت برای چه چیزی به اونجا اومده بود، پس با قدم‌هایی محکم به سمت سالن رفت و درست بعد از وارد شدن عامل تمام بدبختی‌هاش رو دید.

روی یک مبل تک‌نفره که دقیقاً وسط سالن قرار داشت نشسته بود؛ پا روی پا انداخته و در حالی که قهوه‌ی تلخش ر. می‌نوشید، نگاهش روی اندام هیسونگ، زیر کت‌وشلوار قهوه‌ای و مرتبش ثابت مونده بود.

خودِ مرد شلوار پارچه‌ای آبی تیره و جلیقه‌ی همرنگش رو پوشیده بود؛ پیراهن سفیدش کاملاً اتوکشیده و کروات راه‌راهش دقیق و تمیز روی یقه بسته شده بود، مرد واقعا خوش استایل و مرتب بود.

فنجون قهوه‌اش رو آروم بین انگشت‌های کشیده‌اش نگه داشته بود و بدون هیچ تغییری توی حالت صورتش، به هیسونگ نگاه می‌کرد.

هیسونگ بعد از یک نگاه نسبتا کوتاه از سر تا پای مرد، چشم‌هاش رو چرخوند و با تمسخر به چهره‌ی جه‌یون خیره شد و لب زد.

— خب؟

جه‌یون ابرویی بالا انداخت، کمی به جلو خم شد، فنجونش رو روی میز گذاشت و دوباره به مبل تکیه داد.

— خب؟!

هیسونگ نیشخندی زد، سرش رو پایین انداخت و لبش رو به دندون گرفت و همون‌طور که کتش رو از تنش درمی‌آورد، با لحنی خونسرد و با خشمی کنترل شده توضیح داد: -خونه‌م مصادره شده؛ شرکتم… همونی که همه‌ی جوونیم رو گذاشتم پاش، داره ورشکست می‌شه و کارت‌هام یکی‌یکی مسدود شدن و اوه… همه‌ی شرکا گفتن بدون اجازه‌ی آقای شیم هیچ کاری نمی‌تونن بکنن.

جه‌یون آروم‌تر از قبل به اون خیره شد، توی نگاه مرد کاملاً مشخص بود هیسونگ داره خودش رو نگه می‌داره.

هیسونگ کتش رو روی دسته‌ی مبل کنارش انداخت و سرش رو بالا آورد و به مرد خیره شد، چشم‌هاش از شدت خشم قرمز شده بود.

_انقدر بفاک رفتن زیرم رو میخوای شیم جه‌یون؟

جه‌یون نیشخندی زد و چند لحظه به دست‌های خودش نگاه کرد و بعد به نرمی نگاهش رو از اندام هیسونگ بالا کشید تا به چشم های خشمگینش رسید.

— دوست داری دیگه چی رو ازت بگیرم تا بفهمی چی می‌خوام، لی هیسونگ؟

هیسونگ خندید؛ خنده‌ای کوتاه و عصبی که از نظر جه‌یون خیلی جذاب و دلربا بود؛ هیسونگ دستش رو برد سمت دکمه‌های پیراهنش و آروم بازشون کرد، بعد با قدم‌هایی آهسته به جه‌یون نزدیک شد و روبه روش ایستاد.

—حالا که انقدر می‌خوایش… بهت می‌دمش.

سپس آخرین دکمه‌ش رو باز کرد و بدون اینکه پیراهنش رو دربیاره، روی جه‌یونی که هنوز روی همون مبل نشسته بود خم شد.

— اما به روش خودم، آقای شیم.

مرد نگاهش رو از چشم‌های جه‌یون برنمی‌داشت؛ اما جه‌یون خیلی راحت نگاهش رو شکست و لبخند زد، لبخندی که بیشتر از قبل اعصاب هیسونگ رو خورد میکرد.

هیسونگ با عصبانیت به لبخندش خیره مانده بود و جه‌یون کف دست‌هاش رو روی دسته‌های مبل گذاشت و به راحتی بلند شد.

