...

...


وحید احسانی


1- مرور قسمت های پیشین

در قسمت اوّل از سلسله نوشتار حاضر، بیان شد که منطقاً، درمان ناکارآمدی نمی تواند از «راهکار عملیاتی» آغاز شود زیرا چنانچه فرد یا جامعه ای دچار معضل ناکارآمدی باشد، برنامۀ «رفع ناکارآمدی» آن نیز «ناکارآمد» خواهد بود. بنابراین، «کارآمد شدن» یک فرد یا جامعۀ «ناکارآمد»، پیش از دست زدن به «اقدام و عمل»، مستلزم تحقق یک تحوّل درونی است.

در قسمت دوّم، تحوّل مورد نظر از سه دیدگاه مختلف تشریح شد که به طور مختصر می توان آن را «توبه»، «یقظه»، «پذیرش مسئولیت خود در ایجاد وضعیّت نامناسب موجود» یا «نوشیدن داروی تلخ» دانست؛ داروی تلخی که نوشیدن آن به مثابه «تولّدی دوباره» و گذر از دروازۀ ورود به یک زندگی موفق و تأثیرگذار است.


2- چرا بسیاری از افراد و جوامع، داروی تلخ را نمی نوشند؟

با وجود تأثیرات شگرف «داروی تلخ» مورد نظر، چرا بسیاری از افراد و جوامع آن را ننوشیده و خود را از باتلاق عذاب آور بدبختی و عقب ماندگی نمی رهانند؟ مهم ترین علّت مربوطه، «تلخی» داروی مورد نظر است، امّا مگر این دارو چقدر تلخ است که بسیاری افراد و جوامع، یک عمر زندگی بی ثمر و ناکارآمد را بر یک بار نوشیدن داروی تلخ ترجیح می دهند؟ آیا میزان تلخی این دارو برای همۀ افراد و جوامع یکسان است؟ چه عواملی بر میزان تلخی این تحوّل نجات بخش تأثیرگذارند؟

مسلّماً، هر چه وضعیّت موجود نامطلوب تر و هر چه مسئولیّت افراد مورد نظر در پیدایش آن وضعیّت بیشتر باشد، تلخی داروی تحوّل آفرین بیشتر خواهد بود. البته، این دارو ذاتاً تلخ است (یعنی تحت بهترین شرایط ممکن نیز تلخ است)، امّا در برخی شرایط تلخی آن خیلی بیشتر می شود. به عنوان مثال، چنانچه فرد یا افرادی که سرشان به سنگ خورده و نظام هستی آنان را به نوشیدن داروی تلخ دعوت می کند، علاوه بر اتلاف نعمت ها و سرمایه های خود، سرمایه های دیگران را نیز هدر داده باشند، جهت تحقق تحوّل آینده ساز، باید تلخی بیشتری را به جان بخرند، زیرا هم پذیرش نقش داشتن در فقر و بدبختی دیگران سختی کار را بیشتر می کند، هم مسئلۀ عذر خواهی از دیگران پیش می آید که تلخی دارو را افزایش می دهد و هم پذیرش این مسئولیت به معنای آن است که «فرایند نوشیدن داروی تلخ»، «از دست دادن داشته ها و امتیازات جهت جبران زیان های وارد آمده به سایرین» را نیز شامل می شود. در بدترین حالت، چنانچه افراد مورد نظر، دست هایی را قطع، چشم هایی را کور، فرزندانی را یتیم و مادرانی را داغدار یا در وقوع چنین جنایت هایی به طور غیر مستقیم ایفای نقش کرده باشند، داروی رهایی بخش، هزاران بار تلخ تر می شود.

علاوه بر گستره، دامنه (محدودۀ کسانی که متضرر شده اند) و شدّت خسارت های ناشی از اشتباهات پیشین، برخی عوامل مهم دیگر هم بر میزان تلخی داروی شفا بخش تأثیرگذارند که به امید خدا، در قسمت های آتی به یک عامل اساسی دیگر نیز پرداخته خواهد شد.


چنانچه این مطلب را مفید می دانید، لطفا بازنشر دهید.

تاریخ انتشار در کانال وحید احسانی: 1397/06/01


قسمت اوّل) ناکارآمدی: معضلی بدون «راهکار عملیاتی»!

قسمت دوّم) درمان ناکارآمدی مستلزم یک تحوّل درونی است

قسمت چهارم) چه کسانی باید داروی تلخ را بنوشند؟

قسمت پنجم) «انگشت های اتّهام» و «مردمی که غیب می شوند»!


«ادامه دارد»