#2

Կայծեր

“The lion cannot protect himself from traps, and the fox cannot defend himself from wolves. One must therefore be a fox to recognize traps, and a lion to frighten wolves.”

― Niccolò Machiavelli, The Prince

Պետության, կարելի է ասել ցանկացած «խմբավորման» պարտականությունների ցանկում հատուկ տեղ է գրավում ինքնիշխանության գիտակցումը։ Ոչ թե տրանսֆորմանտ(տրանսֆորմացիայի ենթարկված) ինքնիշխանություն, որն ընդամենը տերմին է, այլ իրական, էնէրգիա պարունակող ինքնիշխանություն, որի հեղինակությունը չի ենթարկվում ոչ բարոյական և ոչ «հումանիստական» կամ կրոնական ազդեցության։ Պետությունն ինչպես էլեմենտ ունի իր գիտակցությունը,իսկ պետության և նրա բանակի հեղինակությունն իր տեղն է գրավում միայն

ուժով,
անպայմանականությամբ և
գիտակցության կատեգորիկ ու ազատ վիճակով։

Նման պետությունը կախված չէ թարմացվող ժողովրդից, այպես կոչված «ժողովրդավարությունն» իրական, ապրող պետության գաղափարական տարածքում չի կարող ունենալ ռեսուրսներ՝ ծնվելու, աճելու, ծաղկելու համար։ Մյուս կողմից, համապատասխան հոգևոր և կրիտիկայի ենթարկված, մաքրված «բարոյական» դաստիարակություն ստացած ժողովուրդը կարող է լինել սերտ կապված իշխանության հետ, բայց տվյալ կապը չի ստեղծվում ժողովրդի կողմից։ Տվյալ կապում մեզ չպետք է հետաքրքրի հենց պետություն ֊ ժողովուրդ, այլ պետություն ֊ ինդիվիդ

կապը, պետք չէ շփոթել ինդիվիդուալիզմի հետ, այստեղ «ինդիվիդը» ոչ թե աբստրակտ, ատոմիստական ու վիճակագրական մարդ֊զանգված իմաաստով է , այլ անհատի, որակով անհատի։

Նման ժողովրդի գոյություն ունենալու փաստը հանգեցնում է նրան , որ պետականությունը չի կարողանում(լավ իմաստով) փոխել իր հունը, մեթոդները, քանի, որ պետությանը կապված որակով ինդիվիդներն արդեն իսկ ստիպելու են պետությանը առաջ գնալ միայն մեկ ճանապարհով, ինչը միայն ու միայն պետության շահերից է բխում, և անկումնային ժամանակներում կօգնի պետության հեղինակության պահպանմանը և իհարկե մյուս կողմից, նման պետության տարածքում սին ու պլեբեյական գաղափարներ տարածելը, եթե ոչ անհնարին ապա շատ դժվար կլինի։

Եվ իհարկե, «պետություն» և «ընտրություն» տերմինները միասին գործածելու սխալի մասին։ Նույն որակով ինդիվիդներին ուժ և եռանդ տվող աղբյուրներից մեկը հիերարխիան է։ Պետություն որտեղ ցեղի նշանավոր հրամանատարների ու վաստակավոր մտածողների ձայնի կշիռը հավասարվում է կոշկակարի ձայնին։ Երբ հերոս է և կյանքը տված ռազմիկը, և ամբողջ կռվի ընթացքում, թեկուզ և դժվարին պայմաններում, բայց միայն հաց, պանիր, երշիկ կերած շառլատանն ում հաջողվել է համապատասխան ժամանակ լինել համապատասխան վայրում և կիսել իրական նվիրյալների փառքը, դա աբսուրդ է և ոչ թե պետություն։

#2

Report Page