20190921 2.LEM’A

20190921 2.LEM’A




^^^^Hadis^^^^


Üstâd hazretleri şöyle buyuruyor;

"Bu dürûs-u Kur'aniyenin dairesi içinde olanlar, allâme ve müçtehidler de olsalar; vazifeleri -ulûm-u imaniye cihetinde- yalnız yazılan şu Sözler'in şerhleri ve izahlarıdır veya tanzimleridir. Çünki çok emarelerle anlamışız ki: Bu ulûm-u imaniyedeki fetva vazifesiyle tavzif edilmişiz. Eğer biri, dairemiz içinde nefsin enaniyet-i ilmiyeden aldığı bir his ile şerh ve izah haricinde birşey yazsa; soğuk bir muaraza veya nâkıs bir taklidcilik hükmüne geçer. Çünki çok delillerle ve emarelerle tahakkuk etmiş ki: Risale-i Nur eczaları, Kur'anın tereşşuhatıdır; bizler, taksim-ül a'mal kaidesiyle, herbirimiz bir vazife deruhde edip, o âb-ı hayat tereşşuhatını muhtaç olanlara yetiştiriyoruz!.."


Mesâib-i dünya hiçbir zaman duraklama yapmıyor.


Resûl-i Ekrem (asm) şöyle buyurmuştur, belâ ve musibet geldiği zaman, sabredin dikkatli olun, davanızı kaybetmeyin.


Musibet bir kamçıdır; insanın, kusurunu derketmesine vesile olur ve insanı, hakkâ teşvik eder.


Cenâb-ı Mevlâ Bakara suresi 155/156 ayetlerinde şöyle buyuruyor;


وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَىْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِنَ الْاَمْوَالِ وَالْاَنْفُسِ وَالثَّمَرَاتِ وَبَشِّرِ الصَّابِرٖينَ


Andolsun ki; sizi biraz korku ve açlıkla, bir de mallardan, canlar ve ürünlerden eksilterek imtihan ederiz. Bela ve musibete karşı sabredenleri müjdele.


Bela ve musibetler, cihadın emredilmesi, zekâtın vücubiyeti, çocuğunuzun vefatı gibi haller hep İlâhi imtihanlardır.


اَلَّذٖينَ اِذَا اَصَابَتْهُمْ مُصٖيبَةٌ قَالُوا اِنَّا لِلّٰهِ وَاِنَّـا اِلَيْهِ رَاجِعُونَ


Onlar; başlarına bir musibet gelince, “Biz şüphesiz (her şeyimizle) Ellâh’a aidiz ve şüphesiz O’na döneceğiz” derler.


Huzurunuzda söylüyorum, en yakın dostlarımdan tutun da İslam düşmanlarına kadar herkes şu ufacık hizmetimize hücum ediyor.


Kimisi, meşhur bir aileye mensub değildir ki, ona tabi olalım, diyor ve bu hususu serrişte ederek hücuma sebeb olur.


Öbürü, etbaı yoktur ki, ona tabi olalım diyor. 


Bir diğeri, bir dönem resmi imamette bulunmuştur, bu halde ona nasıl tabi olalım diyor.


Hakeza akrabalarıma ve maddi ve manevi dostlarıma kadar herkes bir sebeb ile karşıma çıkıyor, hücum ediyor.


Ben de bu hale, kaderin bu tokadına müstehak olduğumu ifade ediyorum. Ömrüm hep böyle geçti, bütün bu musibetlere karşı yegâne çare;


اِنَّا لِلّٰهِ وَاِنَّـا اِلَيْهِ رَاجِعُونَ


Kelimeyi kudsiyesidir. Elimden geldiği kadarıyla sabır ve tahammül ediyorum ve beddua etmiyorum; fakat iş gırtlaktan yukarı çıkınca ve bu hücumlar dayanılmaz bir hal alınca iş zor olur.  


Mevla hepimize istikameti nasib eylesin. Âmin.


Kime iltica edeyim? Rabbi rahimimden başka iltica edecek kimse yoktur ki.

Bazen en samimi dostlarımızdan bir şeytanet meydana geliyor ve bize hücum ediyorlar. Bu hali sizin ferasetinize havale ediyorum.


