͏ ͏ ͏ ͏ ͏ ͏ ͏ ͏ ͏ ͏
͏ ͏ ͏ ͏ ͏ ͏ ͏ ͏ ͏ ͏ ͏ ͏ ͏ ͏ ͏ ͏ ͏ ͏ ͏ ͏ 𝗣art 0.5
میگن توی افسانه‌های خیلی قدیمی ، وقتی هنوز دنیا پر از جادو و سایه بود ، دو گونه‌ی گربه زندگی می‌کردن.
🐈گربه‌های زرد با چشمایی مثل خورشید نگهبان نور و زندگی.
🐈⬛و گربه‌های سیاه با پنجه‌های تاریکی نگهبان شب و رازهای پنهان.
اما اون دو همیشه در حال جنگ و جدال بودن. شب علیه روز و روز علیه شب. تا اینکه سال‌ها پیش جنگشون دنیا رو تا مرز نابودی برد.
اون موقع بزرگان هر دو قبیله تصمیم گرفتن صلح کنن. قسم خوردن که از اون روز به بعد هر گربه‌ی زردی باید «عروس» گربه‌های سیاه بشه؛ تا نور و تاریکی به هم پیوند بخورن و تعادل دنیا حفظ بشه.
و حالا از همه‌ی گربه‌های زرد فقط یه نفر باقی مونده. "یانگجونگوون" که بعد تولد 18 سالگیش باید با گربه‌ی سیاه جوان ازدواج کنه.
«امروز تولد هیجده سالگیمه. قرار بود هیجده‌سالگی پر از آزادی باشه اما guess what؟!
من آخرین گربه‌ی زردم و طبق یه قراردادِ خیلی قدیمی، باید عروس یه گربه‌ی سیاه بشم! یعنی حتی یه تولد درست و حسابیم نمیتونم با دوستام بگیرم »
بعد از روی تخت بلند شد و سمت آینه رفت .
«الاناست که خدمتکارا وارد بشن و کت شلوار سفیدمو که سمت چپ تو تن مانکنه رو تنم کنن ، بعدم گلی که اونور رو طاقچه هست و بدن دستم .
بعدم باید مثل آدمای متمدن و آقا این راه و برم تا به سالن عروسی برسم ، بعدش قرار مرد رویاهامو ... نبینم چون اون انتخاب من نیست»
با ورود خدمتکارا پوفی کشید و جلوی آینه ایستاد . دستاشو کمی بالا آورد و منتظر موند تا لباسارو تنش کنن.
پارچه لطیف پیراهن سفیدش پوست عسلیشو بغل گرفت. دکمه های شیشه‌ای کوچیکش به دست خدمتکاری جوان دونه دونه بسته شد .
با صاف کردن دستمال جیبیش ، دستِ گل رو برداشت و به دستای پسر داد . خدمتکار پیرتر نزدیک اومد و با کشیدن دستی به گونه‌ی پسر اشکش از گوشه‌ی چشمش پایین افتاد.
«پسرم خوشبخت باشی» و با تکون دادن سرش به کمک دختر جوون تر از اتاق خارج شد . جونگوون بغضشو قورت داد و داخل آینه به خود غریبش نگاه کرد.
دست گل و سمت آینه پرت کرد و زانوهاش بغل کرد. اشکاش صورت کوچیکشو خیس کردن و روی زمین افتادن. با شنیدن سروصدایی بیرون از عمارت سمت ایوون رفت .
با دیدن ماشین که مشخصا برای بردن جونگوون اونجا اومده بودن استرسش بیشتر شد. با تقه‌ای که به در خورد از جا پرید و زود اشکاشو پاک کرد . سمت دسته گل دوید و از زمین برش داشت.
«بیا داخل»
«سرورم ماشین از عمارت نیاوارا اومدن برای بردن شما و مادرتون»
❞ نیاوارا : سرزمین تاریکی ❝
جونگوون سری تکون داد و به آرومی سمت در رفت . ندیمه ها برای بدرقه‌ی شاهزاده و مادرش پشت سرشون راه افتادن.
هیچکس از این وصلت اجباری راضی نبود.
«پسرم یادت باشه تو برای نجات کشورت اینکارو میکنی ، کاری که یه پادشاه واقعی میکنه »
جونگوون سری تکون داد و از شیشه ماشین به بیرون خیره شد. اون هیچ تصوری از گربه‌ی جوان سیاه نداشت.
«پارک جونگسونگ؟»
جونگوون زیر لب اسمش رو زمزمه کرد «پارک جونگسونگ…»پسر هم‌سن و سال خودش بود. پس حتما اونم از این وصلت راضی نیست. آخه کی دلش میخواد به اجبار با یه غریبه ازدواج کنه؟
ماشین جلوی عمارت عظیم و تاریک نیاوارا ایستاد. درهای سیاه با صدای بلندی باز شدن و هوای سردی بیرون زد.