هم‌زمان که جه‌یون از جاش بلند می‌شد، هیسونگ هم عقب رفت و حالا روبه‌روی هم ایستاده بودند.

جه‌یون دستش رو داخل جیب شلوارش برد، یک لحظه به چشم‌های هیسونگ نگاه کرد و بعد بدون هیچ حرفی از کنارش گذشت و از سالن بیرون رفت.

هیسونگ همون‌جا ایستاد و مسیر رفتنش رچ با نگاه دنبال کرد؛ ذهنش پر از سؤال بود، اما غرورش اجازه نمی‌داد چیزی بپرسه پس بی حرف و با پیراهن باز که عضلات شکمش رو به نمایش میگذاشت، روی یکی از مبل ها نشست و منتظر موند.

چند دقیقه بعد، جه‌یون با یک پوشه‌ی چرمی مشکی به سالن برگشت و روی مبل روبه‌روی هیسونگ نشست، پوشه رو آروم روی میز گذاشت و بازش کرد و بعد به سمت هل داد.

هیسونگ بدون حرف روبه‌روش نشسته بود و اصلاً  به دکمه‌های باز پیراهنش که اندامش رو به مرد رو به روش نشون می‌داد ، اهمیتی نمی‌داد.

— این چیه؟

با سوال هیسونگ ، جه‌یون به پشتی مبل تکیه داد و پا روی پا انداخت، سپس به پوشه اشاره کرد و شمرده شمرده توضیح داد.

— می‌خوام این قرارداد رو با دقت بخونی؛ دو روز وقت داری روش فکر کنی و توی بخش شروط هم می‌تونی سه شرطی که لازم داری رو بنویسی…  و بعدش اگر خواستی، امضا کنی.

مرد کمی سرش رو پایین آورد و با لحنی محکم ادامه داد.

— واقعاً فکر کردی من برای یه سکس یک‌شبه، از قدرتم این‌طوری استفاده می‌کنم؟

هیسونگ به کاغذ خیره مونده بود و سعی میکرد فشار انگشت‌هاش رو کنترل کنه تا برگه رو مچاله نکنه؛ نگاهش روی جمله‌ی بالای صفحه‌ی قرار داد خیره مونده بود.

درست وسط کاغذ، واضح نوشته شده بود:«قرارداد ازدواج»

با ادامه دار شدن سکوت هیسونگ،  جه‌یون نفس کوتاهی کشید و این بار کمی ملایمت چاشنی لحنش کرد.

— من برای یک شب نمی‌خوامت لی هیسونگ، می‌خوام باهام ازدواج کنی.

بعد آروم و مطمئن اضافه کرد:

— این قرارداد کاملاً قانونیه و با بهترین وکیل سئول تنظیمش کردم؛ شماره‌ش پایین برگه هست، هر سؤالی داشتی می‌تونی باهاش تماس بگیری و بپرسی.

جه‌بون کمی به جلو خم شد، آرنج‌هاش رو روی رون‌هاش گذاشت و مستقیم به هیسونگ نگاه کرد.

— من مجبورِت نمی‌کنم؛ فقط می‌خوام با فکر تصمیم بگیری، من دنبال این نیستم که یه شب باهات بخوابم و بعد ولت کنم تا بری پی زندگیت.

با سر به قرارداد اشاره کرد.

— من می‌خوام طبق همین قرارداد ازدواج کنیم و ساده‌ست، تو دو روز وقت داری؛  یا یه راه پیدا می‌کنی که بدون کمک من، شرکا رو راضی نگه داری و جلو نفوذم بایستی، و یا این قرارداد رو با شرط‌های من و شرط‌هایی که خودت می‌نویسی، امضا می‌کنی و بعد از یه مراسم بزرگ که ازدواجمون رسانه‌ای می‌شه… تمام سهام من توی شرکتت به خودت برمی‌گرده و بقیه‌ی شرکا هم خودشون برای موندن کنار شرکتت التماس می‌کنن.

جه‌یون نیشخندی زد و ادامه داد.