Her namazda Rabbimizden imanı kâmile nail olmayı isteyelim. Rabbimin eltaf-ı hafiyyesinden göz, kulak, kuvvet nimetinin iadesini ve devamını isterim.

 

^^^^Risale^^^^


İnsan, aklına giren şübheler sebebiyle İslamiyet hakkında vesveseye kapılıyor ve acaba bir haksızlık mı var ki; Müslümanlar bu kadar perişan oluyor diye düşünüyor. 


İnsanın pervasızca işlediği günahlar neticesinde kalbi, şübheler neticesinde ise aklı yaralanıyor. Hz Eyyûb Aleyhisselamın zahiri yara ve hastalıklarının mukabili, bizim batıni ve ruhi ve kalbi hastalıklarımız var. İç dışa, dış içe bir çevrilsek, Hz Eyyûbden daha ziyade yaralı ve hastalıklı görüneceğiz. Çünkü işlediğimiz her bir günah, kafamıza giren her bir şübhe, kalb ve ruhumuza yaralar açr.


Hz Eyyûb’ün yaralarından tevellüd eden kurtlar, kalbine ve diline iliştiği zaman, zikir ve marifet-i İlahiyenin mahalleri olan kalb ve lisanına iliştikleri için, o vazife-i ubudiyete halel gelir düşüncesiyle kendi istirahatı için değil, belki ubudiyet-i İlahiye için demiş:


رَبِّ اِنِّى مَسَّنِىَ الضُّرُّ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ


 "Ya Rab! Zarar bana dokundu, lisanen zikrime ve kalben ubudiyetime halel veriyor." diye halisane münacat etmiştir.


Biz de aklımıza giren binlerce şübhe ve günahlardan mütevellid kalbimizde açılmış olan binlerce yaraların tedavisi için Hz Eyyûb gibi 

         

رَبِّ اِنِّى مَسَّنِىَ الضُّرُّ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ


demeliyiz. Ya Rabbi, aklımıza binlerce şübhe girmiş, günah işlediğimizden dolayı kalbimizde binlerce yara açılmış, senin merhametin çoktur, Ya Rabbi beni bu günahlardan muhafaza eyle, diye yalvarmalıyız.   


Ya Rabbi, bizi iman cihetinden şüphelerden; amel cihetinden de günahlardan muhafaza eyle. Âmin.


Bizleri, günahlardan gelen yaralar ve yaralardan hâsıl olan vesveseler, şübheler (neûzü billah) mahall-i iman olan bâtın-ı kalbe ilişip imanı zedeler ve imanın tercümanı olan lisanın zevk-i ruhanîsine ilişip zikirden nefretkârane uzaklaştırarak susturuyorlar. Evet, günah kalbe işleyip, siyahlandıra siyahlandıra tâ nur-u imanı çıkarıncaya kadar katılaştırıyor. Herbir günah içinde küfre gidecek bir yol var. O günah istiğfar ile çabuk imha edilmezse, kurt değil, belki küçük bir manevî yılan olarak kalbi ısırıyor.


Cenâb-ı Ellâh yanında kul’a takdir edilmiş olan makamı, insanın müsbet ibadet ile kazanması mümkün değildir. İnsanın Cenâb-ı Ellâh tarafından kendisine takdir edilen o makama ulaşmasının tek çaresi, menfî ibâdet denilen belâ ve musibetlerdir. Onun için peygamberlere ve evliyalara gelen musibetlerin sebebi Cenâb-ı Ellâh yanında kendilerine takdir edilen o makamı elde etmeleridir. Cenâb-ı Ellâh yanında kula takdir edilen bazı makâmatlar vardır ki, insan ne kadar ibadet ederse etsin o makâma ulaşması mümkün değildir.


Bela ve musibetler; hem geçmiş günahların kefareti, hem gelecek saadetin müjdecisi hem de Cenab-ı Hakk yanında takdir edilmiş olan yüksek makamın merdivenidir.

                   

Şu dâr-ı dünya, meydan-ı imtihandır ve dâr-ı hizmettir; lezzet ve ücret ve mükâfat yeri değildir.


