آشنایی با ارزهای دیجیتال از نوع پولی

آشنایی با ارزهای دیجیتال از نوع پولی

بیت‌‌برگ | سامانه معاملات ارزهای دیجیتال


در مقاله دسته‌بندی ارزهای دیجیتال سه دسته از این ارزها را معرفی کردیم. در این مقاله به نوع اول این ارزها، یعنی ارزهای پولی می‌پردازیم.

بیتکوین اولین ارز دیجیتال این گروه می باشد، که با مشکلاتی اعم از مقیاس پذیری و پرایوسی مواجه است. از این رو سکه‌های جدیدی با هدف رفع این مشکلات پا به گروه «پول‌ها» گذاشته اند.

مشکل مقیاس‌پذیری

انجام تراکنش های بیتکوین در شبکه با محدودیت هایی روبروست. سایز بلاک بیتکوین یک مگابایت است، و بدین ترتیب در هر ثانیه قابلیت تایید هفت تراکنش را دارد. استخراج هر بلاک در شبکه میانگین ۱۰ دقیقه زمان می برد؛ بنابرین شبکه قادر به تایید بیشتر از ۳٫۳ الی ۷ تراکنش در ثانیه نیست.

مقیاس پذیر بودن، برای یک ارز دیجیتال ویژگی مهمی به شمار می رود. ارزهای دیجیتال باید مقیاس پذیر باشند تا بتوانند در خدمت تبادلات مالی استفاده شوند. با این حال، وجود این ویژگی برای اینکه یک چیز «ذخیره ای از ارزش» باشد، ضرورت ندارد.

فورک های مختلف، در پروتکل اصلی یکسری تغییر به وجود می آورند. فورک به عنوان یک راه حل برای رفع مشکل مقیاس پذیری به شبکه معرفی شده است. ارزهای دیجیتال دیگری هم هستند که با همین هدف ساخته شده اند: مثل لایت کوین litecoin و بیتکوین کش bitcoin cash.

لایت کوین، سعی دارد مشکل مقیاس پذیری بیتکوین را حل کند، هر ۲٫۵ دقیقه تمام تراکنش های تایید شده لایت کوین در بسته های دیجیتالی به نام بلاک قرار می‌گیرند. این بلاک ها به بلاک چین اضافه می‌شوند. برخلاف بیتکوین که فقط ۲۱ میلیون از آن قابل تولید شدن است، لایت کوین تا ۸۴ میلیون واحد استخراج خواهد شد. این تعداد محدود رقابت میان ماینرها و در نتیجه میزان کارمزدها را کاهش می دهد:

در مقابل، بیتکوین‌کش انشعاب یا (فورکی) از پروتکل اصلی بیتکوین است و سعی دارد با افزایش سایز بلاک از ۱ به ۸ مگابایت، و خالی کردن فضای اضافه از SegWit یا Segregated Witness (راهی برای جدا کردن امضاهای معامله) مشکل مقیاس پذیری را در آن حل کند.

این فورک بحث و جنجال به پا کرد. زیرا با بزرگتر شدن سایز بلاک، عمل استخراج برای ماینرهای کوچک سخت تر، و قدرت در استخرهای استخراجی بزرگ متمرکز می شود. این تمرکزِ قدرت، ماهیت دیرینه ی بیتکوین یعنی «غیر متمرکز بودن» آن را تضعیف می کند.

حریم خصوصی

خلق «پرایوسی کوین» یکی از اقدامات مهمی است که در این فضا صورت گرفته. پرایوسی کوین ها عملکرد اقتصادی مشابهی نسبت به بیتکوین دارند: (ذخیره ارزش، ابزار معاملاتی، واحد پولی) ولی در مقایسه با آن از یک لایه پرایوسی (حریم خصوصی) دیگر نیز بهره مند هستند.

آدرس کیف پول های بیتکوین ناشناس هستند، یعنی به یک شخص خاص در دیتابیس پیوند نشده اند. با این حال دارایی ها و تراکنش های هر کیف پول در یک دفتر کل توزیع شده و قابل مشاهده هستند.

از لحاظ قانونی مشخص نیست که آیا به وجود یک لایه پرایوسی دیگر نیاز یا حتی تمایل داریم یا خیر.

عده ای نگران هستند که مبادا پرایوسی کوین ها در خدمت معاملات بازار سیاه باشند. (پیرامون این مسأله بحث وجود دارد: آیا خصوصی سازی به نفع عاملان خبیث در بازار است یا خیر)

چند خط بالاتر گفته شد که دارایی ها و تراکنش های هر کیف پول بیتکوین در یک دفتر کل توزیع شده و قابل مشاهده هستند. مونرو از این جهت با بیتکوین فرق دارد!

در مورد مونرو، نمی توان میزان ثروت ذخیره شده در یک کیف پول خاص را از روی یک دفتر کل توزیع شدهخواند. در عوض، مونرو اطلاعات تراکنش ها را با ایجاد آدرس های موقتی و یکبار مصرف برای انتقال سکه ها، رمزنگاری می کند. با این کار حریم خصوصی فرستنده و گیرنده در تراکنش های مونرو حفظ می شود. با این حساب، امکان انتقال پول به یک آدرس عمومی وجود دارد، اما اطلاعات دارایی ذخیره شده در آن آدرس کاملا محرمانه خواهد بود. در واقع، تراکنش های مونرو به طور پیش فرض، «خصوصی» هستند.

یکی از امکانات دش، انجام معامله به صورت خصوصی است. قابلیت «ارسال به صورت خصوصی» در دش، اطلاعات تراکنش و هویت کیف پول را به حالت در هم ریخته و رمزی در می آورد.

سیستم شبکه دش بر خلاف بیتکوین که در همه حال فعالیت آن به ماینرها بستگی دارد، دو ردیفه یا (Two-tier) است.



در این معماری دو ردیفه، کارکردهای مربوط به استخراج بلاک جدید در شبکه توسط ماینرها انجام می‌شود و مَسترنودها (Masternodes) مسئول پردازش حالت‌های ارسال خصوصی (Privatesend) و ارسال فوری (Instantsend) و همچنین کارکردهای نظارتی هستند.

با استناد به توضیحات ویکی پدیا، مسترنودها برای جلوگیری از حملات سایبری Sybil، باید ۱۰۰۰ دش را وثیقه بگذارند. در ضمن این وثیقه را می توان در هر زمان استفاده و خرج کرد، اما مسترنودی که این کار را انجام بدهد، از شبکه حذف می شود. از آنجایی که عملکرد مسترنود در شبکه حیاتی است، پاداش بلاک میان ماینرها و مسترنودها تقسیم شده و به هر گروه ۴۵ درصد از پاداش استخراج بلاک پرداخت می شود. البته ۱۰ درصد از هر پاداش به عنوان بودجه در خزانه توسعه دش ذخیره می شود.

زی کش، از یک سیستم اثبات دانش صفر تحت عنوان zk-snark استفاده می کند. پرداخت های زی کش در یک بلاک چین عمومی ذخیره شده اند، اما این امکان برای کاربران وجود دارد که مشخصات فرستنده، گیرنده، و مبلغ ارسال شده را مخفی نگه دارند.

به نقل از ویکی پدیا؛ در زی کش امکان «افشای انتخابی» برای معامله‌گران خصوصی وجود دارد که کاربر می تواند برای اهداف حسابرسی از آن استفاده نماید.

یک از دلایل وجود چنین قابلیتی در زی کش این است: معامله‌گران بتوانند تراکنش های خصوصی را با مقررات ضد پولشویی یا مالیات مطابقت دهند.