— حالا انتخاب با خودته،  یا با من مقابله می‌کنی…و یا تو زمینی که من برات ساختم، به عنوان همسر شیم جه‌یون و رئیس جوون و موفق شرکت «Lee» جلو می‌ری.

صدای مرد و تک تک کلماتش توی گوش هیسونگی که بارها متن قرارداد رو خونده بود میپیچید که ناگهان برگه رو روی میز انداخت و دندون‌هاش رو به هم فشار داد و غرید.

— چرا این کار رو با من می‌کنی؟

— چون ازت خوشم اومده و من همیشه برای چیزی که می‌خوام، جدی جلو می‌رم.

هیسونگ نگاهش هنوز روی میز مونده بود؛ جلوی روش دو تا انتخاب بود، بد… و بدتر.

اون نمی‌تونست با جه‌یون بجنگه ، اگر این راه رو می‌رفت، شرکتش نابود می‌شد و از اونطرف… واقعاً می‌تونست با اون ازدواج کنه؟

هیسونگ آدمی نبود که بتونه همچین چیزی رو بپذیره و بعد راحت از کنارش رد بشه؛ اون سال‌ها با جنس مخالف، رابطه‌های یک‌شبه یا طولانی داشت…و حالا ، ازدواج با هم‌جنس خودش؟

هیسونگ بعد از چند ثانیه خیره موندن به میز، یه نفس سنگین کشید و از جاش بلند شد؛ فکش رو سفت به هم فشار داد و خیلی سریع دکمه‌های پیراهنش رو دوباره بست.

حرکت دست‌هاش تند بود، اما معلوم بود داره خودش رو کنترل می‌کنه.

کتش رو از روی دسته‌ی مبل برداشت، تکون کوتاهی بهش داد و سریع پوشید، و بعد بدون اینکه حتی یه نگاه دیگه به جه‌یون بندازه، برگشت و. سمت دری که ازش وارد شده بود راه افتاد.


اما هنوز چند قدم بیشتر نرفته بود که صدای خونسرد جه‌یون پشت سرش توی سالن پیچید.


— برگه‌ای قرارداد یادت رفت.


هیسونگ همون‌جا ایستاد، نه کامل مکث کرد… نه راهش رو ادامه داد.

چند بار نفس عمیق کشید و بعد خیلی آهسته سرش رو برگردوندو با یه نگاه خشک و کنترل‌شده به جه‌یون خیره شد.

مرد هنوز سر جاش نشسته بود و با نیشخندی که اعتماد بنفس و قدرت خاصی داشت بهش خیره مونده بود، نیشخندی که شدیداً روی اعصاب هیسونگ راه می‌رفت.

بدون اینکه شعله ور شدن خشمش رو بیشتر توی چهره‌اش نشون بده چند قدمی که رفته بود رو برگشت و روی میز خم شد، برگه‌ی قرارداد رو از روش برداشت و محکم توی مشت چنگ زد، اون‌قدر محکم که بند انگشت‌هاش سفید شد و بعد بدون هیچ حرفی برگشت و این بار، بدون مکث، از سالن خارج شد.


بعد از رفتن مرد سکوت سنگینی توی خونه افتاد، جه یون بی حرف و با دستایی که توی هم گره خورده بود روی مبل نشسته و به میز رو به روش نگاه میکرد.

نیشخندی هنوز روی لباش بود و تنهایی صدای موجود ، یعنی صدای تیک تاک ساعت توی گوشش می‌پیچید.

پایان داستان برای جه‌یون مشخص بود و این باعث میشد از کن شدن هیجان ماجرا ناراحت باشه.


به آرومی از جاش بلند شد و موبایل آخرین مدلش رو از توی جیب شلوارش بیرون کشید، با حرکت نرم انگشتش توی مخاطبین اندکش به دنبال اسم دستیاری کشت و سپس روی اسمش رو لمس کرد.


—کانگ، برای هفته‌ی آینده به سالن مجلل با بهترین تجهیزات و سرویس پذیرایی مدرن رو آماده کن، می‌خوام در شآن عروسی من و آقای لی باشه.

.

.

.

https://t.me/ItsMy_Fate


Report Page