Evet, musibet zamanı uzundur. Fakat örf-ü nâsta zannedildiği gibi sıkıntılı olduğundan uzun değil, belki uzun bir ömür gibi hayatî neticeler verdiği için uzundur.


Nasıl şükür, nimeti ziyadeleştiriyor; öyle de şekva, musibeti ziyadeleştirir hem merhamete liyakatı selbeder.


Asıl musibet ve muzır musibet, dine gelen musibettir. Musibet-i diniyeden her vakit dergâh-ı İlahiyeye iltica edip feryad etmek gerektir. Fakat dinî olmayan musibetler, hakikat noktasında musibet değildirler. Bir kısmı ihtar-ı Rahmanîdir.


Kaza ve kaderine itirazı işmam eder bir tarzda "Ah! Of!" edip şekva etmek; bir nevi kaderi tenkiddir, rahîmiyetini ittihamdır. Kaderi tenkid eden, başını örse vurur kırar. Rahmeti ittiham eden, rahmetten mahrum kalır.


Maddî musibetleri büyük gördükçe büyür, küçük gördükçe küçülür. Meselâ: Gecelerde insanın gözüne bir hayal ilişir. Ona ehemmiyet verdikçe şişer, ehemmiyet verilmezse kaybolur. Hücûm eden arılara iliştikçe fazla tehâcüm göstermeleri, lâkayd kaldıkça dağılmaları gibi; maddî musibetlere de büyük nazarıyla ehemmiyetle baktıkça büyür. Merak vasıtasıyla o musibet cesedden geçerek kalbde de kökleşir, bir manevî musibeti dahi netice verir; ona istinad eder, devam eder. Ne vakit o merakı, kazaya rıza ve tevekkül vasıtasıyla izale etse, bir ağacın kökü kesilmesi gibi maddî musibet hafifleşe hafifleşe kökü kesilmiş ağaç gibi kurur gider.

 

Üstâd hazretleri, âyetlerden iktibâs olan akşam yatsı arasındaki virdleri hem kendisi okumuş hem de talebelerinin okumasını emretmiştir. Bir zaman Hulûsi Bey merhum, akşam yatsı arasındaki evradı okuyup okumadığımı bana sual etti, sonra da, akşam yatsı arasındaki evradın okunmasını halka tavsiye etmezsen Ellâh yanında mes’ulsün, dedi. Üstâd hazretleri bir ara Hulûsi Beye evrad vermeyi düşünmüş, daha sonra Hulûsi Bey’in derslerde risale-i nuru okuduğunu ve akşam yatsı arasında da bu virtlere devam ettiğini öğrenince, risâle-i nur tefekkür cihetinden kâfidir, duanın kabulü için de akşam yatsı arasında okunan evrâd kâfidir demiş ve farklı bir evrâd vermeyi gerekli görmemiştir.


Akşam yatsı arasında ayet ve hadislerden iktibasen okuduğumuz virdlere evradı tarikat denmediği gibi esasında evrad da denilmez. Çünkü bunların cümlesi ayetten muktebes olduğu için bunlara hakikat denir. Her bir âyet insanı arşa bağlar. Beşeri evrâdlar insanı, evrâdı veren şahsa bağlar,    


Her bir âyât-ı Kur’âniye bütün derdlere devâdır, bütün hastalıklara şifâdır.


Her bir âyet-ı Kur’âniye samâyı İlâhiden dünyaya inen bir asansördür, bir zenbildir, biraz yukarı atla o asansöre, zenbile bin kurtul. 


Sair evrâd ve ezkâr ne kadar güçlü olursa olsun Kur’âna yetişemez.


Her bir âyet-i Kur’âniye insana giydirilmiş bir zırhdır.


Her zaman, hususân akşam yatsı arasında okunması çok faziletli bulunan bu evradı terk etmemenizi hassaten bütün ders arkadaşlarımızdan rica ediyorum. Bu evradlar maddi ve manevi tüm derdlere devâdır.


Hangi sohbet ki, mevzusu Kâlellâh, kâle resûlullâh değilse, o sohbet boştur.




Report Page