5

5

Ali Behdad
{ تو فقه جعفری قضاوت برای زن نهی شده. تو منطق یه اصلی هست که میگه "تعلیق حکم به وصفْ مشعر به علیته" یعنی اگه حکمی رو به موصوفی میدن، علتش اون وصفه. اگر زن رو از قضاوت نهی کردن، منظور نهی جنس نبوده بلکه منظور نهی صفته، صفت احساس و عاطفه در زن ها که غالبا بر کلیه اوصاف غلبه داره.. پس اونچیزی که از قضاوت نهی شده در اصل، امامت احساسات بر سایر قواست و چون در زنان این امر غالبتره، زنان رو تغلیبا نهی کردن و نه تکمیلا ... ساده اش اینه که قضاوت رو برای فردی که احساساتش امام و پیشوای سایر قوایش هست نهی کردن، چه مونث چه مذکر.}
حسین پسر امیر زمانیکه خواست از مکه عزم کوفه کنه، پسر عمویش بن عباس به او گفت حسین جان ازین سفر منصرف شو و چون حسین نپذیرفت به او گفت حداقل زنان و کودکان رو با خود مبر ، حسین پسر امیر بر پسر عباس لبخندی زد و به او گفت یابن عباس پنجاه سالت شد پس کی میخوای بیدار شی؟! [ کی میخوای بفهمی؟ کی میخوای عقل را امام سایر قوایت کنی؟ کی می خوای احساس را از امیر بودن به وزیر بودن منتقل سازی؟]
اگر پسر عباس میدانست که چه چیزی در انتظار زنان و فرزندان حسین است، خود پسر امیر نیز برین امر واقف بود و بهتر از پسر عمش میدانست ک در عرب آن زمان، بعد از کشته شدن مردان، دشمن با زن و بچه اسیر شده چه خواهد کرد.
اما اگر عقل امام قوا شد و احساس بجای امیر بودن و فرمان دادن، وزیر شد و فرمانبر گشت، دیگر موضوعاتی ازین دست، مانع تصمیماتی از آن دست نخواهد شد! کم پیش میاید انسان بر مبنای عقل تصمیم بگیرد و نه وهم و خیال ..
امروز هم اگر کسانی ماموم حسین خود را میدانند باید امامشان عقل باشد در زندگی، و الا کسی که بر طبق فرمان احساساتش تصمیم میگیرد ماموم حسین نیست، بلکه همراه و همفکر و هم مشی امثال بن عباس هاست.

سلام بر عقل در خون حسین پسر امیر ع

Original Post @#GooglePlus
به کانال پلاس نیوز بپیوندید @plus_news