جونگوون با قلبی لرزون پیاده شد و نگاهش به پسری افتاد که با چشمایی مثل شب روی پله‌ها ایستاده بود. همون لحظه فهمید این همون پارک جونگسونگه.
شاید تا اونموقع فکر میکرد جونگسونگم یکی مثل خودشه ، یه پسر ساده و مهربون که دلش میخواد با عشق زندگی کنه نه اجبار ولی حالا همچی فرق میکرد.
اون چشما ، چشمای یه شکارچی بود . جونگوون ناخودآگاه یه قدم عقب رفت اما ماشین پشت سرش بود و راه فرار نداشت.
نگاه سنگین جونگسونگ روی صورتش قفل شده بود ، سرد و منجمد کننده . اون لحظه جونگوون فقط یه فکر تو سرش داشت.
«ای کاش می‌شد فرار کنم…»
همون لحظه سایه‌ی سنگین دونفر دیگه روی زمین افتاد . پدر و مادر جونگسونگ با لباسهای تیره‌شون که انگا از آسمون شب دوخته شده بود مقابل در عمارت ظاهر شدن.
جونگوون آب گلوشو با صدا قورت داد ، هنوز نگاه جونگسونگ رو روی خودش حس میکرد. مادرش لبخندی زد و جلو اومد.
«خیلی خوش آمدید »
مادر جونگوون نزدیک رفت و دو زن هم رو در آغوش گرفتن. حالا وقتش بود ، جونگوون به اشاره‌ی مادرش سمت پسر بزرگتر رفت . با تردید زیر نگاه ترسناک جی دستشو دور بازوش حلقه کرد و بدون نگاه دیگه‌ای بهش به جلوش زل زد.
جونگسونگ آروم به سمت سالن عروسی به راه افتاد. این جشن خیلی متفاوت تر از چیزی بود که جونگوون تصور میکرد ، نه مهمانی نه شادی‌ای...
فقط یه سالن سرد و صندلیای خالی. ناخودآگاه بازوی جونگسونگ و زیر دستش فشرد. جی با حس فشار دست جونگوون سمتش برگشت. نزدیکتر رفت و دم گوشش زمزمه کرد.
«چی.. چیشده؟»
جونگوون نگاهی نا مطمئن به جی انداخت. چشماش هنوز قرمز بود و از اشک برق میزد.تا بتونه چیزی بگهبه مکانی که پدرروحانی مستقرشده بود رسیدن. با رها کردن دست جی ، مقابل هم ایستادن . بعد از گفتن سوگنداشون ، جونگوون نگاهی مردد به جی انداخت. مطمئن نبود که میتونه ببوستش.
جی حتی نزدیک جونگوونم نمیشد. پس پسر همه جرعتشو جم کرد و روی پاهاش بلندشد . با کمی مکث و نگاه به چشماش جی ، وقتی هیچی از تو چشماش نخوند نرم لباشو رو لبای پسر گذاشت و بوسید.
همین کافی بود تا جی بوسه‌رو عمیقتر بکنه ولی جونگوون سریع عقب کشید. حالا که دیگه مراسم کامل شده بود نیازی به ادامه کاری که دوست نداشت نمیدید.
جی انگشتشو روی لبش کشید . هنور میتونست گرمای لبای جونگوون رو حس کنه...بعد فقط صدای بَم پدر جی بود که صلح دوبارشون رو به همه تبریک گفت.
«از امروز پرچم کینه‌ها باری دیگه پایین می‌آید و پرچم صلح برافراشته می‌شود. باشد که آرامش در دل‌هایمان ریشه بدواند و این پیمان چونان میراثی گرانبها برای آیندگان باقی بماند. پیوند روزو شب ، نور و خاموشی مبارکباد عزیزان»
جی لبخندی زد که از چشماش تیزبین جونگوون جا نموند. پسر کوچکتر با چهره‌ای که "ودف" رو داد میزد به جی نگاه کرد «تو واقعا خود شیطانی پسر» نیشخندی از روی حرص زد .
جی همون لحظه ناگهان سمت جونگوون برگشت و با دیدن نگاه پسر و چشماش که برق میزد لبخندشو خورد.صداشو صاف کرد و سمت مادرش رفت.
جونگوون هرلحظه بیشتر از قبل استرس میگرفت ، حالا دیگه مشخص نبود قراره چه بلایی سرش بیاد . اون عروس شب شده بود.
جی خم شد و تو گوش مادرش چیزی پچ زد . بعد یه لبخند ملیح رو لبای زن نقش بست و بعد سرشو به نشانه تایید تکون داد. جی خوشحال شد و سریع سمت جونگوون اومد.
هنور فرصت نکرده بود موقعیتو درک کنه که جی دستشو کشید و بدو بدو از سالن خارج شد
جونگوون حتی نفهمید چه اتفاقی داره می‌افته. نفس‌زنان پشت سر جی کشیده می‌شد و تنها صدای کوبش کفش‌هاشون روی سنگ‌های سرد سالن می‌پیچید.